• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Protokoły trasowania

    Przeczytaj także...
    Tablica trasowania – w protokołach trasowania sieci komputerowych spis wskazujący, przez które sąsiadujące z routerem węzły sieci prowadzi trasa do węzłów oddalonych. Tablica trasowania jest utrzymywana niezależnie przez każdy router.IS-IS (ang. Intermediate System to Intermediate System) – protokół trasowania typu stanu łącza (link-state) oparty na otwartych standardach.
    System autonomiczny (ang. Autonomous System, AS) to zbiór prefiksów (adresów sieci IP) pod wspólną administracyjną kontrolą, w którym utrzymywany jest spójny schemat trasowania (ang. routing policy). Oryginalna definicja zawarta w RFC 1771 odnosi się do sieci lub grupy sieci opartych na protokole IP, lecz została później zmieniona w RFC 1930.

    Protokół trasowania (routingu, routujący, ang. routing protocol) – używany jest do wymiany informacji o trasach pomiędzy sieciami komputerowymi, co pozwala na dynamiczną budowę tablic trasowania. Tradycyjne trasowanie jest bardzo proste, bo polega na wykorzystaniu tylko informacji o następnym "przeskoku" (ang. hop). W tym przypadku router tylko kieruje pakiet do następnego routera, bez uwzględnienia na przykład zbyt wielkiego obciążenia czy awarii na dalszej części trasy.

    Trasowanie (ang. routing, pol. ruting, rutowanie) – w informatyce wyznaczanie trasy i wysłanie nią pakietu danych w sieci komputerowej. Urządzenie węzłowe, w którym kształtowany jest ruch sieciowy, nazywane jest routerem – jego rolę może pełnić np. komputer stacjonarny czy oddzielne dedykowane urządzenie.Algorytm Dijkstry, opracowany przez holenderskiego informatyka Edsgera Dijkstrę, służy do znajdowania najkrótszej ścieżki z pojedynczego źródła w grafie o nieujemnych wagach krawędzi.

    Mimo że dynamiczne trasowanie jest bardzo skomplikowane, to właśnie dzięki niemu Internet jest tak elastyczny i rozwinął się o ponad 8 rzędów wielkości w ciągu ostatnich 30 lat.

    Protokoły trasowania robią dwie proste rzeczy:

  • mówią światu, kim są sąsiedzi
  • mówią sąsiadom, jak wygląda świat
  • Metryka trasowania jest wartością używaną przez algorytmy trasowania do określenia, która trasa jest lepsza. Brane są pod uwagę: szerokość pasma, opóźnienie, liczba przeskoków, koszt ścieżki, obciążenie, MTU, niezawodność, koszt komunikacji. Tylko najlepsze trasy przechowywane są w tablicach trasowania, podczas gdy inne mogą być przechowywane w bazach danych. Jeśli router korzysta z mechanizmów równoważenia obciążenia (ang. load balancing), w tablicy trasowania może wystąpić kilka najlepszych tras. Router będzie je wykorzystywał równolegle, rozpraszając obciążenie równomiernie pomiędzy trasami.

    Maximum Transmission Unit (MTU) – rozmiar największego datagramu (w bajtach), który można przekazać przez warstwę protokołu komunikacyjnego.Odległość administracyjna (dystans administracyjny) pozwala routerom na wybór odpowiedniego (najlepszego) protokołu trasowania.

    Wybór protokołu odbywa się na podstawie wartości odległości administracyjnej.

    Podział ze względu na zależności pomiędzy routerami[]

  • Protokoły trasowania w sieciach ad hoc (ang. Ad hoc network routing protocols). Najczęściej dzielone są na:
  • proaktywne:
  • OLSR
  • reaktywne:
  • AODV
  • DYMO
  • DSR
  • Wewnętrzne protokoły trasowania (zwane również protokołami bramy wewnętrznej – IGP, ang. Interior Gateway Protocol) – używane do wymiany informacji o trasach w pojedynczym systemie autonomicznym. Przykłady:
  • IGRP/EIGRP (Interior Gateway Routing Protocol / Enhanced IGRP)
  • OSPF (Open Shortest Path First)
  • RIP (Routing Information Protocol)
  • IS-IS (Intermediate System to Intermediate System)
  • Zewnętrzne protokoły trasowania (zwane również protokołami bramy zewnętrznej – EGP, ang. Exterior Gateway Protocol) – używane do wymiany informacji o trasach pomiędzy różnymi systemami autonomicznymi. Przykłady:
  • EGP (Exterior Gateway Protocol – obecnie przestarzały)
  • BGP (Border Gateway Protocol)
  • Protokoły trasowania multicastowego – wykorzystywane do wymiany informacji między routerami jak przenosić ruch multicastowy. Przykład:
  • DVMRP (Distance Vector Multicast Routing Protocol)
  • Podział ze względu na sposób działania[]

  • protokoły trasowania wektora odległości – router przekazuje okresowo do wszystkich swoich sąsiadów (tylko sąsiadów) kopie swojej tablicy routingu wraz z metrykami. Jest to informacja o adresach dostępnych z danego routera bezpośrednio oraz za pośrednictwem innych routerów.
  • Nie ma pełnej informacji o odległych routerach, najlepsza ścieżka ustalana jest przez dodawanie do metryki trasowania wartości. Przykłady:

    ES-IS (ang. End System-to-Intermediate System) – protokół trasowania typu stanu łącza, należący do grupy protokołów wewnętrznej bramy – IGP (Interior Gateway Protocol). Stworzony został przez ISO (International Organization for Standardization), do wymiany informacji pomiędzy routerami (Intermediate System – IS) a nietrasowalnymi urządzeniami końcowymi użytkownika (End System – ES). Opisany jest dokładnie w RFC 995. Protokół ES-IS współdziała z protokołem Intermediate System-to-Intermediate System umożliwiając komunikację pomiędzy węzłami w obrębie jednej domeny administracyjnej AS (Autonomous System).EIGRP (ang. Enhanced Interior Gateway Routing Protocol) – otwarty protokół trasowania Cisco Systems operujący na wektorze odległości. Jest przeznaczony do trasowania wewnątrz systemu autonomicznego (IGP).
  • RIP
  • IGRP
  • protokoły trasowania stanu łącza – router przekazuje okresowo do wszystkich routerów w sieci (nie tylko sąsiadów) już nie całą kopię tablicy routingu, a jedynie informację o podsieciach bezpośrednio do niego przyłączonych wraz z ich metrykami.
  • Routery utrzymują złożone bazy danych z informacjami o topologii, mają pełną informację o odległych routerach. Bazę topologii tworzą na podstawie zbierania informacji przez wysyłanie pakietów LSA(ang. link-state adverisement). Po zebraniu informacji router oblicza najlepszą trasę do pozostałych routerów tworząc drzewo SPF (ang. Shortest Path First) i wykorzystując algorytm Dijkstry w celu znalezienia drogi o najmniejszym koszcie. Aktualizację bazy topologii są wyzwalane zmianami zachodzącymi w sieci. W początkowej fazie zbierania danych na temat topologii sieci, sieć zalewana jest pakietami LSA, co powoduje zmniejszenie wydajności łącza oraz wymaga dużej ilości pamięci i mocy obliczeniowej routera. W tym celu protokół ten wymaga zhierarchizowanego projektu sieci w celu zmniejszenia tablic topologii sieci. Przykłady:

    IGRP (ang. Interior Gateway Routing Protocol) – protokół trasowania bramy wewnętrznej, będący jednym z protokołów sieciowych kontrolujących przepływ pakietów wewnątrz systemu autonomicznego (ang. Autonomous System AS) – części sieci tworzącej spójną całość.Protokół IDRP (ang. Inter-Domain Routing Protocol - IDRP) – protokół trasowania oparty na strategii, podobny do protokołu BGP (Border Gateway Protocol) w sieci Internet. Oparcie trasowania– o strategię umożliwia przesyłanie pakietów określonymi wcześniej drogami. Jest to protokół korzystający z algorytmu wektora odległości, w którym każdy router definiuje ścieżkę, po której pakiet przemieszcza się w sieci. Protokół IDRP bazuje na modelu OSI.
  • OSPF
  • IS-IS/Integrated IS-IS
  • ES-IS
  • hybrydowe protokoły trasowania – mają cechy zarówno protokołów wektora odległości jak i stanu łącza. Przykłady:
  • EIGRP
  • protokoły trasowania typu path-vector – opisują trasy przy pomocy atrybutów:
  • EGP
  • BGP
  • IDRP
  • Najczęściej protokoły trasowania wektora odległości uaktualniają tablice okresowo (np. RIP) a stanu łącza gdy zmienia się topologia (np. OSPF).

    Protokoły trasowane (ang. routed protocols) odpowiadają za dostarczanie danych do celu, czyli przenoszą pakiety zawierające dane użytkowników sieci. Jest to możliwe dzięki zawieraniu w swoim nagłówku warstwy sieciowej informacji (adresu nadawcy i odbiorcy), w oparciu o które router może przekazać dane do innego routera (wykonać trasowanie) w taki sposób, że po przejściu przez wiele routerów pakiety osiągną host przeznaczenia.Algorytm trasowania wektora odległości (ang. distance-vector routing algorithm) – klasa algorytmów trasowania, w której router zna jedynie odległość wszystkich swoich sąsiadów do każdego węzła docelowego w sieci (przy czym pojęcie odległość może być zdefiniowane w różny sposób, niekoniecznie jako fizyczna odległość do pokonania - często jest to po prostu liczba węzłów pośrednich - patrz protokół RIP).

    Zobacz też[]

  • protokoły trasowane
  • trasowanie (telekomunikacja)
  • (window.RLQ=window.RLQ||).push(function(){mw.log.warn("Gadget \"edit-summary-warning\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");mw.log.warn("Gadget \"wikibugs\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");mw.log.warn("Gadget \"ReferenceTooltips\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");mw.log.warn("Gadget \"main-page\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");});
    RIP (ang. Routing Information Protocol – pol. Protokół Informowania o Trasach) – protokół bram wewnętrznych (IGP), oparty jest na zestawie algorytmów wektorowych, służących do obliczania najlepszej trasy do celu.Równoważenie obciążenia (ang. load balancing) - technika rozpraszania obciążenia pomiędzy wiele procesorów, komputerów, dysków, połączeń sieciowych lub innych zasobów.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Internet (skrótowiec od ang. inter-network, dosłownie "między-sieć") – ogólnoświatowa sieć komputerowa, określana również jako sieć sieci. W znaczeniu informatycznym Internet to przestrzeń adresów IP przydzielonych hostom i serwerom połączonym za pomocą urządzeń sieciowych, takich jak karty sieciowe, modemy i koncentratory, komunikujących się za pomocą protokołu internetowego z wykorzystaniem infrastruktury telekomunikacyjnej.
    Sieć typu Ad-Hoc – bezprzewodowa sieć o zdecentralizowanej strukturze, w której przyłączone mobilne urządzenia mogą pełnić funkcje zarówno klienta (terminala końcowego), jak i punktu dostępu. Do przekazywania danych nie jest wymagane istnienie żadnej infrastruktury sieciowej (brak punktów zarządzających), gdyż pakiety dostarczane są do odbiorcy poprzez inne, pośredniczące, dowolnie zlokalizowane urządzenia w tej sieci.
    OSPF (ang. Open Shortest Path First), w wolnym tłumaczeniu: "pierwszeństwo ma najkrótsza ścieżka" ("open" oznacza otwartość, podobnie jak w Open Source) – protokół trasowania typu stanu łącza (ang. Link State). Zdefiniowany został jako OSPF wersji 2 w RFC 2328 (1998) dla IPv4., a aktualizacja dla IPv6 jako OSPF wersji 3 w RFC 5340 (2008). Jest zalecanym protokołem wśród protokołów niezależnych (np. RIP, ang. Routing Information Protocol).
    Multicast to sposób dystrybucji informacji, dla którego liczba odbiorców może być dowolna. Odbiorcy są widziani dla nadawcy jako pojedynczy grupowy odbiorca (host group) dostępny pod jednym adresem dla danej grupy multikastowej. Multicast różni się od unicastu zasadą działania i wynikającą stąd efektywnością. W transmisji multicastowej po każdym łączu sieciowym dystrybuowana informacja jest przekazywana jednokrotnie, podczas gdy w unicastowej dystrybucji informacji do n odbiorców po niektórych łączach biorących udział w transmisji komunikat może być w najgorszym razie przesyłany nawet n razy. Wynika to z tego, że w transmisji unicastowej każdy komunikat ma przypisany dokładnie jeden adres docelowy, który identyfikuje jednoznacznie jeden węzeł sieci. Tak więc nawet jeśli dany komunikat po drodze do dwóch różnych węzłów sieci wykorzystuje to samo łącze, wysłane muszą zostać dwa niezależne komunikaty (o tej samej treści i innym adresie docelowym). W transmisji multicastowej unika się wielokrotnego wysyłania tego samego komunikatu do wielu odbiorców (na przykład dzięki adresowaniu grupowemu, tzn. posługiwaniu się adresami, które nie identyfikują pojedynczych węzłów sieci, lecz ich grupy).
    EGP (ang. Exterior Gateway Protocol) – protokół trasowania zewnętrznego służący do łączenia systemów autonomicznych.
    BGP (ang. Border Gateway Protocol) zewnętrzny protokół trasowania (routingu). BGP w wersji czwartej jest podstawą działania współczesnego internetu. Istnieje wiele rozszerzeń BGP stosowanych przy implementacji MPLS VPN, IPv6 czy Multicast VPN.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.063 sek.