• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Protokoły komunikacyjne

    Przeczytaj także...
    OSI (ang. Open Systems Interconnection) lub Model OSI (pełna nazwa ISO OSI RM, ang. ISO OSI Reference Model – model odniesienia łączenia systemów otwartych) – standard zdefiniowany przez ISO oraz ITU-T opisujący strukturę komunikacji sieciowej.Post Office Protocol version 3 (POP3) to protokół internetowy z warstwy aplikacji pozwalający na odbiór poczty elektronicznej ze zdalnego serwera do lokalnego komputera poprzez połączenie TCP/IP. Ogromna większość współczesnych internautów korzysta z POP3 do odbioru poczty.
    HTTPS (ang. Hypertext Transfer Protocol Secure) – szyfrowana wersja protokołu HTTP. W przeciwieństwie do komunikacji niezaszyfrowanego tekstu w HTTP klient-serwer, szyfruje go za pomocą protokołu SSL. Zapobiega to przechwytywaniu i zmienianiu przesyłanych danych.

    Protokół komunikacyjny – zbiór ścisłych reguł i kroków postępowania, które są automatycznie wykonywane przez urządzenia komunikacyjne w celu nawiązania łączności i wymiany danych.

    Protokoły klasyczne[]

    Protokoły klasyczne, których pierwowzorem był protokół teleksu, składają się z trzech części:

    BACnet (Building Automation and Control Networks) jest otwartym (publicznym) protokołem komunikacji umożliwiającym współdziałanie systemów sterowania i monitorowania pochodzącym od różnych producentów. Posiada aprobatę ISO 16484-5. Został zatwierdzony przez ASHRAE w 2004.S-Bus (ang.) Saia-Bus, jest protokołem, który został opracowany przez firmę Saia-Burgess, na potrzeby komunikacji pomiędzy urządzeniami produkowanymi przez Saia-Burgess, a innymi urządzeniami lub systemami. Dzięki wykorzystaniu serwera OPC dla protokołu S-Bus, możliwe jest odczytywanie danych ze sterowników PLC Saia-Burgess z serii od PCS1 i PCD1 do PCD6 oraz innych urządzeń zgodnych z protokołem S-Bus i udostępnianie ich w standardzie OPC. Protokół S-Bus jest dostępny dla dwóch mediów transmisyjnych:
  • procedury powitalnej (ang.) handshake, która polega na przesłaniu wzajemnej podstawowej informacji o łączących się urządzeniach, ich adresu (np. nr telefonu), szybkości i rodzaju transmisji itd.
  • właściwego przekazu danych
  • procedury analizy poprawności przekazu (np. sprawdzania sum kontrolnych) połączonej z procedurą pożegnania, żądaniem powtórzenia transmisji lub powrotem do procedury powitalnej
  • Przesyłana informacja może być porcjowana – protokół musi umieć odtworzyć informację w postaci pierwotnej.

    Telnet – standard protokołu komunikacyjnego używanego w sieciach komputerowych do obsługi odległego terminala w architekturze klient-serwer.Internet Engineering Task Force to nieformalne, międzynarodowe stowarzyszenie osób zainteresowanych ustanawianiem standardów technicznych i organizacyjnych w Internecie.

    Protokołami tego rodzaju posługują się:

  • teleksy
  • faksy
  • modemy
  • programy komputerowe
  • wiele innych urządzeń, włącznie z np. pilotami do telewizorów
  • Protokoły internetowe[]

    Protokoły służące programom komputerowym do porozumiewania się między sobą poprzez Internet są określone przez IETF w dokumentach zwanych RFC.

    Przesyłanie danych komputerowych to niezwykle trudny proces, dlatego rozdzielono go na kilka "etapów", warstw. Warstwy oznaczają w istocie poszczególne funkcje spełniane przez sieć. Najbardziej powszechny sposób organizacji warstw komunikacji sieciowej to Model OSI.

    Domain Name System (DNS, pol. „system nazw domenowych”) – system serwerów, protokół komunikacyjny oraz usługa obsługująca rozproszoną bazę danych adresów sieciowych. Pozwala na zamianę adresów znanych użytkownikom Internetu na adresy zrozumiałe dla urządzeń tworzących sieć komputerową. Dzięki DNS nazwa mnemoniczna, np. pl.wikipedia.org jest tłumaczona na odpowiadający jej adres IP, czyli 91.198.174.232RFC (ang. Request for Comments – dosłownie: prośba o komentarze) – zbiór technicznych oraz organizacyjnych dokumentów mających formę memorandum związanych z Internetem oraz sieciami komputerowymi. Każdy z nich ma przypisany unikatowy numer identyfikacyjny, zwykle używany przy wszelkich odniesieniach. Publikacją RFC zajmuje się Internet Engineering Task Force.

    Poniżej wyszczególniono niektóre, popularne protokoły komunikacyjne wraz z numerem portu:

  • DNS – 53
  • FTP – 21
  • HTTP – 80 (HTTP Proxy używa zwykle portu 8080)
  • HTTPS – 443 (HTTP na SSL)
  • IRC – 6667
  • NNTP – 119
  • POP3 – 110
  • SPOP3 – 995 (POP3 na SSL)
  • SMTP – 25
  • SSH – 22
  • Telnet – 23
  • IMAP - 143
  • Osobną klasą protokołów komunikacyjnych są protokoły do komunikacji grupowej (multicast), używane m.in. do transmisji telewizyjnych przez Internet, telekonferencji itp. Przykładami takich protokołów są RMTP (Reliable Multicast Transport Protocol), TOTEM, XTP, Muse i inne.

    SMTP (ang.) Simple Mail Transfer Protocol – protokół komunikacyjny opisujący sposób przekazywania poczty elektronicznej w Internecie. Standard został zdefiniowany w dokumencie RFC 821 a następnie zaktualizowany w 2008 roku w dokumencie RFC 5321Profibus – standard sieci przemysłowej czasu rzeczywistego. W sieci może być do 127 sterowników. Rozległość sieci zależy od zastosowanego medium transmisji. Profibus może pracować z następującymi prędkościami transmisji:

    Protokoły stosowane w automatyce przemysłowej[]

  • modbus
  • profibus
  • M-Bus
  • S-Bus
  • Foundation Fieldbus
  • BACnet
  • LonWorks
  • Zobacz też[]

  • port protokołu – więcej o portach używanych przez protokoły komunikacyjne



  • w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    FTP, protokół transferu plików (ang. File Transfer Protocol) – protokół komunikacyjny typu klient-serwer wykorzystujący protokół TCP według modelu TCP/IP (krótko: połączenie TCP), umożliwiający dwukierunkowy transfer plików w układzie serwer FTP–klient FTP.
    Program komputerowy (ang. computer program) - sekwencja symboli opisująca obliczenia zgodnie z pewnymi regułami zwanymi językiem programowania. Program jest zazwyczaj wykonywany przez komputer (np. wyświetlenie strony internetowej), czasami bezpośrednio – jeśli wyrażony jest w języku zrozumiałym dla danej maszyny lub pośrednio – gdy jest interpretowany przez inny program (interpreter). Program może być ciągiem instrukcji opisujących modyfikacje stanu maszyny ale może również opisywać obliczenia w inny sposób (np. rachunek lambda).
    Telefaks (potocznie faks) – współczesna nazwa usługi symilograficznej dla abonentów, polegająca na przesyłaniu wiadomości w postaci obrazów nieruchomych pomiędzy aparatami symilograficznymi, realizowana za pośrednictwem łączy telefonicznych z komutacją automatyczną. Początki rozwoju telefaksu przypadają na koniec lat 70. Istnieje kilka norm komunikacji pomiędzy telefaksami. Najczęściej jest używana norma analogowa G3 (14400 bit/s), jest też cyfrowa G4 (64000 bit/s) dla ISDN.
    Informacja (łac. informatio – przedstawienie, wizerunek; informare – kształtować, przedstawiać) – termin interdyscyplinarny, definiowany różnie w różnych dziedzinach nauki; najogólniej – właściwość pewnych obiektów, relacja między elementami zbiorów pewnych obiektów, której istotą jest zmniejszanie niepewności (nieokreśloności).
    Pośrednik HTTP (ang. HTTP proxy) to serwer pośredniczący w przekazywaniu danych w sieci komputerowej z wykorzystaniem protokołu komunikacyjnego HTTP. W najbardziej typowym zastosowaniu używany jest w ramach usługi WWW gdzie pośredniczy między przeglądarkami WWW i serwerami WWW.
    Suma kontrolna (ang. checksum) – liczba uzyskana w wyniku sumowania lub wykonania innych operacji matematycznych na przesyłanych danych, przesłana razem z danymi i służąca do sprawdzania poprawności przetwarzanych danych.
    Port protokołu – pojęcie związane z protokołami używanymi w Internecie do identyfikowania procesów działających na odległych systemach. Jest to jeden z parametrów gniazda.

    Reklama