• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Polska Bibliografia Literacka



    Podstrony: 1 [2] [3]
    Przeczytaj także...
    Kazimierz Budzyk (1911-1964), historyk i teoretyk literatury, współzałożyciel Instytutu Badań Literackich, prof. Uniwersytetu Warszawskiego, interesował się literaturą staropolską (głównie renesansową).Główny Urząd Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk – instytucja państwowa utworzona w 1946 (pierwotnie, od 19.01.1945, pod nazwą Centralne Biuro KPPiW), która zajmowała się kontrolą i weryfikacją publikacji prasowych, radiowych i telewizyjnych, wydawnictw książkowych, filmów, spektakli teatralnych, widowisk, wystaw itp. Jego centrala mieściła się w Warszawie, przy ulicy Mysiej.

    Polska Bibliografia Literacka (PBL) – ukazująca się rocznikowo seria wydawnicza, zapoczątkowana w 1954.

    Poszczególne roczniki dawały obraz bibliograficzny twórczości literackiej w języku polskim, nauki o literaturze oraz krytyki literackiej i teatralnej w kolejnych latach. Seria objęła roczniki od 1944/45 do 1988. Rocznik 1989 ukazał się w 2001 wyłącznie elektronicznie w postaci płyty CD-ROM, a począwszy od rocznika 1990 PBL jest publicznie dostępną bazą danych z interfejsem w postaci strony internetowej.

    Literaturoznawstwo (także: nauka o literaturze, wiedza o literaturze) – dyscyplina humanistyczna, której przedmiotem zainteresowania jest literatura, a przede wszystkim analiza poszczególnych utworów literackich oraz rekonstruowanie historycznoliterackich procesów. W obrębie literaturoznawstwa formułuje się także ogólne teorie oraz metodologie badań literackich.Stefan Vrtel-Wierczyński (ur. 26 grudnia 1886, zm. 3 lutego 1963) – polski bibliotekarz i bibliograf, historyk literatury polskiej i słowiańskiej, profesor Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.

    Zawartość[ | edytuj kod]

    PBL rejestruje:

  • polskie teksty literackie i paraliterackie:
  • wydane w postaci książek i broszur, także w przekładach na języki obce
  • wydane w prasie i w wydawnictwach zbiorowych, także w przekładach na języki obce
  • wydane na płytach (od rocznika 1966)
  • wystawiane w teatrach (od rocznika 1966)
  • zapisane formy filmów fabularnych (od rocznika 1966)
  • zapisane formy audycji literackich w radiu i telewizji (od rocznika 1966)
  • prace naukowo-literackie i krytycznoliterackie wydane osobno lub opublikowane na łamach czasopism
  • prace z zakresu krytyki teatralnej, teorii, historii i organizacji teatru (od rocznika 1966)
  • recepcję literatur obcych w Polsce (przekłady, opracowania)
  • Rejestracją objęte są teksty w drukach zwartych, w zależności od rocznika w od ok. 400 do ok. 700 czasopismach polskich i ok. 50 obcych, repertuar teatrów zawodowych, radiowe słuchowiska literackie, telewizyjne przedstawienia teatralne, scenariusze filmów fabularnych. Jeden rocznik zawiera od ok. 20 000 do ok. 60 000 opisów bibliograficznych pojedynczych utworów, wykonanych na podstawie oględzin przez bibliografa (opis z autopsji). Opis bibliograficzny podaje autorów, tytuł dzieła, sposób opublikowania, a w wypadku tekstów niesamoistnych tytuł czasopisma lub zbioru, w którym się ukazały. Opisy wydawnictw zbiorowych uwzględniają ich zawartość. Układ wersji drukowanej był systematyczny, z indeksem osobowym i przedmiotowym. W wersji internetowej opisy są przeszukiwalne.

    Krytyka teatralna – dziedzina dziennikarstwa, zajmująca się oceną twórczości teatralnej. Obejmuje różne aspekty przedstawień: od reżyserii, przez scenografię, po oprawę muzyczną i choreografię.Literatura piękna – typ piśmiennictwa (także dzieł ustnych), do którego zalicza się wszystkie teksty o dominującej funkcji estetycznej języka, a więc dzieła literackie, w odróżnieniu od tekstów o charakterze informacyjnym, publicystycznym, naukowym etc. (literatura użytkowa). Zakres literatury pięknej jest zależny od kryteriów obowiązujących w danej epoce historycznej. Granice między taką literaturą a innym typem piśmiennictwa (i tekstów ustnych), np. użytkowym, nie są łatwe do wyznaczenia przez badaczy, ze względu na występujące licznie gatunki pograniczne.

    W latach funkcjonowania cenzury PBL podlegała kontroli Głównego Urzędu Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk (GUKPPiW) i w związku z tym pomijała pewne informacje, między innymi dotyczące literatury emigracyjnej i drugiego obiegu. Ze względu na wieloletni cykl przygotowania, pierwszym rocznikiem wolnym od bezpośrednich ingerencji cenzury był 1984 (wydany 1993), a dopiero rocznik 1986 (wydany 1995) zawierał pełny zapis literatury drugiego obiegu.

    Zakład Narodowy im. Ossolińskich (ZNiO, Ossolineum) – zasłużony dla polskiej nauki i kultury Instytut (do 1939 r. – łączył w sobie Bibliotekę, Wydawnictwo i Muzeum Książąt Lubomirskich), ufundowany dla Narodu Polskiego w 1817 roku przez Józefa Maksymiliana Ossolińskiego, otwarty w 1827 roku we Lwowie.Instytut Badań Literackich został powołany w roku 1948 i podlegał początkowo Ministerstwu Oświaty, następnie Ministerstwu Szkół Wyższych i Nauki. Od roku 1952 jest placówką Wydziału I Nauk Społecznych Polskiej Akademii Nauk; pozostając w strukturach PAN, w roku 1998 uzyskał osobowość prawną. Prowadzone w nim badania dotyczą głównie historii literatury polskiej, teorii literatury, historii kultury, dokumentacji literackiej i leksykografii.


    Podstrony: 1 [2] [3]




    Warto wiedzieć że... beta

    Wydawnictwa podziemne (bibuła, drugi obieg) – wydawnictwa wydawane w krajach, w których obowiązywała cenzura (PRL, ZSRR itp.). Były to publikacje bezdebitowe, czyli bez dopuszczenia do rozpowszechniania przez stosowny urząd (w Polsce do 1989 był to Główny Urząd Kontroli Publikacji i Widowisk), niejednokrotnie ignorujące prawo autorskie. Bywały wydawane w nakładach od kilkunastu kopii do kilku a nawet kilkudziesięciu tysięcy egzemplarzy przez nielegalne ("podziemne") wydawnictwa lub przez osoby prywatne. Niektóre z takich nielegalnych instytucji po roku 1989 przekształciły się w normalnie prosperujące instytucje wydawnicze (np. "NOWA").
    Witold Czesław Suchodolski (ur. 29 stycznia 1887 w Jeziorku, zm. 9 lutego 1967 w Warszawie) – polski historyk i archiwista.
    Płyta kompaktowa (ang. Compact Disc, CD-ROM – Compact Disc – Read Only Memory) — poliwęglanowy krążek z zakodowaną cyfrowo informacją do bezkontaktowego odczytu światłem lasera optycznego. Zaprojektowany w celu nagrywania i przechowywania dźwięku, przy użyciu kodowania PCM, który dzisiaj jest tylko jednym ze standardów cyfrowego zapisu dźwięku. Taką płytę nazywa się CD-Audio. Dzięki dużej jak na swoje czasy pojemności, niezawodności i niskiej cenie, dysk kompaktowy stał się popularnym medium do zapisywania danych.
    Bibliografia (gr. βιβλιο „książka” + γραφία „piszę”) – termin oznaczający zarówno uporządkowany według pewnych kryteriów i spełniający określone zadania informacyjne wykaz (spis) dokumentów pisanych, jak i dział nauki o utworach piśmiennictwa definiujący zasady tworzenia wspomnianych spisów.
    Baza danych – zbiór danych zapisanych zgodnie z określonymi regułami. W węższym znaczeniu obejmuje dane cyfrowe gromadzone zgodnie z zasadami przyjętymi dla danego programu komputerowego specjalizowanego do gromadzenia i przetwarzania tych danych. Program taki (często pakiet programów) nazywany jest „systemem zarządzania bazą danych” (ang. database management system, DBMS).
    Wydawnictwo, publikacja – pozycja drukowana (książka, czasopismo) bądź elektroniczna (e-book), także publikacja muzyczna (płyta, singiel) oraz dokument kartograficzny (mapa, plan). Może być zamówiona przez wydawcę, ale też publikowana nakładem własnym autora. Dłuższe publikacje tekstowe drukowane zazwyczaj ujęte są w formę kodeksu.
    Język polski (polszczyzna) – język naturalny należący do grupy zachodniosłowiańskich (do których należą również czeski, słowacki, kaszubski, dolnołużycki, górnołużycki i wymarły połabski), stanowiących część rodziny indoeuropejskiej.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.017 sek.