Prawo medyczne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Prawo medyczne – zbiór norm prawa materialnego i procesowego z zakresu prawa cywilnego, administracyjnego, karnego oraz procedur regulujących prawa i obowiązki pacjentów, lekarzy (w tym lekarzy dentystów), pielęgniarek, położnych, ratowników medycznych, fizjoterapeutów, diagnostów laboratoryjnych, farmaceutów i innych pracowników ochrony zdrowia oraz sposób tworzenia i funkcjonowania podmiotów leczniczych, jak również zadania i uprawnienia organów administracji publicznej i samorządu terytorialnego oraz państowych osób prawnych w zakresie opieki zdrowotnej i dostępu do świadczeń zdrowotnych.

Prawo karne sensu largo – zespół przepisów prawnych normujących kwestie odpowiedzialności karnej człowieka za czyny zabronione pod groźbą kary kryminalnej.Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych powstał 1 października 2002 w wyniku połączenia dwóch instytucji: Biura Rejestracji Środków Farmaceutycznych Materiałów Medycznych, które było częścią Instytutu Leków oraz Centralnego Ośrodka Techniki Medycznej. Początkowo Urząd działał w oparciu o ustawę z dnia 27 lipca 2001 roku o Urzędzie Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych.

Źródła polskiego prawa medycznego[ | edytuj kod]

Wybór aktów prawa powszechnie obowiązującego:

  • Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (szczególnie art. 68),
  • Ustawa o działalności leczniczej,
  • Ustawa o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych,
  • Ustawa o podstawowej opiece zdrowotnej,
  • Ustawa o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta,
  • Ustawa o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych,
  • Ustawa o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych,
  • Ustawa o zawodach lekarza i lekarza dentysty,
  • Ustawa o izbach lekarskich,
  • Ustawa o zawodach pielęgniarki i położnej,
  • Ustawa o samorządzie pielęgniarek i położnych,
  • Ustawa o zawodzie fizjoterapeuty,
  • Ustawa Prawo farmaceutyczne,
  • Ustawa o izbach aptekarskich,
  • Ustawa o zawodzie farmaceuty,
  • Ustawa o wyrobach medycznych,
  • Ustawa o Urzędzie Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych,
  • Ustawa Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo farmaceutyczne, ustawę o wyrobach medycznych oraz ustawę o Urzędzie Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych,
  • Ustawa o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi,
  • Ustawa o Państwowej Inspekcji Sanitarnej,
  • Ustawa o ochronie zdrowia psychicznego,
  • Ustawa o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych osób,
  • Ustawa o leczeniu niepłodności,
  • Ustawa o pobieraniu, przechowywaniu i przeszczepianiu komórek, tkanek i narządów,
  • Ustawa o zdrowiu publicznym,
  • Ustawa o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów.
  • Polscy specjaliści prawa medycznego[ | edytuj kod]

     Z tym tematem związana jest kategoria: Polscy specjaliści prawa medycznego.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    Scale of justice gold.png Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć prawnych w Wikipedii.

    Prawo cywilne (łac. ius civile) – gałąź prawa obejmująca zespół norm prawnych regulujących stosunki między podmiotami prawa prywatnego, stanowiąca zarazem trzon prawa prywatnego.Lekarz dentysta, stomatolog, pot. dentysta – osoba uprawniona do praktycznego stosowania wiedzy z zakresu stomatologii.




    Warto wiedzieć że... beta

    Lekarz – osoba posiadająca właściwe kwalifikacje, potwierdzone wymaganymi dokumentami, do udzielania świadczeń zdrowotnych, w szczególności do: badania stanu zdrowia, rozpoznawania chorób i zapobiegania im, leczenia i rehabilitacji chorych, udzielania porad lekarskich, a także wydawania opinii i orzeczeń lekarskich, w zakresie swojej specjalizacji (art. 2 ustawy opublikowanej w Dz. U. z 2005 r. Nr 226, poz. 1943).
    Farmaceuta - osoba udzielająca usług farmaceutycznych, która ukończyła studia w szkole wyższej na kierunku farmacja.
    Pielęgniarka (stosownie do art. 8 pkt. 1 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej w odniesieniu do mężczyzn stosuje się formę pielęgniarz) – samodzielny zawód z grupy specjalistów do spraw zdrowia. Sprawuje opiekę medyczną nad pacjentem (m.in. pielęgnacja pacjenta, podawanie leków, wykonywanie iniekcji, wlewów dożylnych), asystuje lekarzowi w czasie zabiegów, operacji, wypełnia zlecenia lekarskie w procesie diagnostyki, leczenia i rehabilitacji, a także zajmuje się szeroko rozumianą edukacją zdrowotną i promocją zdrowia. Dawniej posiadała wykształcenie średnie (liceum medyczne, medyczne studium zawodowe), a obecnie wyższe pierwszego stopnia (licencjat pielęgniarstwa), drugiego stopnia (magister pielęgniarstwa) lub trzeciego stopnia (doktor nauk o zdrowiu) uzyskiwany na wydziałach Zdrowia Publicznego lub Pielęgniarstwa i Położnictwa uczelni medycznych.
    Ustawa z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne – polska ustawa, uchwalona przez Sejm, regulująca prawo farmaceutyczne.
    Prawo formalne, procesowe — zespół norm prawnych regulujących postępowanie przed organami wymiaru sprawiedliwości i administracji publicznej.
    Ustawa z dnia 25 czerwca 2015 roku o leczeniu niepłodności, pot. ustawa o in vitro – polska ustawa określająca m.in. zasady ochrony zarodka i komórek rozrodczych (gamet) zastosowanych w leczeniu niepłodności, sposoby leczenia niepłodności oraz zasady działania ośrodków medycznie wspomaganej prokreacji oraz banków komórek rozrodczych i zarodków.
    Opieka zdrowotna – ogół środków mających na celu zapobieganie i leczenie chorób. Realizowana jest za pomocą systemu opieki zdrowotnej.

    Reklama