• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Protoceratops



    Podstrony: [1] [2] [3] 4
    Przeczytaj także...
    Welociraptor (Velociraptor) – rodzaj niewielkich teropodów z rodziny dromeozaurów (Dromaeosauridae). Velociraptor był dwunożnym drapieżnikiem zamieszkującym tereny dzisiejszej Mongolii pod koniec okresu kredy 83 do 70 milionów lat temu. Obecnie wyróżniane są tylko dwa gatunki należące do tego rodzaju – Velociraptor mongoliensis i V. osmolskae.Tienszan, Tien-szan (chiń.: 天山; pinyin: Tiān Shān; dosł. „niebiańskie góry”) – wielki system górski w Azji Środkowej, na pograniczu Kazachstanu, Kirgistanu i Chin.
    Galeria[ | edytuj kod]
  • Amnh protoceratops hatchling1.JPG
  • Protoceratops Dinosaur 02.jpg
  • Protoceratops juvenile.JPG
  • Protoceratops adult.JPG
  • Protoceratops-skeleton.jpg
  • Protoceratops skull paris.JPG
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Walter Granger, William K. Gregory. Protoceratops andrewsi, a pre-ceratopsian dinosaur from Mongolia. „American Museum Novitates”. 72, s. 71, 1922 (ang.). 
    2. Olivier Lambert, Pascal Godefroit, Li Hong, Shang Chang-Young, Dong Zhi-Ming. A new species of Protoceratops (Dinosauria, Neoceratopsia) from the Late Cretaceous of Inner Mongolia (P. R. China). „Bulletin de l'Institut Royal des Sciences Naturelles de Belgique, Science de la Terre”, s. 7, 2001 (ang.). 
    3. Grzegorz Niedźwiedzki, Tomasz Singer, Gerard D. Gierliński, Martin G. Lockley. A protoceratopsid skeleton with an associated track from the Upper Cretaceous of Mongolia. „Cretaceous Research”, 2011. DOI: 10.1016/j.cretres.2011.07.001. 
    4. V.S. Tereschenko, Adaptive features of protoceratopoids (Ornithischia: Neoceratopsia), „Paleontological Journal”, 42 (3), 2008, s. 273–286, DOI10.1134/S003103010803009X, ISSN 0031-0301 (ang.).
    5. Gregory M. Erickson, Darla K. Zelenitsky, David Ian Kay i Mark A. Norell. Dinosaur incubation periods directly determined from growth-line counts in embryonic teeth show reptilian-grade development. „Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America”. 114 (3), s. 540–545, 2017. DOI: 10.1073/pnas.1613716114 (ang.). 
    6. You Hailu, Peter Dodson: Basal Ceratopsia. W: David B. Weishampel, Peter Dodson, Halszka Osmólska (red.): The Dinosauria. Wyd. drugie. Berkeley: University of California Press, 2004, s. 494–513. ISBN 0-520-24209-2.
    7. Miesięcznik „Ewolucja” nr 2. Kwiecień 2001.
    8. Znaczki wprowadzone do obiegu w okresie: 1.01 - 31.03.2000 (pol.). [dostęp 12 grudnia 2008].
    Gobiosuchus – rodzaj niewielkiego krokodylomorfa z rodziny Gobiosuchidae żyjącego w późnej kredzie na terenach Azji. Gatunek typowy, G. kielanae, został opisany w 1972 roku przez Halszkę Osmólską w oparciu o czaszkę i niekompletny szkielet pozaczaszkowy (ZPAL MgR-II/67) odkryte w datowanych na wczesny kampan osadach formacji Dżadochta na terenie pustyni Gobi w Mongolii. W 1983 roku Michaił Jefimow opisał odkrytą w formacji Barun Goyot czaszkę jako należącą do gatunku G. parvus, jednak możliwe, że reprezentuje ona G. kielanae. Gobiosuchus był niewielkim, mierzącym około 60 cm długości, w pełni opancerzonym długoszyim i długonogim krokodylomorfem lądowym. Miał niewielkie, ciasno ułożone zęby, co sugeruje, że żywił się małą zdobyczą, taką jak bezkręgowce i nieduże kręgowce. Gardło było wąskie, co wskazuje, iż każde większe pożywienie musiało zostać pokawałkowane przed połknięciem. Szyja jest tej samej długości co czaszka, co stanowi cechę nietypową wśród Crocodyliformes, jednak jej ruchomość ograniczały wydłużone żebra szyjne oraz rzędy pokrywających ją osteoderm. Długość kończyn przednich stanowi około 75% długości kończyn tylnych. Ogon był prawdopodobnie równie długi jak reszta ciała, podobnie jak u protozucha i bardziej prymitywnych krokodylomorfów, jednak z powodu niekompletności materiału kopalnego pozostaje to hipotezą. Najbliższym krewnym Gobiosuchus jest prawdopodobnie Zaraasuchus – również żyjący w późnej kredzie na obecnych terenach pustyni Gobi – z którym łączy go wiele synapomorfii. Te dwa rodzaje tworzą klad Gobiosuchidae.Teresa Maryańska (ur. w 1937 w Warszawie) – polska paleontolog, doktor habilitowany, specjalizująca się w badaniach dinozaurów.


    Podstrony: [1] [2] [3] 4



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Oczodół (łac. orbita) – jama kostna pomiędzy mózgoczaszką a twarzoczaszką, w której umieszczona jest gałka oczna. Występuje parzyście. Oczodół ma kształt stożka, którego podstawę tworzy wejście do oczodołu. U góry wejście do oczodołu ogranicza brzeg nadoczodołowy kości czołowej, u dołu-szczęka i kość jarzmowa, tworząc brzeg podoczodołowy, ponadto budują go kość łzowa, sitowa, klinowa oraz podniebienna. Oczodół ograniczają cztery ściany: górna (sklepienie), przyśrodkowa, boczna i dolna (dno). W odcinku przednio-bocznym sklepienia oczodołu znajduje się dół gruczołu łzowego. W pobliżu wejścia do oczodołu na ścianie przyśrodkowej leży dół woreczka łzowego, przechodzi on ku dołowi w kanał nosowo-łzowy. W obrębie oczodołu znajduje się kanał nerwu wzrokowego, przez który przechodzi nerw wzrokowy wraz z tętnicą oczną, ponadto w oczodole znaleźć można szczelinę oczodołową górną przez którą przebiega nerw czołowy, nerw nadoczodołowy, nerw nosowo-rzęskowy, nerw okoruchowy, nerw bloczkowy, nerw odwodzący i żyła oczna górna, a także szczelina oczodołowa dolna, której zawartość stanowią nerw podoczodołowy, nerw jarzmowy, tętnica podoczodołowa i żyła oczna dolna.
    Filogeneza (gr. φυλη – gatunek, ród i γενεσις – pochodzenie) – droga rozwoju rodowego, pochodzenie i zmiany ewolucyjne grupy organizmów, zwykle gatunków. Termin wprowadzony w 1866 roku przez Ernsta Haeckla w Generelle Morphologie der Organismen.
    Dymorfizm płciowy, dwupostaciowość – rodzaj dymorfizmu przejawiający się różnicami w morfologii samicy i samca jednego gatunku. Zjawisko to jest widoczne u wielu grup zwierząt, np.:
    Ceratopsy (Ceratopsia) – grupa dinozaurów ptasiomiednicznych, której nazwa oznacza „rogate oblicza”. W pełni rozwinęły się w kredzie na terenach współczesnej Ameryki Północnej i Azji, jednak ich najstarsi przedstawiciele żyli już w jurze. Wcześni przedstawiciele tego kladu, tacy jak psitakozaur, byli niewielcy i dwunożni. Później rozwinęły się wielkie, słynne czworonożne formy, jak Triceratops czy centrozaur, mające rogi i rogowe kryzy wokół karku. Niegdyś twierdzono, że owe kryzy służyły wyłącznie do ochrony karku przed ugryzieniami drapieżników. Dzisiaj wiadomo, że większość kryz miała duże otwory, przez co nie były one zbyt skuteczne w tej roli. Mogły one służyć do termoregulacji, popisów godowych lub odstraszania napastników. Ceratopsy obejmowały bardzo zróżnicowane dinozaury od niewielkich mniej więcej metrowych i ważących ok. 23 kg form aż po wielkie, osiągające ponad sześć metrów długości i 5 t formy, Najsłynniejszym przedstawicielem tej grupy jest Triceratops. Większość jej członków ma w nazwie człon „ceratops”, jednak istnieją wyjątki od tej reguły (np. psitakozaur). Jednym z najwcześniejszym opisanych przedstawicieli Ceratopsia był Ceratops, który użyczył jej nazwy. Jednak obecnie uważa się go za nomen dubium z powodu nieobecności u niego jakichkolwiek cech mogących odróżnić go od innych ceratopsów.
    Serendipaceratops – rodzaj dinozaura ptasiomiednicznego o niepewnej pozycji systematycznej, żyjącego w okresie wczesnej kredy (ok. 116-115 mln lat temu) na terenach dzisiejszej Australii. Nazwa rodzajowa pochodzi od angielskiego słowa Serendip, oznaczającego m.in. Sri Lankę, ale także program SETI oraz dokonywanie odkryć przypadkiem (serendipity). Gatunek typowy S. arthurcclarkei otrzymał swą nazwę od Arthura C. Clarke’a, autora książek o tematyce science fiction.
    Halszka Osmólska (ur. 15 września 1930 w Poznaniu, zm. 31 marca 2008) – polska paleontolog, profesor, specjalizująca się w badaniach dinozaurów i pierwotnych krokodyli.
    Paul Sereno (ur. 11 października 1957 w Aurorze w stanie Illinois w Stanach Zjednoczonych) – amerykański paleontolog, wykładowca w University of Chicago, współpracownik National Geographic. Jego specjalnością są dinozaury – odkrył i opisał wiele nowych rodzajów, m.in.: afrowenatora, deltadroma, jobarię, suchomima i eoraptora – jednego z dwóch najwcześniejszych znanych dinozaurów. Podczas wykopalisk prowadzonych w północnej Afryce, m.in. w Nigrze, odnalazł niemal kompletny szkielet sarkozucha i pierwszą dobrze zachowaną czaszkę karcharodontozaura, na podstawie której opisał nowy gatunek – Carcharodontosaurus iguidensis. 14 sierpnia 2008 ogłoszono, że w październiku 2000 Sereno odnalazł na Saharze duże cmentarzysko, które wraz z archeologami badał przez osiem lat. Prowadził również prace w Ameryce Południowej.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.032 sek.