• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Przekaz Dharmy



    Podstrony: 1 [2] [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Rinzai (臨済宗; jap.: Rinzai-shū, chin.: Linjizong) – jedna z dwóch głównych szkół japońskiego buddyzmu zen (drugą z nich jest sōtō). Jest ona japońskim odpowiednikiem chińskiej szkoły linji, której założycielem był wielki mistrz chan Linji Yixuan (zm 867).Chan (chin. 禪 pinyin: chán; sans. ध्यान dhyāna ; kor. sŏn (선), sŏn chong (선종); jap. zen (禅), zen shū (禅宗); wiet. thiền, thiền tông) – jedna z najważniejszych szkół chińskiego buddyzmu, założona w VI wieku przez Bodhidharmę. Szkoła ta należy do praktycznej i medytacyjnej tradycji buddyzmu, w odróżnieniu od teoretycznej i filozoficznej tradycji doktrynalnej.

    Przekaz Dharmy (chiń. chuanfa, kor. chŏnbŏp, jap. denbō) – zwyczajowa ceremonia w buddyzmie chan, zapewniająca ciągłość linii przekazu, duchową relację pomiędzy nauczycielem a uczniem oraz relacje w buddyjskiej rodzinie dharmicznej. W buddyzmie koreańskim zasadniczo przekaz Dharmy był traktowano podobnie. W szkole rinzai praktycznie jest wykorzystywana do zapewnienia "prawdziwej linii" mistrzów. W sōtō ma najniższy status, służy głównie do zapewnienia dziedziczenia świątyni przekazywanej przez ojca synowi.

    Klasztor buddyjski (chiń. si 寺; kor. sa 사; jap. 寺 ji lub tera; wiet. tự lub chùa) – budynek lub kompleks budynków, w którym przebywają i praktykują mnisi buddyjscy lub mniszki buddyjskie. Jest to centrum religijnego, duchowego i nieraz naukowego życia w buddyzmie.Dynastia Song (chiń.: 宋朝; pinyin: Sòng Cháo; Wade-Giles: Sung Ch’ao) – dynastia panująca w Chinach od 960 do 1279 roku, po okresie Pięciu Dynastii i Dziesięciu Królestw, a przed panowaniem dynastii Yuan. Był to pierwszy rząd na świecie, który emitował pieniądz papierowy i pierwszy rząd chiński, który ustanowił stałą marynarkę wojenną. Za czasów tej dynastii po raz pierwszy użyto prochu strzelniczego, jak również odróżniono północ prawdziwą od magnetycznej.

    Spis treści

  • 1 Pojęcie przekazu i jego implikacje
  • 2 Literatura przekazu Dharmy
  • 3 Przekaz Dharmy a linie przekazu Dharmy
  • 3.1 Monastyczna rodzina buddyjska
  • 4 Przekazy Dharmy poza chanem
  • 4.1 Korea
  • 4.2 Japonia
  • 4.2.1 Rinzai
  • 4.2.2 Sōtō
  • 4.3 Sanbo Kyodan
  • 4.4 White Plum Asanga
  • 5 Zobacz też
  • 6 Przypisy
  • 7 Bibliografia
  • Pojęcie przekazu i jego implikacje[]

    Idea przekazu Dharmy, jej zasadnicza istota, została wyrażona przez Pierwszego Patriarchę chanu - Bodhidharmę - w formie wierszowanej:

    Sōtō (曹洞宗; jap. sōtō-shū, chin. caodong) – jedna z dwóch głównych szkół japońskiego buddyzmu zen (drugą jest rinzai). Jest największym odłamem zen w Japonii, gdzie posiada 14718 świątyń, 15 528 mnichów, 1177 mniszek i 7 milionów zwolenników (1989). Jest także popularna poza granicami tego kraju.Mistrz zen – w tradycji chanu, sŏnu, zenu i thiền, w pełni oświecony człowiek, o dojrzałej osobowości i nieugiętym charakterze, który włączył Dharmę Buddy w swoje życie i potrafi prowadzić innych do oświecenia.

    Pojęcie "oddzielnego przekazu" wynikło z ambitnych roszczeń, dążenia do pełnej autonomii oraz zyskania unikalnej tożsamości przez nowo kształtującą się szkołę chanu. Był to centralny punkt jej samoświadomości. Należy go rozumieć jako przekaz poza buddyjskimi tekstami, który przekracza wszelkie werbalne sformułowania, gdyż znajduje się poza ograniczeniami ludzkiego języka. To, co naprawdę przekazywano, było wglądem w totalność ostatecznej rzeczywistości. Było to zrozumienie tak głębokie, że nie mogło być wyrażone słowami. Dla wyznawców chanu jasne było, że ci, którzy taki przekaz otrzymali, posiedli wgląd w rzeczywistość, który był całkowicie tożsamy z wglądem historycznego Buddy Siakjamuniego, a więc byli kolejnymi buddami.

    Bodhidharma (skt बोधिधर्म; chiń Putidamo 菩提达摩; kor. Pori Dalma; jap. Bodai Daruma; wiet. Bồ-đề-đạt-ma) – na wpół legendarna postać buddyzmu mahajany. Był 28. patriarchą buddyzmu indyjskiego i pierwszym patriarchą buddyzmu chan). Za pierwszego patriarchę uważa go także buddyzm zen, będący kontynuacją chan. Tradycja mówi, że przybył z Indii do Chin, by przynieść przekaz Dharmy Buddy. Mimo że istnieją dokumenty chińskie, które wspominają mnicha buddyjskiego o takim imieniu, są też głosy negujące prawdziwość legendy.Patriarchat zen – szczególna linia sukcesji patriarchów zen biegnąca od siedmiu buddów przeszłości, poprzez historycznego Buddę Siakjamuniego, patriarchów (chiń. zu (祖); kor. cho; jap. so; wiet. tổ) linii medytacyjnej Indii (dhyana), Chin (chan), Korei (sŏn) i Japonii (zen). Uważa się, że oficjalna linia przekazu kończy się na Huinengu – szóstym patriarsze chanu – gdyż nie dokonał od przekazu misek i szaty jednemu z wybranych uczniów, co było tradycyjnym symbolem. Od tej pory przekaz stał się "demokratyczny". Każdy oświecony uczeń otrzymywał potwierdzenie oświecenia i najczęściej stawał się kolejnym "patriarchą" w swojej linii przekazu Dharmy.

    Dla szkoły chan wprowadzenie tej idei miało znaczące konsekwencje, m.in.:

  • wyodrębniało chan spośród innych buddyjskich tradycji
  • wzmacniało tradycję szkoły, która atakowana przez inne szkoły, jednoczyła się w odpieraniu ataków
  • tworzyło swoisty system następstwa mistrzów chan
  • wspierało rozrastanie się szkoły (system progenituralny)
  • tworzyło linie przekazu Dharmy (system progenituralny)
  • tworzyło rodziny dharmiczne
  • Aby zostać członkiem rodziny przekazu chan, mnich musiał otrzymać przekaz Dharmy od mistrza chan, który także go otrzymał wcześniej od swojego mistrza. W tradycyjnym chanie zrozumienie "ja" (podstawa przekazu Dharmy), było momentem, gdy mistrz chanu rozpoznaje, że jego uczeń osiągnął ten sam stan oświecenia (chiń. wu, kor. o (kkaech'im), jap. go (satori), wiet. ngô; chiń. jue, kor. kak, jap. gaku, wiet. dac), który on już osiągnął. Przekaz Dharmy jest rozumiany jako bezsłowny przekaz od mistrza do ucznia, związany z absolutnym wglądem w naturę ostatecznej rzeczywistości.

    Język japoński (jap. 日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.Lankavatara Sutra (skt लंकावतारसूत्र Lankāvatāra sūtra) (chin.: 入楞伽經, rulengjie jing; kor.: , imnŭngga kyǒng; jap.: , nyūryōga-kyō; wiet. Nhập Lăng-già kinh) – jest jedną z najważniejszych sutr buddyzmu mahajany i wadżrajany. Zgodnie z tradycją, zawiera słowa Buddy po jego dotarciu na wyspę Lanka (demonów) (później nazywaną Cejlonem, a obecnie Sri Lanką). Sutra ta rozpowszechniła się w buddyjskich tradycjach Chin, Tybetu i Japonii. Jest filarem chińskiego chanu, koreańskiego sŏnu i japońskiego zenu. Często znana pod skróconą nazwą Lanka.

    Przekaz Dharmy był w większości wypadków prostym rozpoznaniem i potwierdzeniem oświecenia ucznia, co zwykle określano mianem yinke (印可; pieczęć, znak). W okresie Tang przekaz Dharmy miał charakter zasadniczo prywatny. Natomiast w okresie Song, chociaż dalej podkreślano ową prywatność, to jednak przekaz stał się równocześnie aktem wysoce publicznym. Wymagała tego sama istota przekazu w szkole chan okresu Song.

    Heze Shenhui (荷澤神會, ur. 684, zm. 758) (kor. Hat’aek Sinhwe ( ); jap. Kataku Jinne ( ); wiet. Hà Trạch Thần Hội) – chiński mistrz chan, założyciel szkoły heze, który zmienił kierunek rozwoju chanu.Sanskryt (dewanagari: संस्कृतम् saṃskṛtam; sa.msk.rtaa bhaa.saa, od sa.m+k.r: zestawiać, składać; bhaa.saa: język; język uporządkowany, w przeciwieństwie do języków naturalnych prakrytów, tzn. ludowych o nieuporządkowanej gramatyce) – język literacki starożytnych, średniowiecznych i wczesnonowożytnych Indii. Należy do indoaryjskiej gałęzi indoirańskiej grupy rodziny języków indoeuropejskich. Pomimo powszechnego w Europie przekonania, iż jest językiem martwym, jak łacina, zasadniczo nim nie jest, gdyż nie tylko jest jeszcze stale używany w ceremoniach religijnych hinduizmu, ale także istnieją niewielkie grupy osób deklarujące go jako ich jedyny język ojczysty (według spisów ludności z 1999 roku – ok. 3000 osób na 900 mln ludności Indii). Czynione są też próby rewitalizacji tego języka poprzez tworzenie sanskryckich neologizmów na określenie współczesnych terminów, np. technicznych (np. telewizja, sanskr. duuradarshana). Jest też uznawany od 1949 roku za jeden z 13 konstytucyjnych języków Republiki Indii (obecnie 23 – 2008 r.). Dlatego właściwsze jest określenie go jako język wegetujący niż jako martwy.

    Symbolem przekazu Dharmy, zwłaszcza w chanie patriarchalnym, była szata Bodhidharmy (sans kāṣāya, saṃghāṭi) . Wzorem dla takiego aktu był opis w literaturze buddyjskiej przekazu szaty między buddami. W buddyzmie szata reprezentowała pełną autonomię mnicha wobec rodziny i monarchy, która zależała od mocy Dharmy do zmiany światowych skalań w najwyższą czystość. Szata stała się wspieraną kanonicznie formą zapłaty, tradycyjnym darem dla sanghi we wczesnym buddyjskim rytuale kaṭhinia.

    Język chiński (chiń. upr. 汉语, chiń. trad. 漢語, pinyin Hànyǔ; lub chiń. upr./chiń. trad. 中文, pinyin Zhōngwén) – język lub grupa spokrewnionych języków (tzw. makrojęzyk), należących do rodziny chińsko-tybetańskiej.Budda Siakjamuni (ok. 563-483 p.n.e.), właśc.Siddhartha (imię od rodziców) Gotama (przydomek) z rodu (klanu) Śakjów – mędrzec, założyciel jednej z religii powszechnych – buddyzmu.

    Gdy Bodhidharma przekazał szatę Huikemu (niezależnie od czasu, kiedy to nastąpiło), było to potwierdzeniem, że odbyła się szczególna konsekracja czy ordynacja. Zgodnie ze wskazaniami bodhisattwy, była "dobrym znakiem". Po tym przekazie stała się znakiem patriarchy chan.

    W scenie przekazu Bodhidharma mówi: "Ten, który otrzymuje mój szpik, to Huike, ten, który otrzymuje moje kości, to Daoyun, ta, która otrzymuje moje ciało, to Zongchi.". Po mistrzu chan Hezem przekaz szaty stał się wyrazem przekazu z "umysłu do umysłu". Przekazy szaty sfabrykowano jako wyraz bliskich związków z indyjskimi patriarchami.

    Sŏn (선; szkoła sŏn 선종 sŏn chong) – koreańska medytacyjna szkoła buddyjska, będąca odpowiednikiem chińskiej szkoły chan, która mimo kilkusetletnich prześladowań przetrwała do czasów obecnych.Język koreański – izolowany język używany na Półwyspie koreańskim. Według niektórych teorii łączony z językami ałtajskimi lub ajnoskim. Używany jest głównie w Korei Południowej oraz Północnej, a także w sąsiadującej z Koreą Północną chińskiej prefekturze autonomicznej Yanbian. Na świecie językiem tym posługuje się ok. 78 milionów ludzi, włączając w to duże skupiska w republikach dawnego Związku Radzieckiego, USA, Kanadzie, Brazylii i Japonii.

    Przekazywano także miski i sutry. Bodhidharma przekazał oprócz szaty również egzemplarz Sutry Lankawatary.

    Przekaz był uważany za kompletny jedynie wtedy, gdy uczeń otrzymał certyfikat od mistrza, który udowadniał członkostwo w rodzinie przekazu. Nosił on różne nazwy: "certyfikat dziedziczenia" (chiń. 嗣書 sishu ), lub "certyfikat dziedziczenia Dharmy" (chiń. 嗣法書 sifashu, fasishu). Prawdopodobnie taki certyfikat był konieczny do objęcia stanowiska opata klasztoru, chociaż było to zasadniczo jedynie potwierdzenie ukończenia treningu chan pod kierunkiem mistrza. Również wtedy uczeń otrzymywał nowe, tzw. wewnętrzne imię (內號), które zastępowało buddyjskie imię otrzymane w czasie mnisiej ordynacji.

    Seung Sahn (także Sŭngsan Haengwŏn 숭산 행원 , hanja: 崇山行願大禪師, ur. 1 sierpnia 1927 w Seun Choen, zm. 30 listopada 2004 w Seulu) – 78. patriarcha buddyzmu koreańskiego w linii przekazu od Buddy Siakjamuniego.Yulu - dosłownie Zapisane wypowiedzi (chin. 語錄 yǔlù, kor. , jap. 広録 goroku, wiet. - jeden z rodzajów literatury chińskiej, ściśle związany z buddyzmem chan.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Thiền - wietnamska wersja chińskiej szkoły chan. W przeciwieństwie do Korei i Japonii buddyzm wietnamski nie zdefiniował jasno poszczególnych szkół buddyjskich, dlatego wyodrębniona tradycja thiền zasadniczo nigdy nie istniała, chociaż pewne elementy jej nauk przejawiły się w literaturze, filozofii, sentymentach artystycznych i etyce.
    Kōan (jap. 公案, kōan; chiński: gōng’àn) – problem lub pytanie oparte na paradoksie, stosowane w buddyzmie zen. Próby poszukiwania i znalezienia odpowiedzi na to pytanie pomagają w skupianiu uwagi, co jest podstawą medytacji typu skupionej uważności (ang. Focused Attention). Często kōany są stosowane jako ćwiczenia dla uczniów, których umysły są jeszcze zbyt niespokojne, by mogli oni efektywnie przejść do medytacji metodą otwartej obserwacji (ang. Open Monitoring). Praktyka skupionej uważności wykorzystująca kōany, podobnie jak inne rodzaje medytacji, ma za zadanie umożliwić medytującemu osiągnięcie stanu oświecenia.
    Ordynacja rodowa, powiernictwo rodowe, fideikomis familijny, (łac. fidei commissum – w wiarygodne ręce oddaje) – rządzący się swoimi własnymi prawami dotyczącymi dziedziczenia majątek ziemski, posiadający swój własny statut (akt fundacyjny), zapobiegający rozdrobnieniu dóbr.
    Język wietnamski (wiet. tiếng Việt, tiếng Việt Nam lub Việt ngữ) – jest narodowym i oficjalnym językiem Wietnamu. Wietnamski jest językiem ojczystym Wietnamczyków (người Việt / người kinh), stanowiących ok. 87% populacji tego kraju, oraz ok. dwóch milionów wietnamskich emigrantów. Jako drugi język używany jest przez mniejszości narodowe Wietnamu.
    Huike (慧可) znany także jako Dazu Huike (大祖慧可) oraz Huike Daishi, (487-593) (kor. Hyega Taesa (혜가); jap. Eka Daishi ( ); wiet. Huệ Khả Đại Sư – drugi patriarcha (chiń. erzu 二祖) buddyzmu chan (przed Sengcanem), jeden z czterech uczniów Bodhidharmy.
    Sensei (jap. 先生, dosł. „wcześniej urodzony”; „ten, który uczy”; w znaczeniu: „nauczyciel”, „mistrz”) – japoński tytuł honoryfikatywny stosowany podczas zwracania się do nauczycieli, profesorów, prawników, doktorów, polityków, artystów, pisarzy oraz do ludzi, którzy osiągnęli pewien poziom mistrzostwa we własnej dziedzinie.
    Zen (jap. 禅 – "medytacja", z skt. ध्यान Dhyāna, poprzez chin. trad. 禪那, chin. upr. 禅那, 禅, pinyin: chánnà, chán) – nurt buddyzmu, który w pełni rozwiniętą formę uzyskał w Chinach (zob. chan), skąd przedostał się do Korei, Wietnamu i Japonii. Wywodzi się z rodziny buddyzmu mahajany, ale na przestrzeni wieków nabrał wyrazistego indywidualnego stylu, pełnego minimalizmu i zamierzonych paradoksów.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.025 sek.