• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Poecile

    Przeczytaj także...
    Sikora uboga, szarytka, błotniczka, sikora trzcinna (Poecile palustris) – gatunek małego ptaka z rodziny sikor (Paridae).Sikory, sikorowate (Paridae) – rodzina ptaków z rzędu wróblowych (Passeriformes). Obejmuje gatunki lądowe, nadrzewne, zamieszkujące półkulę północną i całą Afrykę. Ptaki te charakteryzują się następującymi cechami:
    Eurazja (błędnie Euroazja) – największy kontynent na kuli ziemskiej o powierzchni 54,9 mln km², zamieszkany przez 4,918 mld ludzi,co stanowi 70,65% ludności świata (2012) (z czego 60,25% zamieszkuje Azję). Dzielony umownie na Europę i Azję. Termin Eurazja wprowadzono w XIX wieku dla podkreślenia ścisłego połączenia Azji z Europą.

    Poecile – rodzaj ptaka z rodziny sikor (Paridae).

    Występowanie[]

    Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Eurazji i Ameryce Północnej.

    Morfologia[]

    Długość ciała 11–15 cm, masa ciała 7–19 g.

    Systematyka[]

    Etymologia[]

    Greckie ποικιλος poikilos – kolorowy (por. ποικιλις poikilis, ποικιλιδος poikilidos – nieznany mały ptak, fantazyjnie kazać jeść jaja skowronka, być może jakaś zięba).

    Podział systematyczny[]

    Do rodzaju należą następujące gatunki:

    Język grecki, greka (starogr. dialekt attycki Ἑλληνικὴ γλῶττα, Hellenikè glõtta; nowogr. Ελληνική γλώσσα, Ellinikí glóssa lub Ελληνικά, Elliniká) – język indoeuropejski z grupy helleńskiej, w starożytności ważny język basenu Morza Śródziemnego. W cywilizacji Zachodu zaadaptowany obok łaciny jako język terminologii naukowej, wywarł wpływ na wszystkie współczesne języki europejskie, a także część pozaeuropejskich i starożytnych. Od X wieku p.n.e. zapisywany jest alfabetem greckim. Obecnie, jako język nowogrecki, pełni funkcję języka urzędowego w Grecji i Cyprze. Jest też jednym z języków oficjalnych Unii Europejskiej. Po grecku mówi współcześnie około 15 milionów ludzi. Język grecki jest jedynym językiem z helleńskich naturalnych, który nie wymarł.Sikora cynamonowa (Poecile davidi) – gatunek małego ptaka z rodziny sikor. Występuje endemicznie w centralnych Chinach. Nie jest zagrożony wyginięciem.
  • Poecile superciliosus – sikora białobrewa
  • Poecile lugubris – sikora żałobna
  • Poecile davidi – sikora cynamonowa
  • Poecile palustris – sikora uboga
  • Poecile hyrcanus – sikora perska – takson wyodrębniony ostatnio z P. lugubris
  • Poecile hypermelaenus – sikora czarnobroda
  • Poecile montanus – czarnogłówka zwyczajna
  • Poecile weigoldicus – sikora syczuańska – takson wyodrębniony ostatnio z P. montanus
  • Poecile carolinensis – sikora karolińska
  • Poecile atricapillus – sikora jasnoskrzydła
  • Poecile gambeli – sikora górska
  • Poecile sclateri – sikora meksykańska
  • Poecile cinctus – sikora północna
  • Poecile hudsonicus – sikora kanadyjska
  • Poecile rufescens – sikora brunatna
  • Przypisy

    1. Poecile, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
    2. J.J. Kaup: Skizzirte Entwickelungs-Geschichte und natürliches System der europäischen Thierwelt: Erster Theil welcher die Vogelsäugethiere und Vögel nebst Andeutung der Entstehung der letzteren aus Amphibien enthält. Darmstadt: In commission bei Carl Wilhelm Leske, 1829, s. 114. (niem.)
    3. F. Gill, D. Donsker: Waxwings and their allies, tits & penduline tits (ang.). IOC World Bird List: Version 5.4. [dostęp 2016-02-02].
    4. A. Gosler, P. Clement: Family Paridae (Tits and Chickadees). W: J. del Hoyo, A. Elliott, D.A. Christie: Handbook of the Birds of the World. Cz. 12: Picathartes to Tits and Chickadees. Barcelona: Lynx Edicions, 2007, s. 718, 743. ISBN 84-96553-42-6. (ang.)
    5. J.A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie, E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2016. [dostęp 2016-02-02]. (ang.)
    6. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek, M. Kuziemko: Rodzina: Paridae Vigors, 1825 - sikory - Tits, chickadees (wersja: 2015-05-27). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2016-02-02].
    7. U.S. Johansson, J. Ekman, R.C.K. Bowie, P. Halvarsson, J.I. Ohlson, T.D. Price, P.G.P. Ericson. A complete multilocus species phylogeny of the tits and chickadees (Aves: Paridae). „Molecular Phylogenetics and Evolution”. W druku, 2013. DOI: 10.1016/j.ympev.2013.06.019 (ang.). 
    8. W. Salzburger, J. Martens, A.A. Nazarenko, Y.-H. Sun, R. Dallinger, Ch. Sturmbauer. Phylogeography of the Eurasian Willow Tit (Parus montanus) based on DNA sequences of the mitochondrial cytochrome b gene. „Molecular Phylogenetics and Evolution”. 24 (1), s. 26-34, 2002. DOI: 10.1016/S1055-7903(02)00266-X (ang.). 
    9. S. Eck. The Palaearctic titmouse species (Aves: Paridae: Parus sensu lato) - a current survey. „Zootaxa”. 1325, s. 7-54, 2006 (ang.). 
    10. S. Eck, J. Martens. Systematic notes on Asian birds. 49 A preliminary review of the Aegithalidae, Remizidae and Paridae1. „Zoologische Mededelingen Leiden”. 80 (5), s. 1-63, 2006 (ang.). 
    Ptaki (Aves) – gromada stałocieplnych zwierząt z podtypu kręgowców. Jest najbardziej zróżnicowaną spośród gromad kręgowców lądowych – istnieje około 10 tys. gatunków ptaków, które zamieszkują ekosystemy na całym świecie. Ich wielkość waha się od 5 cm u koliberka hawańskiego do 2,7 m u strusia.Sikora kanadyjska (Poecile hudsonicus) – gatunek ptaka z rodziny sikor (Paridae) występujący w Ameryce Północnej. Czasem umieszczana w rodzaju Parus, ale wyniki szerokich badań morfologiczno-genetycznych wyraźnie pokazują, że razem z innymi spokrewnionymi gatunkami sikor w Ameryce Północnej sikora kanadyjska tworzy osobny rodzaj Poecile. Sikora kanadyjska jest ptakiem osiadłym, który może przetrwać srogie zimy dzięki dużym zapasom żywności gromadzonej w ciągu całego roku. Czasem, jeśli te zapasy są za małe, jesienią odlatuje na południe. W okresie godowo-lęgowym są terytorialne, ale zimą tworzą z innymi ptakami wielogatunkowe stada. Zamieszkuje obszar około 7 milionów km od Alaski na zachodzie aż po Nową Fundlandię na wschodzie, a liczebność populacji oszacowano w 2003 na około 7,8 miliona osobników.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Sikora górska (Poecile gambeli) – gatunek ptaka z rodziny sikor (Paridae) występujący w Ameryce Północnej. Tak jak inne gatunki sikor z rodzaju Poecile czasem jest umieszczana w ogólnym rodzaju Parus, ale wyniki szeroko zakrojonych badań morfologiczno-genetycznych wyraźnie pokazują, że razem z innymi spokrewnionymi gatunkami sikor z północnej półkuli sikora górska tworzy osobny rodzaj Poecile. Sikora górska jest ptakiem osiadłym, który zamieszkuje obszary górskie w pasmie Kordyliery i Gór Kaskadowych oraz mniejsze okoliczne górskie pasma i wyżyny od południowego Jukon, aż do północnej granicy Meksyku. Latem na ogół spotykana jest od 3 500 metrów wzwyż nawet powyżej linii drzew, ale zimą często jest widziana w dolinach. Tak jak wiele innych sikorowatych z rodzaju Poecile gromadzi zapasy żywności, aby przetrwać zimę. Cała populacja oceniana jest na około 12 milionów (2004). Jest gatunkiem monogamicznym tworzącym pary na całe życie albo na kilka lat, ale w zimie często łączy się z innymi małymi ptakami w wielogatunkowe stada. Najczęściej spotykana jest przez cały rok w lasach dominowanych przez sosnę żółtą i sosnę wydmową, latem też wśród topoli osiki, a w zimie wśród jałowców.
    Ameryka Północna – kontynent o powierzchni 24 242 000 km² (co stanowi 16,3% całkowitej powierzchni lądów na kuli ziemskiej), położony na półkulach: północnej i zachodniej. Do Ameryki Północnej należy Ameryka Środkowa.
    Sikora żałobna (Poecile lugubris) – gatunek ptaka z rodziny sikor (Paridae). Gniazduje w południowo-wschodniej Europie, ale nie pojawia się w Polsce. Jest dużą sikorą, nieco podobną do sikory północnej, ma ciemniejszą czapeczkę na głowie. Jest skryta i trudna do obserwacji. Żyje w lasach, na zboczach gór i w luźnych zadrzewieniach oraz zaroślach.
    Sikora meksykańska (Poecile sclateri) – gatunek ptaka z rodziny sikor (Paridae) występujący w Ameryce Północnej. Tak jak inne gatunki sikor z rodzaju Poecile czasem jest umieszczana w ogólnym rodzaju Parus, ale wyniki szerokich badań morfologiczno-genetycznych wyraźnie pokazują, że razem z innymi spokrewnionymi gatunkami sikor z północnej półkuli sikora meksykańska tworzy osobny rodzaj Poecile. Jest ptakiem osiadłym zamieszkującym wyżynne lasy i zarośla Meksyku i południowego krańca Stanów Zjednoczonych. Najczęściej jest spotykana na wysokich elewacjach w lasach iglastych albo sosnowo-dębowych, w srogie zimy migruje na niższe elewacje w poszukiwaniu pożywienia. Na ogół widziana w parach albo małych grupach, ale czasem szczególnie zimą wraz z innymi małymi ptakami tworzy duże stada.
    Sikora brunatna (Poecile rufescens) — gatunek ptaka z rodziny sikor (Paridae) występujący w Ameryce Północnej. Zamieszkuje zachodnią cześć Ameryki Północnej od Gór Skalistych na wschodzie aż po wybrzeże Pacyfiku, od środkowej Kalifornii aż po Alaskę na północy. Jest to obszar około 960 000 km. W ciągu kilku ostatnich dekad obszar występowania rozszerzył się na południe i zachód. Gatunek liczny na tym obszarze, w czasie godowo-lęgowym żyjący w parach, a jesienią i zimą często widziany w wielogatunkowych stadach. Jest ptakiem osiadłym i jest często spotykany blisko ludzkich osiedli.
    Sikora jasnoskrzydła (Poecile atricapillus) – gatunek ptaka z rodziny sikor (Paridae). Wyróżniono kilka podgatunków P. atricapillus:
    Sikora północna (Poecile cinctus) – gatunek ptaka z rodziny sikor (Paridae) występujący zarówno w Europie i Azji jak i w Ameryce Północnej. Tak jak inne gatunki sikorowatych z rodzaju Poecile czasem jest umieszczana w ogólnym rodzaju Parus, ale wyniki szerokich badań morfologiczno-genetycznych wyraźnie pokazują, że razem z innymi spokrewnionymi gatunkami z północnej półkuli sikora północna tworzy osobny rodzaj Poecile. Sikora północna jest ptakiem osiadłym, który może przetrwać srogie zimy dzięki dużym zapasom żywności gromadzonej w ciągu całego roku. Ptak ten zamieszkuje ogromny obszar od Norwegii aż po kanadyjski Jukon (ogólnie ponad 10 000 000 km²). Badania tej sikory są stosunkowo ograniczone z powodu mroźnego klimatu i trudności terenowych tajgi, dlatego oszacowanie ogólnej populacji jest bardzo trudne. Podawane liczby wahają się od 500 000 aż do 5 milionów osobników (2003).

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.061 sek.