• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Prawo okresowości Mendelejewa

    Przeczytaj także...
    Atom – podstawowy składnik materii. Składa się z małego dodatnio naładowanego jądra o dużej gęstości i otaczającej go chmury elektronowej o ujemnym ładunku elektrycznym.Pierwiastki pierwszego okresu – pierwiastki chemiczne znajdujące się w pierwszym rzędzie (tzw. okresie) układu okresowego pierwiastków. Pierwszy okres zawiera tylko dwa pierwiastki: wodór i hel. Stanowią one pod względem masy ok. 98% materii barionowej we Wszechświecie (oszacowanie oparte na zawartości pierwiastków w Drodze Mlecznej).
    Dmitrij Iwanowicz Mendelejew, Дмитрий Иванович Менделеев (pol. Dymitr Mendelejew, ur. 27 stycznia/8 lutego 1834 w Tobolsku, zm. 20 stycznia/2 lutego 1907 w Petersburgu) – chemik rosyjski, odkrywca (w roku 1869) prawa okresowości pierwiastków chemicznych.

    Prawo okresowości pierwiastków chemicznych zostało sformułowane przez Dymitra Mendelejewa w roku 1869. Stwierdził on, że: właściwości pierwiastków są periodycznie zależne od ich mas atomowych.

    Nie zawarł jednak w swoim prawie określenia długości tych okresów. Swoje założenia Mendelejew opierał na prawie triad J. W. Doebereinera i prawie oktaw A. R. Newlandsa. Odkrycie Mendelejewa było punktem zwrotnym w rozwoju chemii, dając możliwość przewidywania właściwości nieodkrytych jeszcze pierwiastków. Prawo okresowości było podstawą zbudowania układu okresowego pierwiastków.

    Pierwiastki trzeciego okresu – pierwiastki chemiczne znajdujące się w trzecim okresie (rzędzie) układu okresowego pierwiastków. Trzeci okres zawiera osiem pierwiastków: sód, magnez, glin, krzem, fosfor, siarka, chlor i argon.Liczba atomowa (Z) – liczba określająca, ile protonów znajduje się w jądrze danego atomu. Jest równa liczbie elektronów niezjonizowanego atomu. W symbolicznym zapisie jądra izotopu umieszczana jest w lewym dolnym indeksie:

    Dzisiaj prawo okresowości brzmi: Właściwości pierwiastków chemicznych uporządkowanych zgodnie ze wzrastająca liczbą atomową powtarzają się okresowo.

    Prawo okresowości jest podstawą konstrukcji układu okresowego. W czasach Mendelejewa nie było logicznego uzasadnienia tego prawa. Dopiero po odkryciu struktury atomu nabrało ono fizycznego znaczenia. Współcześnie wiadomo, że numer okresu odpowiada numerowi powłoki walencyjnej atomu. Liczba pierwiastków w jednym okresie wynika z liczby orbitali na powłoce walencyjnej, z których każdy może być wypełniony maksymalnie dwoma elektronami. Orbitale te są zapełniane według następującego schematu:

    Orbital – funkcja falowa będącą rozwiązaniem równania Schrödingera dla szczególnego przypadku układu jednego elektronu znajdującego się na jednej z powłok atomowych lub tworzących wiązanie chemiczne. Orbital jest funkcją falową jednego elektronu, której kwadrat modułu (zgodnie z interpretacją Maxa Borna) określa gęstość prawdopodobieństwa napotkania elektronu w danym punkcie przestrzeni.Pierwiastki szóstego okresu – pierwiastki chemiczne znajdujące się w szóstym okresie (rzędzie) układu okresowego pierwiastków. Szósty okres zawiera 32 pierwiastki, z których zaledwie dwa są niemetalami.
    1. okres: 1s — 2 pierwiastki 2. okres: 2s 2p — 8 pierwiastków 3. okres: 3s 3p — 8 pierwiastków 4. okres: 4s 3d 4p — 18 pierwiastków 5. okres: 5s 4d 5p — 18 pierwiastków 6. okres: 6s 4f 5d 6p — 32 pierwiastki 7. okres: 7s 5f 6d 7p — 32 pierwiastki 8. okres: 8s 5g 6f 7d 8p — 50 pierwiastków (hipotetycznie, żaden z nich nie został dotąd odkryty)

    Przy czym zapełnianie orbitali ze wzrostem liczby elektronów nie zawsze odbywa się dokładnie w podanej wyżej kolejności. Ze względu na bliskość niektórych poziomów energetycznych, w przypadku części metali przejściowych dochodzi do tzw. promocji elektronowej.

    Pierwiastki siódmego okresu – pierwiastki chemiczne znajdujące się w siódmym okresie (rzędzie) układu okresowego pierwiastków. Siódmy okres zawiera 32 pierwiastki, spośród których obecnie (lipiec 2011) niezależnie potwierdzone zostały odkrycia 28 (do Z=112 oraz 114 i 116).Pierwiastki drugiego okresu – pierwiastki chemiczne znajdujące się w drugim okresie (rzędzie) układu okresowego pierwiastków. Drugi okres zawiera osiem pierwiastków: lit, beryl, bor, węgiel, azot, tlen, fluor i neon.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Układ okresowy pierwiastków – zestawienie wszystkich pierwiastków chemicznych w postaci rozbudowanej tabeli, uporządkowanych według ich rosnącej liczby atomowej, grupujące pierwiastki według ich cyklicznie powtarzających się podobieństw właściwości, zgodnie z prawem okresowości Dmitrija Mendelejewa.
    Pierwiastki ósmego okresu – hipotetyczne pierwiastki chemiczne znajdujące się w ósmym okresie (rzędzie) układu okresowego pierwiastków. Rozszerzenie układu okresowego o ósmy okres zostało zaproponowane przez Glenna T. Seaborga w roku 1969. Ósmy okres może zawierać 50 pierwiastków o liczbach atomowych z zakresu 119-168, spośród których obecnie (czerwiec 2012) żaden nie został zsyntetyzowany.
    Pierwiastki piątego okresu – pierwiastki chemiczne znajdujące się w piątym okresie (rzędzie) układu okresowego pierwiastków. Piąty okres zawiera 18 pierwiastków, z których jedynie dwa są niemetalami a inne dwa - półmetalami.
    Johann Wolfgang Döbereiner (ur. 13 grudnia 1780 - zm. 24 marca 1849 w Jenie) - niemiecki chemik, profesor uniwersytetu w Jenie od 1810 roku. Prowadził badania nad systematyką pierwiastków chemicznych oraz prowadził prace nad katalitycznym działaniem platyny, procesami fermentacji oraz reakcją utleniania dwutlenku siarki. Otrzymał tzw. dymiący kwas siarkowy. Autor tzw. prawa triad pierwiastków. W 1817 roku jako pierwszy próbował usystematyzować pierwiastki na podstawie ich mas atomowych. Układał symbole w triady pierwiastków o podobnych właściwościach. W 1829 wykrył wśród niektórych znanych ówcześnie pierwiastków tzw. triady Döbereinera. Wynalazł w 1823 roku lampę zwaną lampą Döbereinera. Döbereiner zajmował się również syntezą organiczną.
    Chemia (grec. χημεία – chemeia) – nauka badająca naturę i właściwości substancji, a zwłaszcza przemiany zachodzące pomiędzy nimi. Współcześnie wiadomo, że przemiany substancji wynikają z praw, według których atomy łączą się poprzez wiązania chemiczne w mniej lub bardziej trwałe związki chemiczne, a także praw według których wiązania pękają i tworzą się ponownie prowadząc do przemian jednych związków w drugie co jest nazywane reakcjami chemicznymi. Chemia zajmuje się także rozmaitymi właściwościami substancji wynikającymi bezpośrednio z ich budowy atomowej.
    Promocja elektronowa (promocja) – nieregularność w konfiguracji elektronowej, występująca m.in. w chromie, molibdenie, srebrze i miedzi, spowodowana tym, że okazuje się korzystniejsza energetycznie. Np. w przypadku chromu korzystniejsze energetycznie jest wypełnienie elektronami orbitali 3d kosztem elektronu 4s. Orbitale d zyskują wtedy maksymalną liczbę elektronów niesparowanych i dużą symetrię przestrzenną. Zjawisko to pojawia się wtedy, gdy różnica energii między wypełnianymi poziomami jest niewielka, a zyski energetyczne wynikające na przykład z większej symetrii orbitali są duże.
    Powłoka walencyjna – ostatnia, najdalej odsunięta od jądra powłoka elektronowa atomu. Elektrony na niej są najsłabiej związane z atomem i mogą uczestniczyć w tworzeniu wiązań chemicznych. W przypadku elektronów znajdujących się niżej zazwyczaj nie jest to możliwe, choć są od tego liczne wyjątki.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.022 sek.