• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Przegroda nosowa

    Przeczytaj także...
    Błona śluzowa, śluzówka (gr. mucosa) – wyściółka przewodów i jamistych narządów wewnętrznych mających kontakt ze środowiskiem zewnętrznym organizmu kręgowca. Składa się z dwóch zasadniczych warstw: nabłonka i pokrytej przezeń tkanki łącznej zwanej blaszką właściwą zawierającej naczynia krwionośne i limfatyczne, nerwy, często różne receptory, gruczoły czy mięśnie gładkie.Rynologia (z gr. rhinos, rynos) - dziedzina medycyny zajmująca się fizjologią, rozpoznawaniem, diagnozowaniem i leczeniem nosa i zatok przynosowych, zaś rynochirurgia zajmuje się leczeniem operacyjnym nosa i zatok przynosowych.
    Narząd Jacobsona, narząd przylemieszowy (łac. organum vomeronasale) nazywany również narządem lub organem lemieszowym, lemieszowo-nosowym, lub womero-nasalnym, w skrócie oznaczany VNO (od ang. vomeronasal organ) – występujący u wielu zwierząt, chemoreceptywny, parzysty narząd zmysłu wykrywający szereg substancji chemicznych. Zawiera receptory feromonów z rodzin V1R, V2R i V3R, które mają duże znaczenie w komunikacji zwierząt, ale jego funkcjonalność w zakresie przenoszenia bodźców ze związków infochemicznych wśród ludzi nie została potwierdzona.
    Przegroda nosowa. Widoczna część chrzęstna (zaznaczona na niebiesko) i leżąca za nią część kostna

    Przegroda nosowa, przegroda nosa (łac. septum nasi) leży pośrodkowo w jamie nosowej dzieląc ją na dwie części. Przegroda nosowa składa się z trzech części:

  • błoniasta (skórna, łac. pars membranacea) – początkowy odcinek przegrody leżący pomiędzy nozdrzami przednimi, ograniczając wejście do przedsionka nosa. Składa się z podwójnej warstwy skórnej. Zawiera odnogę przyśrodkową chrząstki skrzydłowatej większej. Jest częścią ruchomą przegrody (łac. pars mobilis septi nasi),
  • chrzęstna (łac. pars cartilaginea) – zbudowana jest z chrząstki przegrody nosa,
  • kostna (łac. pars ossea) – składa się z dwóch elementów kostnych:
  • lemiesz (łac. vomer),
  • blaszka pionowa kości sitowej (łac. lamina perpendicularis ossis ethmoidalis).
  • Przegroda nosowa pokryta jest błoną śluzową wyścieloną nabłonkiem migawkowym. Niewielka, górna część przegrody nosowej stanowi fragment okolicy węchowej (łac. regio olfactoria), która pokryta jest nabłonkiem węchowym. Błona śluzowa przegrody nosa luźno spoczywa na okostnej lub ochrzęstnej i podczas zabiegów rynochirurgicznych daje się łatwo oddzielić. W dnie przegrody nosa spoczywa szczątkowa postać narządu Jacobsona. U człowieka zbudowany jest on z jednego, zwykle ślepo kończącego się kanalika długości 2–9 mm. Kanalik ten znajduje się w części chrzęstnej przegrody w jej przednio-dolnym fragmencie i rozpoczyna się małymi otworkami po obu stronach przegrody. Z narządem Jacobsona u człowieka związane są dwa przewody przysieczne (ductus incisivi), biegnące z dna jamy nosowej ku przodowi i dołowi do sklepienia jamy ustnej. Kończą się one na brodawce przysiecznej (papilla incisiva) na błonie śluzowej podniebienia twardego tuż za górnymi siekaczami.

    Lemiesz (łac. vomer) – płaska nieparzysta kość twarzoczaszki, budująca tylny odcinek przegrody kostnej nosa (rozdziela ona nozdrza tylne (choanae).Siekacz (łac. dens incisivus, l. mn. dentes incisivi) – jeden z zębów charakterystycznych dla uzębienia heterodontycznego. Jest zębem jednokorzeniowym o koronie jedno-, dwu- lub trójguzkowej. Siekacze znajdują się w przednim odcinku szczęki lub na kości siekaczowej bądź żuchwy. Służą do chwytania i odcinania kawałków pożywienia. Mają kształt stożkowaty lub dłutowaty. U niektórych zwierząt (gryzonie, słoniowate i świniowate) rosną przez całe życie (tzw. zęby hypselodontyczne). U przeżuwaczy siekacze górne nie występują. Ciosy słoni są zmodyfikowanymi siekaczami.

    Zobacz też[]

  • skrzywienie przegrody nosowej
  • Bibliografia[]

  • A. Bochenek, M. Reicher: Anatomia człowieka, tom II, PZWL, Warszawa 1989. ISBN 83-200-1556-1



  • w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Nabłonek węchowy – część wyściółki jamy nosowej, w której znajdują się zakończenia włókien nerwu I (węchowego) odbierające bodźce węchowe. Poza komórkami węchowymi wyróżniamy w nabłonku węchowym komórki podporowe i podstawne oraz gruczoły Bowmana. Nabłonek ten znajduje na górnej powierzchni małżowiny górnej, górnej powierzchni małżowiny środkowej oraz na przegrodzie nosa w rzucie wymienionych małżowin.
    Okostna (łac. Periosteum) – włóknista błona ochraniająca kość od zewnątrz, jest silnie unaczyniona (odżywia kość) i unerwiona. Znajdują się w niej tzw. komórki kościotwórcze, od których zaczyna się wytwarzanie tkanki kostnej w okresie wzrastania kości lub po ich złamaniu. Pozwala na przyrost kości na grubość. Okostna ma za zadanie chronić i regenerować uszkodzoną tkankę kostną, szczególnie w okresie wzrostu oraz złamania.
    Jama nosowa (łac. cavum nasi) – przestrzeń ograniczona powierzchnią wewnętrzną nosa zewnętrznego oraz kośćmi twarzoczaszki.
    Ochrzęstna (łac. perichondrium) jest warstwą nieregularnej błony, która okrywa i służy regeneracji chrząstki. Pełni również funkcje odżywczą ponieważ tkanka chrzęstna nie jest unaczyniona. Zbudowana jest z tkanki łącznej zbitej o utkaniu nieregularnym.

    Reklama