• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Powięź gardłowo-podstawna

    Przeczytaj także...
    Błona śluzowa, śluzówka (gr. mucosa) – wyściółka przewodów i jamistych narządów wewnętrznych mających kontakt ze środowiskiem zewnętrznym organizmu kręgowca. Składa się z dwóch zasadniczych warstw: nabłonka i pokrytej przezeń tkanki łącznej zwanej blaszką właściwą zawierającej naczynia krwionośne i limfatyczne, nerwy, często różne receptory, gruczoły czy mięśnie gładkie.Czaszka (łac. cranium) – struktura kostna lub chrzęstna, która służy jako szkielet głowy. Stanowi naturalną osłonę mózgu i innych narządów znajdujących się w głowie.
    Mięsień napinacz podniebienia miękkiego (łac. musculus tensor veli palatini) — parzysty mięsień poprzecznie prążkowany biorący udział w czynności podniebienia miękkiego i trąbki słuchowej.
    Mięśnie gardła – widok z boku (strona prawa). Powięź gardłowo-podstawna (niezaznaczona) rozciąga się od podstawy czaszki do włókien mięśnia zwieracza górnego gardła (constrictor pharyngis superior)

    Powięź gardłowo-podstawna (łac. fascia pharyngobasilaris) – mała przestrzeń, która rozciąga się od podstawy czaszki ku dołowi na odległość 1–2 cm, wchodząc w ścianę gardła. Stanowi ona górny przyczep gardła do podstawy czaszki. Jest to gruba błona zbudowana ze zbitej tkanki łącznej włóknistej. W sensie histologicznym stanowi ona przedłużenie (ku górze) błony podśluzowej oddzielającej błonę śluzową gardła od warstwy mięśniowej; w sensie anatomicznym jest to ściana gardła pozbawiona warstwy mięśniowej. Ku dołowi przechodzi ona w cienką i mocną warstwę oddzielającą włókna mięśnia zwieracza górnego gardła od błony śluzowej. Warstwa ta posiada więcej włókien elastycznych i zwana jest niekiedy powięzią sprężystą (łac. fascia elastica).

    Histologia (z gr. histos – tkanka, logos – wiedza, nauka) – nauka o budowie, rozwoju i funkcjach tkanek, w przeciwieństwie do anatomii, zajmuje się badaniem mikroskopowej budowy ciała. Nauka o mikroskopowych wykładnikach chorób nosi nazwę histopatologii.Podstawa czaszki - (łac. basis cranii) - kostna struktura będąca dolną ścianą czaszki. Budują ją kości: potyliczna, skroniowe, klinowa, czołowa, i sitowa.

    Przyczep powięzi[]

    Przyczepia się ona z przodu do kości klinowej, po bokach do kości skroniowej, a z tyłu do kości potylicznej. Przyczep powięzi rozpoczyna się z tyłu pośrodkowo na guzku gardłowym kości potylicznej, następnie rozchodzi się na boki otaczając od przodu włókna mięśnia długiego głowy i mięśnia prostego przedniego głowy. Następnie ku przodowi przyczep wchodzi na dolną powierzchnię kości potylicznej przebiegając pod piramidą kości skroniowej i dochodzi do kanału tętnicy szyjnej. Na tej wysokości linia przyczepu zawraca ku przodowi przebiegając w kierunku chrząstkozrostu klinowo-skalistego. W tym miejscu przyczep obejmuje zachyłek Rosenmüllera i przebiega dalej nad otworem poszarpanym i dalej ku przodowi wzdłuż połączenia klinowo-skalistego. Na tym odcinku powięź przyśrodkowo przylega do chrząstki trąbki słuchowej i do włókien mięśnia dźwigacza podniebienia miękkiego. Bocznie od niej znajdują się włókna mięśnia napinacza podniebienia miękkiego. Ku przodowi przyczep powięzi obustronnie dochodzi do nasady blaszki przyśrodkowej wyrostka skrzydłowatego kości klinowej. Powięź gardłowo-podstawna obustronnie po bokach posiada ubytki, przez które przechodzą: część chrzęstna trąbki słuchowej i włókna mięśnia dźwigacza podniebienia miękkiego zwane zatokami Morgagniego, które stanowią drogę szerzenia się nacieku nowotworowego z części nosowej gardła do głębokich przestrzeni trzewnych czaszki.

    Kość klinowa (łac. os sphenoidale), nieparzysta kość, tworząca część środkową podstawy czaszki, jest wklinowana pomiędzy inne kości. Od przodu łączy się z kością czołową i kośćmi twarzy (z kością podniebienną, szczęką i z kością jarzmową), z boku z kośćmi skroniowymi, a z tyłu z kością potyliczną. Kość klinowa swoim kształtem przypomina motyla. Składa się z trzonu, ze skrzydeł większych i mniejszych oraz z wyrostków skrzydłowatych.Zatoka Morgagniego – ubytek w tylno-bocznej części powięzi gardłowo-podstawnej, przez który mięsień dźwigacz podniebienia miękkiego i trąbka Eustachiusza z przestrzeni żwaczowej dostają się do części nosowej gardła.

    Zobacz też[]

  • rak jamy nosowo-gardłowej
  • Linki zewnętrzne[]

  • Podstawa czaszki i gardło (powięź gardłowo-podstawna zaznaczona na zielono, przyczep powięzi na żółto).
  • Bibliografia[]

  • Ryszard Aleksandrowicz: Anatomia kliniczna głowy i szyi. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2007, s. 376. ISBN 97-88-320-0324-37.
  • Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.

    Trąbka słuchowa, przewód Eustachiusza (łac. tuba auditiva s. tuba Eustachii) – kanał długości 3–4 cm występujący u niektórych kręgowców łączący jamę bębenkową ucha środkowego z częścią górną gardła, służący do wyrównywania ciśnień po obu stronach błony bębenkowej.Kość skroniowa (łac. os temporale) – parzysta, silnie spneumatyzowana kość wchodząca w skład mózgoczaszki. Jest położona pomiędzy kością potyliczną a kością klinową i poza funkcją strukturalną pełni dodatkowe role. W jej wnętrzu zawarty jest błędnik kostny, który stanowi jamę złożoną z kanalików i komórek, w których mieści się błędnik błoniasty, stanowiący narząd słuchu i równowagi za sprawą zawartych w nim receptorów słuchu i nacisku. Ponadto współtworzy staw skroniowo-żuchwowy stanowiąc panewkę dla stawu. Podczas żucia amortyzuje ruchy żuchwy i przenosi ciśnienie na sąsiednie kości czaszki. W dolnej powierzchni kości, która stanowi część podstawy zewnętrznej czaszki (łac. basis cranii externa) znajdują się miejsca przyczepów więzadeł i ścięgien mięśni szyi oraz powięzi gardłowo-podstawnej (łac. fascia pharyngobasalis). Za pomocą tych struktur, a także za pośrednictwem żuchwy kość skroniowa dźwiga trzewia szyi (gardło, przełyk, tchawicę i krtań).



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Kanał tętnicy szyjnej (łac. canalis caroticus) — szeroki i kręty kanał kostny biegnący w części skalistej kości skroniowej. Jest to najobszerniejszy kanał części skalistej kości skroniowej.
    Chrząstkozrost (łac. synchondrosis) – połączenie ścisłe dwóch kości za pomocą tkanki chrzęstnej. Występuje głównie w kościach długich, między pierwszym żebrem a mostkiem. Wyróżniamy chrząstkozrosty włókniste np. krążki międzykręgowe, chrząstki na podstawie czaszki, chrząstki między kośćmi łonowymi (w spojeniu łonowym - symphysis pubica).
    Błona podśluzowa (łac. tunica submucosa) – łącznotkankowa błona leżąca pod błoną śluzową. Umożliwia ograniczoną przesuwalność błony śluzowej względem podłoża. Zawiera naczynia krwionośne, włókna nerwowe, zazwyczaj także małe gruczoły wydzielnicze, które produkują i wydzielają śluz na powierzchnię błony śluzowej.
    Tkanka łączna (łac. textus connectivus) – jedna z podstawowych tkanek zwierzęcych, jest charakterystyczna dla zwierząt przechodzących dwie fazy gastrulacji i powstaje z mezenchymy, choć niektóre komórki pochodzą z neuroektodermy.
    Mięsień zwieracz górny gardła (łac. musculus constrictor pharyngis superior; musculus cephalopharyngeus) – jeden ze zwieraczy gardła; bierze udział w mechanizmie połykania. Jest kształtu czworobocznego. Jego skurcz powoduje wpuklenie tylnej ściany gardła do wewnątrz. Dzięki temu tworzy się wał, który opiera się o tylny brzeg podniebienia miękkiego, uzupełniając odgraniczenie części nosowej od ustnej gardła, zapobiegając cofaniu się pokarmu. Leży najgłębiej i najwyżej w stosunku do pozostałych zwieraczy gardła. Jest unerwiony przez gałązki nerwu językowo-gardłowego ze splotu gardłowego.
    Otwór poszarpany (łac. foramen lacerum) — otwór znajdujący się w środkowym dole podstawy czaszki pomiędzy kością klinową a kością skroniową. Nie jest on typowym otworem, gdyż jest to struktura trójwymiarowa — szczególnie jego część przyśrodkowa.
    Kość potyliczna (łac. os occipitale) – w skład kości potylicznej wchodzą: część podstawna, dwie części boczne i łuska potyliczna. Jest to kość czaszki, w której podstawnej części znajduje się otwór potyliczny wielki, łączący jamę mózgoczaszki z kanałem kręgowym kręgosłupa. Struktura kości potylicznej jest chropowata.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.024 sek.