• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Polska Rzeczpospolita Ludowa



    Podstrony: [1] [2] [3] [4] 5 [6] [7]
    Przeczytaj także...
    Układ Warszawski (oficjalna nazwa: Układ o Przyjaźni, Współpracy i Pomocy Wzajemnej ang. Warsaw Pact ros. Договор о дружбе, сотрудничестве и взаимной помощи) – sojusz polityczno-wojskowy państw tzw. bloku wschodniego z dominującą rolą ZSRR. Formalnie powstał na podstawie Deklaracji Bukaresztańskiej, jako odpowiedź na militaryzację tzw. Niemiec Zachodnich i włączenie ich w strukturę NATO, a sankcjonował istniejące od zakończenia II wojny światowej podporządkowanie poszczególnych państw i ich armii ZSRR.Konferencja Episkopatu Polski (KEP) – instytucja zrzeszająca biskupów polskiej części Kościoła katolickiego, posiadająca osobowość prawną z siedzibą w Warszawie.
    Zobacz też[]
  • historiografia PRL
  • partie polityczne w Polsce Ludowej
  • propaganda w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej
  • Muzeum PRL-u w Nowej Hucie
  • Przypisy

    1. Formalnie rola kierownicza klasy robotniczej zapisana w preambule konstytucji stalinowskiej z 1952 roku.
    2. W 1970 roku, Historia Polski w liczbach. Ludność. Terytorium, Warszawa 1994, s. 140.
    3. Dane dotyczące PKB Międzynarodowego Funduszu Walutowego za rok 1980: International Monetary Fund: World Economic Outlook Database, April 2014 (ang.). [dostęp 2014-07-21].
    4. Zobacz państwa, które najdłużej uznawały legalne władze II RP uznanie międzynarodowe rządu Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie.
    5. Np. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 26 lutego 1971 r. w sprawie zasad podwyższania emerytur pracownikom, którzy przepracowali w Polsce Ludowej ponad 10 lat.
    6. Michał Klimecki: Galicyjska Socjalistyczna Republika Rad. Okupacja Małopolski (Galicji) Wschodniej przez Armię Czerwoną w 1920 roku, Toruń 2006, ISBN 83-231-1954-6.
    7. Mačiulis 2012 ↓.
    8. Hasło: „Tymczasowy Komitet Rewolucyjny Polski”, w: Słownik historii Polski, Wiedza Powszechna, Warszawa 1973, s. 504.
    9. Witold Sienkiewicz, Niepokonani 1920, Demart 2010, 2011, ISBN 9788374275873.
    10. Sylwia Frołow, Dzierżyński. Miłość i rewolucja, Znak Horyzont, Kraków 2014, s. 211.
    11. Hasło: „Tymczasowy Komitet Rewolucyjny Polski”, Słownik historii Polski, Wiedza Powszechna, Warszawa 1973, s. 504.
    12. M. Molotov, Mr. Harriman and Sir A. Clark Kerr are authorized as a commission to consult in the first instance in Moscow with members of the present Provisional Government and with other Polish democratic leaders from within Poland and from abroad, with a view to the reorganization of the present Government along the above lines. This Polish Provisional Government of National Unity shall be pledged to the holding of free and unfettered elections as soon as possible on the basis of universal suffrage and secret ballot. In these elections all democratic and anti-Nazi parties shall have the right to take part and to put forward candidates”, Protokół uzgodnień konferencji jałtańskiej w kwestii Polski, w: Foreign Relation of the United States. Diplomatic papers. The Conferences at Malta and Yalta 1945, Washington 1955, wyd. Department of State USA, s. 973 wersja elektronicznaDeklaracja po konferencji jaltańskiej wersja elektroniczna Por. też Marek Łatyński, Nie paść na kolana. Szkice o opozycji lat czterdziestych wyd. II rozszerzone, Wrocław 2002, Wyd. Towarzystwo Przyjaciół Ossolineum, s. 59–60.
    13. 29 i 30 lipca 1945 nowy premier Wielkiej Brytanii Clement Attlee i Ernest Bevin, minister spraw zagranicznych spotkali się z delegatami polskimi, w tym Bierutem, Mikołajczykiem i Grabskim, przedstawiając im na piśmie listę pytań dotyczących wyborów. Ernest Bevin „powiedział, że jeśli rząd brytyjski nie otrzyma konkretnych odpowiedzi na kilka pytań, nie poprze polskich żądań terytorialnych. Przyparty do muru Bierut przyjął następujące zobowiązania: 1/ Przeprowadzenie wolnych i nieskrępowanych wyborów na początku 1946 roku, na podstawie powszechnego i tajnego prawa wyborczego, przy zapewnieniu wszystkim partiom demokratycznym i antyhitlerowskim prawa do udziału i wystawiania kandydatów; 2/ Zagwarantowanie wolności prasy; 3/ Zagwarantowanie wolności religii; 4/ Zagwarantowanie bezpieczeństwa wszystkim Polakom, którzy zechcą wrócić z zagranicy do Polski. Zobowiązania te przekazano delegacji Wielkiej Brytanii na piśmie.” Marek Łatyński, Nie paść na kolana. Szkice o opozycji lat czterdziestych wyd. II rozszerzone, Wrocław 2002, Wyd. Towarzystwo Przyjaciół Ossolineum, s. 381.
    14. Sebastian Drabik: Niby-państwo, niby-władza. Dziennik Polski, 2012.
    15. Krystyna Kersten, Narodziny systemu władzy. Polska 1943–1948, Paris 1986, Wyd. Libella, s. 315–316, Marek Łatyński, Nie paść na kolana. Szkice o opozycji lat czterdziestych wyd. II rozszerzone, Wrocław 2002, Wyd. Towarzystwo Przyjaciół Ossolineum, s. 817–822, ISBN 83-7095-056-6; Czesław Osękowski, Wybory do sejmu z 19 stycznia 1947 roku w Polsce, Poznań 2000, Wydawnictwo Poznańskie, s. 143–162, ISBN 83-7177-184-3; Maciej Korkuć, Wybory 1947. Mit założycielski komunizmu.
    16. Krystyna Kersten, Narodziny systemu władzy. Polska 1943–1948, Paris 1986, Wyd. Libella, s. 261–263, Marek Łatyński, Nie paść na kolana. Szkice o opozycji lat czterdziestych wyd. II rozszerzone, Wrocław 2002, Wyd. Towarzystwo Przyjaciół Ossolineum, s. 766–784, ISBN 83-7095-056-6.
    17. Krystyna Trembicka, Dwie wizje komunistycznej Polski czy spór o sposób sprawowania władzy?... Refleksje o myśli politycznej Władysława Gomułki i Bolesława Bieruta, w: Annales Universitatis Paedagogicae Cracoviensis Studia Politologica IX (2013), s. 43.
    18. Poprawki J. Stalina na projekcie Konstytucji, dostępne w internecie, dostęp 2007-03-10, 18.20.
    19. Poprawki nanosił Stalin, ostateczną wersję opracował Bierut – rozmowa z prof. Michałem Pietrzakiem, Polskie Radio 22.07.2012.
    20. „Konstytucja PRL z 1952 roku pominęła sprawę hymnu. Bolesław Bierut próbował się przypodobać Stalinowi i chciał hymn zmienić. Zaproponował Władysławowi Broniewskiemu napisanie nowych słów, a Stanisławowi Hadynie melodii. Poeta odmówił. Zresztą jak Bierut przekazał propozycję zmiany hymnu Stalinowi, ten ponoć odparł: To taka ładna piosenka. Niech zostanie.” „Mazurek” nigdy nie miał lekkoGazeta Wyborcza” 24.04.2012, dostęp 2012-11-14.
    21. Konstytucja ludu pracującego miast i wsi – propagandowe wykorzystanie Konstytucji PRL.
    22. Wojciech Roszkowski określa podległość Polski Ludowej wobec ZSRR w latach 1945–1956 jako kolonialną, zmienioną w latach 1956–1989 w radziecki protektorat.
    23. Norman Davies, Boże Igrzysko, s. 1007.
    24. Jerzy Eisler: Polskie miesiące, czyli kryzys(y) w PRL. Wyd. EPUB. 2008. ISBN 9788376290195.
    25. Tadeusz Żenczykowski, Dwa komitety 1920, 1944. Polska w planach Lenina i Stalina, Editions Spotkania, Paryż 1983, wyd. krajowe: Tadeusz Żenczykowski, Dwa komitety 1920, 1944. Polska w planach Lenina i Stalina/Dokumenty Mówią..., LTW, Warszawa 2009, ISBN 978-83-88736-79-7, passim.
    26. „W latach 1926–1933, KPP w różnych formach kwestionowała zarówno wschodnią, jak i zachodnią granicę Polski. Wynikało to zarówno z ogólnego – wyznaczanego przez doktrynę i politykę Międzynarodówki Komunistycznej – stanowiska w kwestii niepodległości państwa polskiego oraz ze swoistej interpretacji prawa narodów do samookreślenia, podporządkowywanego interesom międzynarodowej rewolucji, utożsamianych już wówczas z interesami państwowymi ZSRR. W odniesieniu do granicy wschodniej hasło samostanowienia narodów sprowadzano w istocie do postulatu oderwania ziem ukraińskich i białoruskich od Polski i przyłączenia ich do ZSRR. W drugiej połowie lat 20. KPP pod naciskiem Międzynarodówki Komunistycznej hasło samookreślenia aż do oderwania się od Polski wysunęła również wobec Śląska, a w 1932 r. uznano je za słuszne także w odniesieniu do Pomorza. U źródeł takiego stanowiska legło kilka zasadniczych przesłanek. W latach dwudziestych i na początku trzydziestych polscy komuniści – zgodnie z założeniami politycznymi Kominternu i kierownictwa radzieckiego – oceniali tzw. system wersalski jako produkt dyktatu imperialistycznego i jako taki energicznie zwalczali.” Stanisław Ciesielski, Alfred Lampe wobec problematyki zachodniej, [w:] Twórcy polskiej myśli zachodniej, praca zbiorowa pod red. W. Wrzesińskiego, Olsztyn 1996, seria „Rozprawy i Materiały Ośrodka Badań Naukowych im. Wojciecha Kętrzyńskiego w Olsztynie” nr 153, wersja elektroniczna.
    27. Przesłanie KPP do „Kongresu mas pracujących obu części Górnego Śląska” w Gliwicach, 29.01.1933: „Zbójecki traktat wersalski, narzucony narodowi niemieckiemu przez koalicję zwycięskich w wojnie imperialistycznej wielkich rabusiów imperialistycznych Ententy – rozdarł górny Śląsk, oddał Gdańsk pod jarzmo Polski imperialistycznej, stworzył korytarz polski sztucznie dzielący Prusy Wschodnie od Niemiec… Imperializm polski grozi wojenną okupacją Gdańska, by zagrabić Prusy Wschodnie i zachodnią część Górnego Śląska. KPP oświadcza obecnie, po jedenastu latach okupacji polskiej na Górnym Śląsku, wobec ludu górnośląskiego, wobec narodu całej Polski i Niemiec, wobec narodów całego świata: Zwycięski proletariat polski, po obaleniu panowania imperialistycznego burżuazji polskiej, przekreśli wszystkie orzeczenia traktatu wersalskiego w stosunku do Śląska i do pomorskiego korytarza, zapewni ludności tych ziem prawo do samookreślenia aż do oderwania się od Polski.” Jan Alfred Reguła Historia Komunistycznej Partii Polski w świetle faktów i dokumentów, Warszawa 1934, s. 253, ISBN 83-901295-0-7 (edycja z 1994). Patrz też Jan Alfred Reguła, Historia Komunistycznej Partii Polski…, s. 231–233 i 248–253.
    28. „Nie przypadkiem więc, obok obchodów wyzwolenia 17 września, Obchody Mickiewiczowskie (25–26 XI 1940) były największą imprezą propagandową tamtych lat”. Bohdan Urbankowski, Czerwona msza, czyli uśmiech Stalina, Warszawa 1978, Wyd. II poprawione i rozszerzone, Wydawnictwo Alfa, s. 176, ISBN 83-7001-971-4. Całość obchodów zreferowana tamże, s. 176–178. Por. też Grzegorz Hryciuk, Polacy we Lwowie 1939–1944. Życie codzienne, Warszawa 2000, wyd. Książka i Wiedza, s. 101, 122, ISBN 83-05-13148-3.
    29. Ustaloną w traktacie ryskim. Zmiana granicy polsko-sowieckiej na przebiegającą wzdłuż tzw. linii Curzona nastąpiła 16 sierpnia 1945 roku poprzez podpisanie umowy o przebiegu granicy pomiędzy rządem ZSRR a Tymczasowym Rządem Jedności Narodowej.
    30. Norman Davies, Boże Igrzysko, s. 1008.
    31. Andrzej Friszke: Polska. Losy państwa i narodu 1939–1945, Warszawa 2003, Wyd. Wydawnictwo Iskry, s. 91, ISBN 83-207-1711-6.
    32. Marek Łatyński, Nie paść na kolana. Szkice o opozycji lat czterdziestych wyd. II rozszerzone, Wrocław 2002, Wyd. Towarzystwo Przyjaciół Ossolineum, ISBN 83-7095-056-6, s. 67.
    33. Treść Manifestu PKWN (m.in. nacjonalizacja przemysłu ciężkiego i lasów, reforma rolna i uwłaszczenie chłopów, upowszechnienie oświaty i walka z analfabetyzmem, ochrona praw pracowniczych) miała nawiązywać do postulatów Manifestu Tymczasowego Rządu Ludowego Republiki Polskiej.
    34. Marek Łatyński, Nie paść na kolana. Szkice o opozycji lat czterdziestych, wyd. II rozszerzone, Wrocław 2002, Wyd. Towarzystwo Przyjaciół Ossolineum, ISBN 83-7095-056-6, s. 66.
    35. Na wzór Francuskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego, początkowo jako „Komitet Wyzwolenia Narodowego”, dodano przymiotnik „Polski”. Marek Łatyński, Nie paść na kolana. Szkice o opozycji lat czterdziestych wyd. II rozszerzone, Wrocław 2002, Wyd. Towarzystwo Przyjaciół Ossolineum, ISBN 83-7095-056-6, s. 66.
    36. Marek Jan Chodakiewicz, Po zagładzie. Stosunki polsko-żydowskie 1944–1947, Warszawa 2008, s. 34.
    37. Bohdan Urbankowski, Czerwona msza, czyli uśmiech Stalina, t. II, Warszawa 1998, s. 92.
    38. Od Mieszka I do Jana Pawła II, tom 27, 2007, s. 29.
    39. Dekret Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 30 października 1944 r. o ochronie Państwa. „Art.6. Kto w czasie wojny bez prawnego zezwolenia władzy wyrabia, przechowuje, nabywa, lub zbywa aparat radiowy nadawczy lub odbiorczy podlega karze więzienia, lub karze śmierci (Dz. U. z 1944 r. Nr 10, poz. 50).
    40. Marek Łatyński, Nie paść na kolana. Szkice o opozycji lat czterdziestych, wyd. II rozszerzone, Wrocław 2002, Wyd. Towarzystwo Przyjaciół Ossolineum, ISBN 83-7095-056-6, s. 169.
    41. Marek Łatyński, Nie paść na kolana. Szkice o opozycji lat czterdziestych, wyd. II rozszerzone, Wrocław 2002, Towarzystwo Przyjaciół Ossolineum, ISBN 83-7095-056-6, s. 125–138.
    42. Bohdan Urbankowski, hasło: „Antysowieckie powstania. Polska”, w: Encyklopedia Białych Plam, t. I, Radom 2000, s. 221.
    43. Podziemiem niepodległościowym.
    44. Marek Jan Chodakiewicz, Po zagładzie. Stosunki polsko-żydowskie 1944–1947, Warszawa 2008, s. 28–30.
    45. Armia Czerwona (od 1946 – Armia Radziecka) zajmowała m.in. port w Szczecinie do 1947 roku, część portu w Świnoujściu i część Legnicy do 1990 roku, kilkadziesiąt poligonów i lotnisk, koszary i osiedla mieszkaniowe.
    46. http://www.ipn.gov.pl/a_091105_grot_wolsza.html.
    47. Wprost 24 – Polski Gułag.
    48. Znamy nazwiska pierwszych ofiar z Łączki. Rzeczpospolita, 2012.
    49. Aleksander Gella, Zagłada Drugiej Rzeczypospolitej 1945–1947, Warszawa 1998, s. 89.
    50. Aleksander Gella, Zagłada Drugiej Rzeczypospolitej 1945–1947, Warszawa 1998, s. 97.
    51. „Innym krokiem, podjętym jednostronnie przez Stalina, było przekształcenie 31 grudnia 1944 r. PKWN w Rząd Tymczasowy, co nosiło wobec aliantów znamię faktu dokonanego” Paweł Wieczorkiewicz, Historia polityczna Polski 1935–1945, Warszawa 2005, wyd. Książka i Wiedza, s. 459, ISBN 83-05-13441-5.
    52. A. Czubiński, Polska i Polacy po II wojnie światowej (1945–1989), Poznań 1998, s. 39.
    53. Aleksander Gella, Zagłada Drugiej Rzeczypospolitej 1945–1947, Warszawa 1998, s. 95.
    54. Aleksander Gella, Zagłada Drugiej Rzeczypospolitej 1945–1947, Warszawa 1998, s. 113–114.
    55. Norman Davies, Boże Igrzysko, s. 1010.
    56. Marek Łatyński, Nie paść na kolana. Szkice o opozycji lat czterdziestych, wyd. II rozszerzone, Wrocław 2002, Wyd. Towarzystwo Przyjaciół Ossolineum, ISBN 83-7095-056-6, s. 319, pełny tekst wystąpienia, w: Rozmowy polityczne w sprawie utworzenia TRJN (czerwiec 1945), Archiwum Ruchu Robotniczego IX/1984, Warszawa 1984, s. 109–110.
    57. „Według stanu na 17 lipca 1946 roku MBP zatrudniało 134 396 osób. Było to trzy razy więcej niż miała przedwojenna policja,obsługująca trzydziestopięciomilionowy kraj ze zrewoltowanymi mniejszościami narodowymi. Pracownicy tego resortu stanowili dokładnie 36,4% pracowników państwowych (z premierem włącznie) – więc co najmniej co trzeci pracownik państwowy służył w organach, a na jednego nauczyciela przypadało 1,3 ubeka.” Andrzej Paczkowski, Stanisław Mikołajczyk, czyli klęska realisty (zarys biografii politycznej), Warszawa 1991, Wyd. Omnipress, s. 203, ISBN 838502882X.
    58. Od Mieszka I do Jana Pawła II, tom 27, 2007, s. 40.
    59. Od Mieszka I do Jana Pawła II, tom 27, 2007, s. 41.
    60. Nowa Encyklopedia Powszechna PWN tom 6. Polskie Wydawnictwo Naukowe, 1996, s. 920. ISBN 83-01-11968-3.
    61. „Łączna liczebność tych partyzanckich oddziałów zbrojnego podziemia antykomunistycznego wynosić miała według Jerzego Ślaskiego w okresie apogeum walki, tzn. w 1945 r. od 9 do 12 tysięcy. Liczbę tę należałoby oczywiście powiększyć o ludzi czynnych w zapleczu jakby podziemia. Według obwarowanych zastrzeżeniami szacunków Andrzeja Paczkowskiego w okresie o parę miesięcy późniejszym – latem 1945 roku – istniało ponad 100 oddziałów partyzanckich (niektóre do 200 osób), a w różnych formach konspiracji zaangażowane były dziesiątki tysięcy, w tym spora część zbrojnych. Jesienią tego roku z kolei w różnych strukturach nielegalnych... zaangażowanych było do 80 tys. osób.” Marek Łatyński, Nie paść na kolana. Szkice o opozycji lat czterdziestych wyd. II rozszerzone, Wrocław 2002, Wyd. Towarzystwo Przyjaciół Ossolineum, ISBN 83-7095-056-6, s. 211–212, tam szczegółowe odesłanie źródłowe.
    62. Atlas polskiego podziemia niepodległościowego 1944–1956, Warszawa-Lublin 2007, s. XXXIII.
    63. „Minister spraw wewnętrznych ZSRR Siergiej Krugłow zdawał w październiku [1946] sprawę Berii: Prezydent Bierut uważa,że w obecnej sytuacji wojska [sowieckiego] MSW są koniecznie potrzebne i prosi o pozostawienie ich w Polsce do marca 1947 r. Jeszcze 20 maja w innym raporcie Krugłowa wyliczano jednostki NKWD rozmieszczone w Polsce. Była to 64 dywizja wojsk wewnętrznych licząca 4199 ludzi, dwa pułki ochrony pogranicza w liczbie 2897 ludzi oraz jednostki łączności rządowej w liczbie 6434 – łącznie około 13,5 tysiąca ludzi.” Marek Łatyński, Nie paść na kolana. Szkice o opozycji lat czterdziestych wyd. II rozszerzone, Wrocław 2002, Wyd. Towarzystwo Przyjaciół Ossolineum, ISBN 83-7095-056-6, s. 505–506.
    64. 3 maja 1946 r. w Krakowie, czyli zapominany bunt studencki. Histmag, 2011.
    65. Mirosław Romański, Sabotaż w Polsce 1944/1945–1956, „Przegląd Nauk Historycznych” 2014, R. XIII, nr 1, s. 198–199.
    66. Marek Jan Chodakiewicz, Po zagładzie. Stosunki polsko-żydowskie 1944–1947, Warszawa 2008, s. 35–36.
    67. Tadeusz Swat: ...Przed Bogiem i historią. Księga ofiar komunistycznego reżimu w Polsce lat 1944–1956. Mazowsze. Warszawa 2003, s. XII.
    68. Sarmatian Review XVIII.2: Komski.
    69. Wojciech Roszkowski, Historia Polski 1914-2004, Wyd X rozszerzone, Warszawa 2004, Wydawnictwo Naukowe PWN, ISBN 83-01-14242-1, s. 189.
    70. Od Mieszka I do Jana Pawła II, tom 27, 2007, s. 929.
    71. Włodzimierz Borodziej, Od Poczdamu do Szklarskiej Poręby. Polska w stosunkach międzynarodowych 1945–1947, Londyn 1990, s. 130.
    72. Norman Davies, Boże Igrzysko, s. 1023.
    73. Tony Cliff: Russia – A Marxist analysis (Chap. 13).
    74. Tony Cliff: Russia – A Marxist analysis (Chap.9).
    75. Dz. U. z 1944 r. Nr 4, poz. 17.
    76. Ogółem, w latach 1944–1948, na cele reformy rolnej zostało przejętych 9707 majątków ziemskich (ok. 3,49 mln hektarów). Z liczby tej rozparcelowaniu uległo 1,2 mln hektarów pomiędzy 387 000 rodzin chłopskich. Dzieje Polski. Kalendarium, Andrzej Chwalba (red.), Kraków 2000, Wydawnictwo Literackie, s. 718–719, ISBN 83-0803-028-9. Ziemia przejęta przez państwo zarządzana była przez Państwowe Nieruchomości Ziemskie, na których bazie od 1949 tworzono Państwowe Gospodarstwa Rolne (PGR).
    77. „Wbrew prawu nie tylko parcelowano grunty rolne poniżej ustawowego 50 ha, ale także nacjonalizowano dwory ziemiańskie nie mające nic wspólnego z produkcją rolna, brano w posiadanie nie tylko siewniki, ale też meble rodzinne oraz nierzadko obrazy przodków przekazywane potomkom z pokolenia na pokolenie jako najcenniejsze pamiątki rodzinne. A przecież te dobra miały być wy łączone spod przepisów rozporządzenia Min. Rolnictwa i Reform Rolnych z marca 1945 r. To było wywłaszczenie ze wszystkiego bez wyjątku. Frazeologii antyziemiańskiej towarzyszyły masowe aresztowania. W samym tylko woj. rzeszowskim od października do listopada 1944 r. uwięziono ok. czterystu byłych właścicieli ziemskich oraz zarządców ich majątków. Pomimo że przepisy dekretu dawały możliwość otrzymania samodzielnego gospodarstwa rolnego poza obrębem powiatu, w którym znajdował się wywłaszczony majątek, np. na Ziemiach Odzyskanych, to procent ziemian. którzy skorzystali z tej możliwości był znikomy. Większość z nich wolała z powodu prześladowali zniknąć, roztopić się w miejskim tłumie. Młodsze pokolenie szukało szczęścia w profesjach nierolniczych, tj. lekarskiej, inżynierskiej zasilając szeregi inteligencji pracującej”. Artur Wiktor, Losy ruchomych dóbr kultury ziemiaństwa w woj. rzeszowskim po zakończeniu II wojny światowej w latach 1944–1947, Rzeszów 2008, s. 256 [1].
    78. „Dekret PKWN wywłaszczał ze skutkiem natychmiastowym i bez odszkodowania wszystkich właścicieli majątków ziemskich o powierzchni powyżej 50 hektarów (w województwach zachodnich powyżej 100 hektarów), odbierając im, oprócz ziemi, żywy inwentarz oraz budynki i ich wyposażenie z dworem włącznie. Ponieważ podczas realizowania reformy pojawiły się rozmaite problemy, podjęto decyzję o wysiedlaniu właścicieli z majątków. Ogłoszone w tym samym czasie Wskazówki dla brygad robotniczych pracujących przy parcelacji majątków nakazywały „usunąć właściciela [...] w ciągu trzech dni, nie pozwalając mu zabrać nic więcej poza przedmiotami osobistego użytku”. Właścicielom ziemskim nie wolno też było brać tej części majątku osobistego, która miała wartość naukową, artystyczną lub muzealną (na podstawie par. 11 rozporządzenia ministra rolnictwa i reform rolnych z 1 marca 1945 r.). Postanowienie to było dla ziemian szczególnie bolesne, pozbawiało ich bowiem wielu pamiątek rodzinnych. Podobnie jak podczas reformy rolnej w Rosji Radzieckiej, podjęto decyzję o usunięciu ziemian poza granice powiatu, w którym znajdował się majątek. Mimo że dekret o reformie rolnej pozbawiał ziemian całego majątku bez odszkodowania, jednak zapewniał im pewne środki do życia. Przyznawał wywłaszczonym ziemianom „zaopatrzenie miesięczne w wysokości uposażenia urzędnika państwowego VI grupy”. Tę tak zwaną rentę ziemiańską szybko ograniczono do osób niezdolnych do pracy, a później zamieniono na rentę inwalidzką w najniższym wymiarze. Politykę rolną nowej władzy w Polsce cechował szczególny radykalizm. Przeprowadzane bowiem w tym samym czasie reformy rolne w Czechosłowacji, na Węgrzech i w Rumunii pozostawiały właścicielom ziemskim pewne minimum posiadania. Agnieszka Łuczak, Ziemiaństwo wielkopolskie w czasie reformy rolnej, „Biuletyn IPN” 1(12)/2002, wyd. Instytut Pamięci Narodowej Warszawa 2002, s. 38–39.
    79. Od Mieszka I do Jana Pawła II, tom 27, 2007, s. 43–45.
    80. Norman Davies, Boże Igrzysko, s. 1020.
    81. Archiwa Państwowe: Bazy danych.
    82. Od Mieszka I do Jana Pawła II, tom 28, 2007, s. 10–13.
    83. Od Mieszka I do Jana Pawła II, tom 28, 2007, s. 11.
    84. Od Mieszka I do Jana Pawła II, tom 27, 2007, s. 39–40.
    85. Od Mieszka I do Jana Pawła II, tom 27, 2007, s. 45.
    86. Norman Davies, Boże Igrzysko, s. 1013.
    87. Norman Davies, Boże Igrzysko, s. 1017.
    88. Od Mieszka I do Jana Pawła II, tom 28, s. 20–21.
    89. Od Mieszka I do Jana Pawła II, tom 28, 2007, s. 13.
    90. Marek Łatyński, Nie paść na kolana. Szkice o opozycji lat czterdziestych, wyd. II rozszerzone, Wrocław 2002, Towarzystwo Przyjaciół Ossolineum, Rozdział: Państwo-satelita, s. 877–899, ISBN 83-7095-056-6.
    91. Norman Davies, Boże Igrzysko, s. 1022.
    92. Od Mieszka I do Jana Pawła II, tom 27, 2007, s. 48.
    93. Od Mieszka I do Jana Pawła II, tom 28, 2007, s. 5.
    94. Od Mieszka I do Jana Pawła II, tom 28, 2007, s. 7.
    95. Od Mieszka I do Jana Pawła II, tom 28, 2007, s. 16.
    96. Janusz Wrona, Postawy adaptacyjne duchowieństwa wobec władzy w okresie PRL, „Annales Universitatis Paedagogicae Cracoviensis Studia Politologica” IX (2013), s. 47.
    97. Andrzej Albert, Najnowsza historia Polski 1914–1993, t. 2, Warszawa 1995, s. 221–226, 268–271.
    98. Norman Davies, Boże Igrzysko, s. 1031.
    99. Od Mieszka I do Jana Pawła II, tom 28, 2007, s. 28.
    100. Od Mieszka I do Jana Pawła II, tom 28, 2007, s. 30.
    101. Od Mieszka I do Jana Pawła II, tom 28, 2007, s. 32.
    102. Od Mieszka I do Jana Pawła II, tom 28, 2007, s. 34.
    103. Norman Davies, Boże Igrzysko, s. 1034.
    104. Marek Borucki, O ludzki socjalizm 1950–1960, w: Od Mieszka I do Jana Pawła II, tom 28, s. 38–40.
    105. Od Mieszka I do Jana Pawła II, tom 28, 2007, s. 38.
    106. Od Mieszka I do Jana Pawła II, tom 28, 2007, s. 39.
    107. Od Mieszka I do Jana Pawła II, tom 28, 2007, s. 40.
    108. Od Mieszka I do Jana Pawła II, tom 28, 2007, s. 45.
    109. Od Mieszka I do Jana Pawła II, tom 28, 2007, s. 46.
    110. Od Mieszka I do Jana Pawła II, tom 28, 2007, s. 46–47.
    111. Od Mieszka I do Jana Pawła II, tom 28, 2007, s. 40.
    112. Ryszard Zięba, Justyna Zając, Polska w stosunkach międzynarodowych 1945-1989, Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2009, s. 215–216, ISBN 978-83-7611-501-6.
    113. Od Mieszka I do Jana Pawła II, tom 28, 2007, s. 48.
    114. Norman Davies, Boże Igrzysko, s. 1035.
    115. Od Mieszka I do Jana Pawła II, tom 29, 2007, s. 3–7.
    116. Od Mieszka I do Jana Pawła II, tom 29, 2007, s. 19–20.
    117. Od Mieszka I do Jana Pawła II, tom 29, 2007, s. 26.
    118. Od Mieszka I do Jana Pawła II, tom 29, 2007, s. 21–26.
    119. Od Mieszka I do Jana Pawła II, tom 29, 2007, s. 29.
    120. Od Mieszka I do Jana Pawła II, tom 29, 2007, s. 27.
    121. Od Mieszka I do Jana Pawła II, tom 29, 2007, s. 32.
    122. PGE Elektrownia Bełchatów (pol.). Urbanity.pl. [dostęp 2015-12-19].
    123. Od Mieszka I do Jana Pawła II, tom 29, 2007, s. 30–31.
    124. Od Mieszka I do Jana Pawła II, tom 29, 2007, s. 35.
    125. Od Mieszka I do Jana Pawła II, tom 29, 2007, s. 39.
    126. Od Mieszka I do Jana Pawła II, tom 29, 2007, s. 41.
    127. Od Mieszka I do Jana Pawła II, tom 29, 2007, s. 429.
    128. „Pierwszą sprawą było wyeliminowanie zagrożenia ze strony arabskich organizacji terrorystycznych w Polsce: Hezbollahu i Ludowego Frontu Wyzwolenia Palestyny. Ich przedstawiciele działali tu przez długi czas nie niepokojeni przez nikogo. Dopiero pod koniec lat 80. pod naciskiem USA ówczesny rząd PRL zaczął powoli usuwać z Polski osoby z „czarnej listy” CIA. Zamknięte zostały wówczas m.in. arabskie firmy w Poznaniu i Aninie pod Warszawą, podejrzane o sprzedaż broni organizacjom terrorystycznym. „, za: „Most” tajna operacja Mossadu w Polsce. Focus, 2013.
    129. Słynny terrorysta: Polski rząd szkolił naszych ludzi. tvn24.pl Superwizjer, dostęp 2009-02-10.
    130. Abu Nidal Is Reportedly Placed Under House Arrest by Libyans. New York Times, 1989-11-28.
    131. Suspected Olympic massacre matermind shot.
    132. Janusz Rakowski: Moratorium dla kredytów bankowych PRL. Kultura Paryska, 6 października 1981.
    133. Gra w Gierki. Wprost, 2006.
    134. Długie długi Gierka, Gazeta Wyborcza, 2009-04-02.
    135. Janusz Rakowski: Akcja pomocy dla Polski. Kultura Paryska, 6 października 1981.
    136. Sprawozdanie Komisji Nadzwyczajnej do Zbadania Działalności Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z działalności w okresie 10. kadencji Sejmu (1989–1991), Warszawa 1991. Komisja zbadała łącznie 122 przypadki zgonów, co do których istniało uzasadnione podejrzenie, iż sprawcami ich byli funkcjonariusze MSW.
    137. Ofiary stanu wojennego i lat następnych do 1989.
    138. Opracowanie zbiorcze, Dokumentacja i rzeczywistość, Wydawnictwo Aramant, Warszawa, 1993.
    139. Polityka, prokuratura i sądy to mieszanka wybuchowa. Adwokaci ostrzegają. Gazeta Wyborcza, 2015.
    140. Anna Wacławik-Orpik, Paweł Moczydłowski: Moczydłowski. Głodny wilk. Gazeta Wyborcza, 2013.
    141. Gini coefficient in Central and Eastern Europe. Centreeurope.org.
    142. Komuniści celowo rozpijali Polaków. Dziennik.pl, 8 kwietnia 2008. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-01-20)].
    143. Health Conditions.
    144. RV Daniels: The End of Communist Revolution. 1993. ISBN 9780415061506.
    145. Tomasz Tokarz. Cisza w służbie cenzury. „Kultura i Historia”. ISSN 1642-9826. 
    146. Jacek Kuroń, Karol Modzelewski „List otwarty do partii”. Salon24, 2007-07-24. [zarchiwizowane z tego adresu].
    147. Każdy kilogram obywatela. Wyborcza.pl, 2011.
    148. Bilans 45 lat komunizmu. Rzeczpospolita, 10 marca 2008.
    149. Wprost 24 – Gra w Gierki.
    150. Przeciętne dalsze trwanie życia w latach 1950–2005.
    151. Najwięcej w PRL.
    152. Najmniej w PRL.
    153. Infant Mortality Rate (ang.). UNICEF. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-05-01)].
    154. Statistics on World Population, GDP and Per Capita GDP, 1-2008 AD kwiecień 2011.
    155. World Population, GDP and Per Capita GDP, 1-2003 AD 12 krajów to: Austria, Belgia, Dania, Finlandia, Francja, Holandia, Niemcy w dzisiejszych granicach, Norwegia, Szwecja, Szwajcaria, Wielka Brytania, Włochy.
    156. Ustawa z dnia 22 lipca 1945 r. o ustanowieniu Narodowego Święta Odrodzenia Polski (Dz. U. z 1945 r. Nr 32, poz. 194), znosząca Święto Niepodległości 11 listopada.
    157. Dekret z dnia 7 października 1950 r. o ustanowieniu dnia 12 października Dniem Wojska Polskiego (Dz. U. z 1950 r. Nr 45, poz. 411).

    Bibliografia[]

  • Norman Davies, Europa. Rozprawa historyka z historią, Wydawnictwo Znak, 978-83-240–1424-8.
  • Norman Davies, Boże Igrzysko, 83-240-0020-8.
  • Antoni Dudek, Zdzisław Zblewski, Utopia nad Wisłą, Park Edukacja, 2008.
  • Jerzy Eisler, Zarys dziejów politycznych Polski 1944–1989, BGW, 1992.
  • Krystyna Kersten, Narodziny systemu władzy. Polska 1943–1948, Paris 1986, Wyd. Libella.
  • Marek Łatyński, Nie paść na kolana. Szkice o opozycji lat czterdziestych, wyd. II rozszerzone, Wrocław 2002, Wyd. Towarzystwo Przyjaciół Ossolineum, ISBN 83-7095-056-6.
  • Andrzej Leon Sowa, Historia polityczna Polski 1944–1991, Wydawnictwo Literackie, 2011.
  • Komitet Obrony Robotników – polska organizacja opozycyjna działająca od września 1976 do września 1977, sprzeciwiająca się polityce władz PRL, niosąca pomoc osobom represjonowanym w wyniku wydarzeń Czerwca 1976, przede wszystkim w Radomiu i Ursusie. Po częściowym spełnieniu jej postulatów przez władze PRL przekształciła się w Komitet Samoobrony Społecznej KOR.Demokracja – ustrój polityczny i forma sprawowania władzy, w których źródło władzy stanowi wola większości obywateli (sprawują oni rządy bezpośrednio lub za pośrednictwem przedstawicieli).


    Podstrony: [1] [2] [3] [4] 5 [6] [7]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Administratura apostolska – w Kościele katolickim tymczasowa struktura administracji kościelnej. Najczęściej jest tworzona w krajach misyjnych jako etap pośredni przed utworzeniem diecezji. Często tworzy się je także na tych obszarach, gdzie przebieg granic państwowych nie jest jeszcze uregulowany traktatami międzynarodowym (było tak np. w Polsce po II wojnie światowej na tzw. Ziemiach Odzyskanych) i w Czechosłowacji (Apoštolská administratura českotěšínská).
    Kodeks postępowania administracyjnego (ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. — Kodeks postępowania administracyjnego) – akt prawny regulujący zasady prowadzenia postępowań administracyjnych, tzn.
    Komunistyczna Partia Polski (w latach 1918-1925: Komunistyczna Partia Robotnicza Polski) – partia komunistyczna założona 16 grudnia 1918 na zjeździe połączeniowym SDKPiL i PPS-Lewicy, rozwiązana przez Komintern 16 sierpnia 1938 w ramach wielkiej czystki w ZSRR.
    List biskupów polskich do niemieckich z 1965, nazywany później orędziem, uważany jest za jeden z najważniejszych etapów pojednania polsko-niemieckiego po II wojnie światowej. Z listu pochodzi cytat: ...przebaczamy i prosimy o wybaczenie [dosłownie: udzielamy wybaczenia i prosimy o nie].
    Nacjonalizacja przemysłu - jest to proces mający na celu upaństwowienie (nacjonalizację) sektora przemysłowego na obszarze danego państwa, poprzez przejęcie majątków i zasobów naturalnych w postaci ziemi i surowców mineralnych oraz kapitału budynków i maszyn przez państwo.
    Marklowice (niem. Marklowitz) – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie wodzisławskim, siedziba gminy Marklowice. Historycznie na Górnym Śląsku.
    Stanisław Janusz (ur. 25 kwietnia 1890 w Przeworsku, zm. 15 października 1970 w Warszawie) – polski rolnik i polityk.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.311 sek.