• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Powstanie Mahdiego



    Podstrony: 1 [2] [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Wielka Brytania, Zjednoczone Królestwo (ang. United Kingdom), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (ang. United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland) – unitarne państwo wyspiarskie położone w Europie Zachodniej. W skład Wielkiej Brytanii wchodzą: Anglia, Walia i Szkocja położone na wyspie Wielka Brytania oraz Irlandia Północna leżąca w północnej części wyspy Irlandia. Na wyspie tej znajduje się jedyna granica lądowa Zjednoczonego Królestwa z innym państwem – Irlandią. Poza nią, Wielka Brytania otoczona jest przez Ocean Atlantycki na zachodzie i północy, Morze Północne na wschodzie, kanał La Manche na południu i Morze Irlandzkie na zachodzie.Biblioteka Narodowa (BN) – polska biblioteka narodowa w Warszawie, na Ochocie, na Polu Mokotowskim, narodowa instytucja kultury założona w 1928.

    Powstanie mahdystówrewolucja islamska przeprowadzona w Sudanie w latach 1881–1899 przez reformatora religijnego Mahometa al-Mahdiego (1844–1885) i jego naśladowców tworzących ruch duchowy i polityczny, zwany mahdyzmem (arab. mahdiyah المهدية). W historiografii Imperium brytyjskiego jest często ukazywane w jego wymiarze politycznym jako zbrojne wystąpienie derwiszów z Sudanu przeciwko Egiptowi i Wielkiej Brytanii. Jednak lektura dokumentów ukazuje, że powstanie, oprócz wymiaru politycznego, miało przede wszystkim charakter religijny jako rewolucja islamska mająca ambicję ogarnąć cały świat.

    Abisynia – dawna nazwa Etiopii, wywodząca się najprawdopodobniej od nazwy plemienia południowo arabskiego Habesz, które przywędrowało do Afryki przypuszczalnie jeszcze przed naszą erą. Uważa się, iż jedną z przyczyn, dla których Etiopczycy zrezygnowali z nazwy Abisynia i wprowadzili nową (Etiopia) jest pogardliwe znaczenie formy "habesz" w języku arabskim, oznaczające mieszańca, włóczykija. Słowo to było używane w okresach waśni przez mieszkających w kraju wyznawców islamu na określenie chrześcijan.Chartum – brytyjski dramat historyczny oparty na wydarzeniach historycznych toczących się w Sudanie. Ukazuje portret Anglika, generała Sir Charlesa Gordona, który tłumił powstanie Al-Mahdiego i zginął z rąk mahdystów 26 stycznia 1885 roku w walkach o Chartum.

    Geneza i główne idee powstania mahdystów[ | edytuj kod]

    Mahomet al-Mahdi rozpoczął swoją misję od przepowiadania odwiedzając, pisząc listy i nawiązując różne inne kontakty. Następnie zorganizował swoją społeczność, zarówno cywilną, jak i wojskową. Osiągnięte sukcesy militarne dodatkowo przekonały go, że jego misja pochodzi od Boga. Wtedy zaczął kłaść fundamenty pod swoje państwo mahdystów, które będzie miało charakter teokratyczny, będzie kierowane przez Boga. Muhammad al-Mahdi przyznał sobie trzy tytuły: Imam, Następca wysłannika Bożego, oczekiwany Mahdi (rodzaj muzułmańskiego mesjasza). Jako imam uważał się za głowę wspólnoty prawdziwych muzułmanów. Jako następca Mahometa przejął rolę proroka Mahometa i przywraca do życia założoną przez niego społeczność. Jako oczekiwany mahdi jest tym, który miał przyjść na końcu czasów. Dlatego uważał się za kogoś więcej niż ojca niepodległości Sudanu lub reformatora religijnego. Podobnie jak Muhammad Ibn Abd al-Wahhab, założyciel sunnizmu, Mahomet al-Mahdi jest dokładnym obrazem proroka Mahometa i to z nim, Mahometem al-Mahdim, czas skończy swój bieg, więc jest ostatnim wysłanym.

    Muhammad Ahmad bin Abd Allah, al-Mahdi (ur. 12 sierpnia 1844, zm. 22 czerwca 1885) – przywódca powstania sudańskiego.Islam (arab. الإسلام ; al-islām) – religia monoteistyczna, druga na świecie pod względem liczby wyznawców po chrześcijaństwie. Świętą księgą islamu jest Koran, a zawarte w niej objawienie ma stanowić ostateczne i niezmienne przesłanie Boga do ludzi.

    Zbadane przez Camilla Ballina dokumenty z epoki, włączając w to listy pisane przez samego Mahdiego, ukazują następujące rysy ideowe powstania:

    1. Misja Mahometa al-Mahdiego i jego towarzyszy jest misją kontynuującą misję proroka Mahometa i towarzyszy proroka. Nieposłuszeństwo wobec Mahdiego jest nieposłuszeństwem wobec Boga.
    2. Bóg wysłał Mahometa al-Mahdiego, żeby rozjaśnił Sunnę, która została zaciemniona. Stąd Sunnici widzieli w Mahdim bardziej reformatora religijnego niż przywódcę politycznego.
    3. Każdy, kto przyjmuje mahdiyyah, ma przebaczenie Mahometa al-Mahdiego i może zatrzymać swój dobytek. Ci, którzy odrzucają mahdyzm, misję Mahdiego odnowienia Islamu, nie są muzułmanami, są renegatami. Gdyż jedynym sposobem zbawienia jest przylgnięcie do Mahometa al-Mahdiego i do jego ruchu, mahdiyyah.
    4. Mahdyzm (mahdiyyah) ustanawia nowe prawa małżeńskie. Małżeństwo zawarte przed wejściem do mahdiyyah jest nieważne, podobnie zawarte z kimś spoza mahdyzmu.
    5. Obowiązki emira są następujące poświęcić się dżihadowi (wojnie z niewiernymi), ożywić religię i społeczność proroka Mahometa, zapewnić modlitwę, składać ofiary [az-zakāt], przyjmować nowych członków mahdiyyah.
    6. Mahomet al-Mahdi otrzymał obietnicę, że podbije całą ziemię. Zwycięstwo nad wrogami jest pewne, ponieważ Bóg zapewnił go tym. Turcy – w słowniku Mahdiego Egipcjanie i poddani Imperium Osmańskiego, uważani z nieprawdziwych muzułmanów – są najgorszą rasą wśród niewiernych, ponieważ chcą wyłączyć światło Boże. Pod ich rządami znajdował się Sudan. Są tak oporni, że głoszenie im wiary muzułmańskiej jest bezużyteczne. Tylko miecz może decydować, kto przyjmuje nawrócenie, a kto je odrzuca. To Bóg wydał rozkaz walki z Turkami, dlatego ktokolwiek nie walczy z nimi, nie słucha Boga.
    Charles George Gordon, Gordon Pasza (ur. 28 stycznia 1833 w Woolwich, Londyn, zm. 26 stycznia 1885 w Chartumie) – administrator i wojskowy brytyjski.Muhammad Ibn Abd al-Wahhab, Muhammad ibn ‘Abd al-Wahhāb ibn Sulajmān al-Tamīmi al-Hanbali arab.محمد بن عبد الوهاب (ur. 1703 w prowincji Nadżd – zm. 1792) – muzułmański teolog, twórca wahhabizmu - radykalnego, ortodoksyjnego prądu islamu sunnickiego będącego m.in. odpowiedzią na coraz silniejsze wpływy na terenie Półwyspu Arabskiego sufizmu.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4]




    Warto wiedzieć że... beta

    Bitwa pod Omdurmanem – starcie zbrojne, które miało miejsce 2 września 1898 roku pomiędzy brytyjskimi i egipskimi wojskami dowodzonymi przez generała Sir Horatia Herberta Kitchenera a powstańcami sudańskimi dowodzonymi przez kalifa Abdullaha ibn Muhammada, następcę Mahdiego.
    Imperium brytyjskie – imperium kolonialne obejmujące dominia, kolonie, protektoraty, terytoria mandatowe i inne terytoria zależne należące do Wielkiej Brytanii lub przez nią zarządzane. Rozwinęło się z kolonii i placówek handlowych zakładanych przez Anglię pomiędzy końcem XVI a początkiem XVIII wieku. U szczytu swojej potęgi było największym imperium w historii świata i przez ponad stulecie było jedynym supermocarstwem. W 1925 roku imperium brytyjskie zamieszkiwało około 478 milionów ludzi, co stanowiło jedną czwartą ówczesnej ludności świata. Liczyło około 35,8 mln km² powierzchni, tj. prawie jedną czwartą powierzchni lądowej Ziemi. W rezultacie jego dziedzictwo polityczne, prawne i kulturowe, podobnie jak język angielski, rozprzestrzeniło się w wielu częściach świata. U szczytu swojej potęgi było często określane jako „imperium, nad którym nigdy nie zachodzi słońce”, gdyż dzięki jego rozległości zawsze istniało takie terytorium do niego należące, gdzie trwał dzień.
    Camillo Ballin (ur. 24 czerwca 1944 w Fontaniva) – włoski duchowny katolicki, wikariusz apostolski Arabii Północnej od 2005.
    Wojna (ang. war, fr. guerre, niem. Krieg, hiszp. guerra, łac. bellum) – zorganizowany konflikt zbrojny między państwami, narodami lub grupami etnicznymi i społecznymi.
    Horatio Herbert Kitchener, 1. hrabia Kitchener KG, KP, GCB, OM, GCSI, GCMG, GCIE (ur. 24 czerwca 1850 w Ballylongford, hrabstwo Kerry, zm. 5 czerwca 1916 na zachód od Orkadów) – brytyjski wojskowy, marszałek polny i polityk.
    Dżihad (z języka arabskiego جهاد , ğihād – zmaganie, walka) – w kulturze islamu pojęcie pierwotnie oznaczające dokładanie starań i podejmowanie trudów w celu wzmocnienia wiary i islamu. W tradycji europejskiej termin ten często, choć nie do końca precyzyjnie, tłumaczy się jako „święta wojna”.
    Pomazaniec, Namaszczony, Mesjasz (hebr. מָשִׁיחַ), Chrystus (gr. χριστός), pot. Wybraniec – w judaizmie i chrześcijaństwie pierwotnie religijny tytuł królów, kapłanów-lewitów i proroków - osób namaszczonych (pomazanych) olejem. Z czasem, pod wpływem proroków, ten biblijny termin nabrał eschatologicznego znaczenia - określa on osobę, zapowiedzianą przez Boga Jahwe, która ma przynieść ostateczne rozwiązanie problemu zła, grzechu i śmierci w świecie i ustanowić tzw. królestwo mesjańskie, będące nowym rajem, przewyższającym szczęście pierwszego. Chrześcijanie uznają, że tą osobą jest Jezus Chrystus. Trzon narodu żydowskiego trwa w oczekiwaniu na przyjście mesjasza.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.659 sek.