• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Pogórze Wielickie

    Przeczytaj także...
    Pogórze Wiśnickie (513.34) – mezoregion fizycznogeograficzny stanowiący wschodnią część Pogórza Zachodniobeskidzkiego, położony między dolinami Raby i Dunajca. Od zachodu sąsiaduje z Pogórzem Wielickim, od wschodu z Pogórzem Rożnowskim, od południa z Beskidem Wyspowym.Kotlina Oświęcimska (512.2) – makroregion geograficzny w południowej Polsce, stanowiący część Północnego Podkarpacia, o powierzchni ok. 1236 km².
    Raba – jest rzeką w południowej Polsce, płynie przez województwo małopolskie, w 86% znajduje się w strefie karpackiej.

    Pogórze Wielickie (513.33) – mezoregion fizycznogeograficzny, obejmujący fragment przedpola Beskidów, położony pomiędzy dolinami Wieprzówki i Raby.

    Granice[]

    Według naukowej regionalizacji Polski opracowanej przez Jerzego Kondrackiego Pogórze Wielickie graniczy:

  • na zachodzie (na niewielkim odcinku na północny wschód od Andrychowa) z Pogórzem Śląskim,
  • na północnym zachodzie z Kotliną Oświęcimską. Granicę tworzy dolina Wieprzówki
  • na północy z Bramą Krakowską,
  • na południowym wschodzie z Pogórzem Wiśnickim (wzdłuż Raby),
  • na południu z Beskidem Makowskim (od Raby po Skawę i potok Stryszówka) i Beskidem Małym (od Skawy po Wieprzówkę).
  • Południowa granica przebiega od Myślenic po północnej stronie Pasma Babicy oraz północnej stronie Jaroszowickiej Góry. W skład Pogórza Wielickiego wchodzi więc Pasmo Barnasiówki i Pasmo Bukowca. Przy tak wyznaczonych granicach Pogórze Wielickie ma długość około 50-55 km (w linii prostej), szerokość około 10-15 km, a powierzchnię około 600 km². Fragment południowo-wschodniej części pogórza wchodzi w skład Obszaru Chronionego Krajobrazu Pogórza Wiśnickiego.

    Wieprzówka – rzeka rozpoczynająca swój bieg w miejscu połączenia rzek: Rzyczanki z Targaniczanką w Andrychowie. Długość około 28 km. Niektóre źródła traktują również Potok Rzycki jako Wieprzówkę.Pierwsze poglądy na fizycznogeograficzną regionalizację Polski pojawiły się w dziele Jana Długosza, które przez wiele następnych stuleci jako jedyne było źródłem wiedzy geograficznej. Wyraźne ożywienie w tej dziedzinie nastąpiło dopiero na przełomie XIX i XX w., ponieważ większa była już znajomość warunków naturalnych kraju. W okresie tym publikowało wielu geografów, m.in.: Stanisław Staszic, Wincenty Pol, Antoni Rehman, Wacław Nałkowski, Stanisław Lencewicz czy Ludomir Sawicki. Każdy z nich miał własną koncepcję podziału Polski na regiony fizycznogeograficzne.

    Przypisy

    1. Jerzy Kondracki: Geografia regionalna Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 1998. ISBN 83-01-12479-2.





    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Beskid Mały (513.47) – pasmo górskie w Polsce, stanowiące część Beskidów Zachodnich, mające charakter wyspy górskiej o długości ok. 35 km i szerokości ok. 10-15 km.
    Jerzy Aleksander Kondracki (ur. 1 listopada 1908 w Warszawie, zm. 13 kwietnia 1998 koło Villach w Austrii) – polski geograf, profesor Uniwersytetu Warszawskiego, autor najbardziej znanej regionalizacji fizycznogeograficznej Polski.
    Pasmo Barnasiówki – pasmo wzniesień po zachodniej stronie Myślenic. Według naukowo opracowanej przez Jerzego Kondrackiego regionalizacji Polski należy do Pogórza Wielickiego.
    Andrychów – miasto w woj. małopolskim, w powiecie wadowickim, siedziba władz miejsko-wiejskiej gminy Andrychów. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. bielskiego. Z racji położenia, tradycji letniskowej i stale rozwijanego zaplecza stał się ważnym ośrodkiem turystycznym w rejonie Beskidu Małego.
    Mezoregion (wł. mezoregion fizycznogeograficzny) – jednostka podziału fizycznogeograficznego przestrzeni, obejmująca większy teren o zbliżonych cechach środowiskowo-krajobrazowych. W wielostopniowej regionalizacji mezoregion stanowi jednostkę niższego rzędu wchodzącą w skład makroregionu (np. mezoregion Równina Wkrzańska wchodzi w skład makroregionu Pobrzeże Szczecińskie).
    Pogórze Śląskie (513.32) – pogórze w południowej Polsce, fragment Pogórza Zachodniobeskidzkiego, ograniczony dolinami Olzy na zachodzie i Skawy na wschodzie, oddzielony od Beskidu Śląskiego i Małego na południu, przechodzący w Kotlinę Oświęcimską i Ostrawską na północy. Jest porozcinane dolinami rzek: Olzy, górnej Wisły, Białej, Soły, Wieprzówki, Kleczanki i Skawy.
    Jaroszowicka Góra (541 m) – szczyt na prawym brzegu Skawy, wznoszący się nad miejscowościami Jaroszowice, Klecza Górna, Łękawica, Świnna Poręba i Zagórze. Wraz z Wierzchowiną tworzą zwarty i odosobniony masyw górski, przełomem Skawy oddzielony od głównego grzbietu Beskidu Małego (na lewym brzegu Skawy). Jego przynależność do któregoś z mezoregionów jest niejednoznaczna. Według Jerzego Kondrackiego, autora naukowo opracowanej regionalizacji geograficznej Polski należy on do Beskidu Małego, jako jedyny jego fragment położony na prawym brzegu Skawy, inni zaliczają go jednak do Beskidu Makowskiego. Szczególnie po ukończeniu budowy zapory wodnej w Świnnej Porębie, gdy powstanie Zbiornik Świnna Poręba, oddzielenie masywu Jaroszowickiej Góry i Wierzchowiny od głównego ciągu Beskidu Małego stanie się jeszcze bardziej wyraźne.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.006 sek.