• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Przegląd technik zdobniczych

    Przeczytaj także...
    Ceramika – w rozumieniu tradycyjnym, tworzywa i wyroby otrzymywane w wyniku wypalenia odpowiednio uformowanej gliny. Nazwa tych wyrobów wywodzi się z greckiego określenia κεραμικός (keramikos), które pochodzi z kolei od słowa κέραμος (keramos – ziemia, glina).Sztukateria – stiuki i inne elementy dekoracyjne (np. putta, ornamenty, gzymsy wewnątrz pomieszczeń) wykonane z gipsu lub żywicy poliestrowej, często odlewane i montowane do podłoża (do ścian, sufitów). Stosowane w architekturze od starożytności, upowszechniły się w okresie renesansu i baroku.
    Rysunek – kompozycja linii wykonana na płaszczyźnie, polegające na nanoszeniu na powierzchnię walorów wizualnych przy użyciu odpowiednich narzędzi. Także dział sztuk plastycznych.

    Techniki zdobnicze sprowadzają się w zasadzie do dwu rodzajów:

  • w tworzywie przedmiotu zdobionego: nadawanie faktury, wykonanie reliefu bądź ażurowanie
  • na tworzywie przedmiotu zdobionego: nakładanie tworzyw uszlachetniających.
  • Stosowane są też techniki mieszane.

    Zróżnicowanie nazw wskazuje na zastosowanie specjalistyczne, wskazujące przedmiot zdobiony, metodę zdobienia, tworzywo zdobiące.

    Aplika – kinkiet z okresu od XVIII wieku do ok. połowy XIX wieku, szczególnie często spotykany w epoce empiru. W okresie rokoka nazwą tą określano małe zwierciadła przyścienne, które następnie włączono do kinkietów w celu zwiększenia jasności świec lub oświetlenia naftowego.Iluminacja – średniowieczne zdobnictwo książkowe, pierwotnie w postaci ozdobnych linii i inicjałów oraz coraz bardziej skomplikowanych wzorów. Wraz z rozwojem iluminatorstwa pojawiają się złocenia, które mogły przejawiać się nawet w formie złotych liter (codex aureus) pisanych na barwionym purpurą pergaminie. Iluminacja, zwłaszcza w sztuce dojrzałego średniowiecza mogła przyjąć formę dekoracyjnych rysunków wykonywanych technikami malarskimi lub też mogła wykorzystywać malowane (często ilustracyjne) miniatury figuralne, umieszczane na kartach manuskryptów, a później także pierwszych druków. Iluminacje zasadniczo dotyczyły dwóch obszarów na karcie: rozbudowanych kompozycji inicjałowych, oraz wypełnienia marginesów (bordiur). Tworzono jednak również bogate, rozbudowane kompozycje tekstowo-graficzne, na których tekst i obraz funkcjonowały, co rzadkie dla sztuki średniowiecznej, wspólnie - zajmując całość karty, czego przykładem może być słynny ewangeliarz z Kells.

    Szczegółowy opis technik znajduje się na wskazanych odnośnikami stronach.

  • relief
    kompozycja rzeźbiarska wykonana na powierzchni płyty z pozostawieniem tła
  • ażurowanie
    wykonywanie dekoracyjnych otworów
  • malowanie
    zdobienie poprzez nanoszenie farb
  • mazer lub flader
    malowanie deseniu imitującego naturalne słoje drzewne
  • dekupaż
    przenoszenie na zdobiony przedmiot rysunków wykonanych na papierze
  • kalkomania
    przenoszenie na zdobiony przedmiot specjalnie spreparowanych kolorowych rysunków
  • dekalkomania
    zdobienie wyrobów porcelanowych i fajansowych przez nakładanie gotowych odbitek litograficznych
  • grawerowanie
    rytowanie, wykonywanie wklęsłych lub wypukłych rysunków za pomocą specjalnych rylców lub innych narzędzi a także środków chemicznych
  • giloszowanie
    grawerowanie rysunku ze skomplikowanych kombinacji linii
  • iluminowanie
    zdobienie tekstów, książek iluminacjami czyli rysunkami lub ilustracjami
  • aplikacja
    naszywanie ozdobnych elementów wyciętych z tkaniny lub skóry zwanych aplikami na tło z innej tkaniny lub skóry; w złotnictwie i ślusarstwie mocowanie do zdobionego przedmiotu elementu dekoracyjnego z odmiennego materiału
  • chryzelefantyna
    pokrywanie przedmiotu (rzeźby) płytkami ze złota, kości słoniowej oraz szlachetnych odmian drewna, najczęściej hebanu i cedru
  • markieteria
    pokrywanie powierzchni przedmiotów ornamentem zwykle z dwóch materiałów, np. z hebanu i kości słoniowej, z szylkretu i metalu
  • intarsja
    wykładanie powierzchni przedmiotów drewnianych innymi gatunkami drewna
  • intarsja sztukatorska
    wypełnianie masą stiukową (ciastem sztukatorskim) wyciętej we wzory okładziny drewnianej
  • inkrustacja
    układanie na powierzchni przedmiotów wzorów z kości słoniowej, masy perłowej, metali i innych tworzyw
  • damaskinaż
    inkrustowanie przedmiotów metalowych złotym lub srebrnym drutem
  • eglomizowanie
    zdobienie szkła polegające najpierw na wydrapaniu ornamentu na zaczernionej powierzchni albo namalowaniu go ciemnym lakierem, następnie na podłożeniu złotej lub srebrnej folii, wypełniającej wydrapany ornament lub stanowiącej dla niego tło
  • iryzowanie
    zdobienie wyrobów ceramicznych lub szklanych przez pokrywanie ich substancjami dającymi tęczowy połysk
  • kuglerstwo
    zdobnicze szlifowanie szkła i kryształów
  • litofania
    zdobienie wyrobów z nieglazurowanej porcelany lub szkła matowego wklęsłym reliefem, dającym obraz widoczny po podświetleniu
  • kameryzacja
    wysadzanie wyrobów złotniczych i broni szlachetnymi kamieniami
  • mozaika
    wykonywanie dekoracji z drobnych kawałków kolorowych kamieni, marmuru, szkła, ceramiki i innych materiałów
  • niello
    zdobienie przedmiotów metalowych polegające na ryciu wzorów i wtapianiu w bruzdy mieszaniny srebra, miedzi, ołowiu, siarki i boraksu, co daje rysunek czarny, granatowy lub szafirowy
  • pirografia
    zdobienie przedmiotów ze skóry i drewna polegające na wypalaniu wzorów rozgrzanym rylcem lub wzornikiem
  • repusowanie (inaczej trybowanie), czekanka
    zdobienie wyrobów z blachy, przeważnie złotej, srebrnej lub miedzianej poprzez wybijanie (na zimno) wgłębień dających po drugiej stronie wypukły ornament
  • glazurowanie, szkliwienie
    nanoszenie na surową ceramikę mieszaniny substancji zwanej glazurą lub szkliwem która po wypaleniu tworzy szklistą powłokę, bezbarwną lub kolorową
  • emalierstwo
    emaliowanie, pokrywanie przedmiotów emalią
  • cloisonné
    nakładanie emalii w elementy rysunku wykonanego z przylutowanych pasków metalowych lub spłaszczonego drutu
  • sztukateria
    dekorowanie ścian, sklepień, sufitów ozdobnymi elementami wykonanymi w gipsie lub stiuku techniką narzutową lub metodą odlewu
  • przeprócha
    przenoszenie wzoru rozpyloną farbą przez patron
  • makijaż
    poprawianie urody przy pomocy kosmetyków
  • tatuaż
    wykonanie rysunków na ciele człowieka, trwałych (tradycyjnie) za pomocą nakłuwania lub nacinania skóry i zapuszczania nakłutych miejsc farbą, lub nietrwałych za pomocą farb lub kalkomanii
  • Iryzacja, tęczowanie, biol. ubarwienie strukturalne (gr. Iris ‘tęcza’) – zjawisko optyczne polegające na powstawaniu tęczowych barw w wyniku interferencji światła białego odbitego od przezroczystych lub półprzezroczystych ciał składających się z wielu warstw substancji o różnych własnościach optycznych. Występuje m.in. na powierzchni minerałów, macicy perłowej, plamach cieczy (np. benzyny), bańkach mydlanych a czasem w atmosferze – na chmurach. Bywa też wywoływane sztucznie i wykorzystywane przy produkcji ozdobnych iryzowanych wyrobów szklanych i ceramicznych.Makijaż (fr. maquiller: fałszować, szminkować) znany również jako ang. make-up – kosmetyki upiększające nałożone na skórę (szczególnie twarzy). Termin ten może oznaczać również samo nakładanie kosmetyków.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Szrafowanie (nazywane też kreskowaniem) – metoda oddawania kolorów lub stopni szarości za pomocą cienkich, równoległych lub krzyżujących się kresek. Metoda zastępcza stosowana w wielu technikach rysunkowych lub graficznych nie umożliwiających posługiwania się półtonami. Kreski mogą być ciągłe, przerywane lub nawet składające się z rzędów kropek, mogą być o stałej lub różnej gęstości. Szrafowanie może być też stosowane do cieniowania, lub ukazania trójwymiarowości motywu obrazu.
    Złotnictwo – rzemiosło artystyczne zajmujące się wytwarzaniem wyrobów ze złota, platyny, srebra, stopów, metali szlachetnych, kamieni szlachetnych oraz innych drogocennych materiałów. Termin jubilerstwo, dotyczący głównie czasów nowszych, obejmuje przede wszystkim wyrób klejnotów i ozdób ze złota, srebra i kamieni szlachetnych. W starożytności złotnictwo obejmowało głównie wytwarzanie luksusowych przedmiotów codziennego użytku (świeczniki, srebrne zastawy, szkatułki, wazony, figurki), różnego typu ozdób (diademy, naszyjniki, brosze, klamry, naramienniki, pierścienie), oraz przedmiotów służących kultowi religijnemu (złote lub srebrne relikwiarze, monstrancje, kielichy, puszki, pateny). Od XIII wieku w Europie Zachodniej, a od XIV wieku w Polsce działalność warsztatów złotniczych została ujęta w struktury cechowe, które w późniejszym czasie wprowadziły obowiązek oznaczania wyrobów znakiem złotniczym (puncą).
    Rylec – narzędzie do rytowania używane w niektórych technikach graficznych. Składa się z ostrza stalowego o przekroju rombowym lub kwadratowym, osadzonego w uchwycie o zakończeniu półkulistym.
    Litografia (zob. lit) — technika graficzna zaliczana do druku płaskiego, gdzie rysunek przeznaczony do powielania wykonuje się na kamieniu litograficznym, także odbitki wykonane tą techniką.
    Folia - materiał wykonany najczęściej z metalu nieżeliwnego lub z tworzywa sztucznego, o grubości do 2 mm (do wyrobu np. opakowań).
    Mozaika – dekoracja w postaci ornamentu lub obrazu, wykonana z drobnych, o różnej kolorystyce (dwu lub wielobarwne), fakturze i kształcie kamyczków, kawałków szkła lub ceramiki. Elementy są przyklejone do podłoża przez ułożenie na niezwiązanej zaprawie, wapiennej, cementowej lub żywicy pochodzenia roślinnego (mastyks z drzewa Pistacia lentiscus). Stosowana jest do zdobienia posadzek, ścian, kopuł, sklepień, apsyd w budownictwie sakralnym i świeckim, mebli (zwłaszcza blatów stołów, sepetów, biurek).
    Repusowanie (trybowanie) – zdobienie wyrobów z blachy poprzez wybijanie na zimno wgłębień, dających po drugiej stronie wypukły wzór.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.047 sek.