Progresja (muzyka)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Progresja (postępowość, sekwencja) – termin muzyczny dotyczący przeniesienia danej melodii lub struktury harmonicznej o określoną odległość w górę (progresja wznosząca) lub w dół (progresja opadająca) skali muzycznej. Jest często stosowanym przez kompozytorów środkiem konstrukcyjnym. Struktura początkowa nazywa się wzorem. Progresja może modulować do innej tonacji (progresja modulująca), przykładowo ciąg akordów: C-A-D-H-E itd. kończąc w dowolnym miejscu modulację. W przeciwnym razie, gdy mimo progresji utwór pozostaje w tej samej tonacji, jest to progresja niemodulująca.

Skala – szereg dźwięków ułożonych według stałego schematu. Kolejne dźwięki skali oznacza się cyframi rzymskimi, tworząc stopnie. Zależnie od rodzaju skali, każdy stopień pełni inną funkcję. Skale mogą być budowane w kierunku wznoszącym (od najniższego dźwięku do najwyższego) lub opadającym (od najwyższego do najniższego).Muzyka (gr. mousike, cz. hudba, staropol. gędźba) – sztuka organizacji struktur dźwiękowych w czasie. Jedna z dziedzin sztuk pięknych, która wpływa na psychikę człowieka przez dźwięki.

Progresja jest jednym z najstarszych środków konstrukcyjnych w muzyce.

Kompozytor (w jęz. łac. compositor) – twórca utworu muzycznego. Termin kompozytor odnosi się do twórców używających notacji muzycznej, piszących muzykę poważną lub filmową. W polskich uczelniach muzycznych kształci się studentów na kierunku kompozycja, lecz kompozytor nie musi być absolwentem takich studiów, jednak to oni właśnie dysponują pełnym warsztatem kompozytorskim obejmującym harmonię, kontrapunkt, instrumentację, analizę dzieła muzycznego itp.

Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Mała Encyklopedia Muzyki, wyd. Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1970, s. 834 i 835




  • Reklama