• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Podwieczorek przy mikrofonie



    Podstrony: 1 [2] [3]
    Przeczytaj także...
    Encyklopedia PWN – encyklopedia internetowa, oferowana – bezpłatnie i bez konieczności uprzedniej rejestracji – przez Wydawnictwo Naukowe PWN. Encyklopedia zawiera około 122 tysiące haseł i 5 tysięcy ilustracji.Operetka (wł. operetta) – sceniczny utwór muzyczny z dialogami mówionymi, zbliżony do opery, charakteryzujący się lekką, melodyjną muzyką i komediową akcją.

    Podwieczorek przy mikrofonieaudycja radiowa istniejąca od 1936, nadawana regularnie w Programie I Polskiego Radia w latach 1958–1989. Twórcami Podwieczorku byli poeta Roman Sadowski i satyryk Jerzy Baranowski. Obecnie (2019) wybrane skecze i fragmenty audycji emitowane są w niedzielne przedpołudnia, w ramach programu „Czas Pogody” Zbigniewa Krajewskiego w Programie I oraz w „Powtórce z Rozrywki” Programu III Polskiego Radia.

    Ludmiła Łączyńska (ur. 24 kwietnia 1923 w Lublinie, zm. 3 sierpnia 2019 w Warszawie) – polska aktorka radiowa, teatralna i telewizyjna. Znana z roli Wisi Matysiakowej w radiowym serialu Matysiakowie (1957–2019). Halina Kunicka (właśc. Halina Kydryńska) (ur. 18 lutego 1938 we Lwowie) – polska piosenkarka. Autorka kilkunastu płyt, z których trzy doczekały się statusu złotych. Odznaczona nagrodami branżowymi i odznaczeniami państwowymi.

    Historia[ | edytuj kod]

    Początki Podwieczorku przypadają na rok 1936. Był to w założeniach program estradowy przystosowany do specyfiki radiowej. Wśród występujących w audycji byli soliści Witold Conti i Wilhelm Korabiowski.

    Stałymi konferansjerami byli Zenon Wiktorczyk i Mieczysław Pawlikowski. Zenon Wiktorczyk był także reżyserem, autorem wielu tekstów i wykonawcą. Prowadzili ten program w różnych okresach także: Jan Pietrzak,Tadeusz Ross, Lucjan Kydryński i Eryk Lipiński, a przed wojną Kazimierz Rudzki. Oprawę muzyczną zapewniał Janusz Sent. Przy fortepianie sygnał audycji grał w latach 60-tych Marian Radzik, a później Czesław Majewski.

    Filipinki - polski żeński zespół wokalny powstały w listopadzie 1959 roku przy Technikum Handlowym w Szczecinie (przy ul. gen. Sowińskiego 1, gdzie do dziś mieści się Zespół Szkół nr 3) z okazji 15-lecia szkoły. Założony został przez Jana Janikowskiego - nauczyciela ekonomii, towaroznawstwa i muzyki. Nazwa zespołu pochodzi od tytułu pisma dla dziewcząt "Filipinka".Stanisław Grzesiuk (ur. 6 maja 1918 w Małkowie koło Chełma, zm. 21 stycznia 1963 w Warszawie) – polski pisarz, pieśniarz (zwany również bardem z Czerniakowa), z zawodu elektromechanik.

    Pierwsza powojenna transmisja miała miejsce w lokalu Cafe Fogg w marcu 1945. Pomysłodawcą odnowienia przedwojennej audycji był Andrzej Rumian, który z Janem Zelnikiem byli twórcami powojennej koncepcji programu. Andrzej Rumian był również autorem stałego segmentu pt. „Wiadomości z kraju i ze Świata” Andrzeja Rumiana. Rodzaj parodii oficjalnej PRL-owskiej propagandy. Jan Zelnik był pierwszym reżyserem całości. Audycja nagrywana była w warszawskich kawiarniach, najczęściej w Stolicy i utrzymywana w konwencji kabaretu variete – rozrywkowej mieszanki słowno-muzycznej. Filary programu stanowili wygłaszający satyryczne monologi Marian Załucki oraz postacie: Dziunia Pietrusińska (Hanka Bielicka), sołtys Kierdziołek (Jerzy Ofierski), kierownik Florczak (Wacław Jankowski i Jerzy Bielenia), urzędnik Malinowski (Kazimierz Brusikiewicz), Proszę Koleżeństwa, Luśka (Janina Jaroszyńska). Popularną pozycją były parodie, w których specjalizowali się Andrzej Dyszak, Tadeusz Ross i Waldemar Ochnia. Stałym punktem programu był także skecz oparty na dynamice nauczyciel – uczennica, zatytułowany Rolska do tablicy, w różnych wariantach, np. Marszelówna do tablicy lub Brusikiewicz do tablicy – w roli profesora występował prowadzący program. Mile widzianym elementem była domieszka piosenek nawiązujących do warszawskiego folkloru w wykonaniu Stanisława Grzesiuka, czy Jaremy Stępowskiego lub parodii wiejskiej mentalności w interpretacji Kazimierza Grześkowiaka. Dla kontrastu włączano także piosenki z repertuaru operetkowego.

    Eryk Lipiński (ur. 12 lipca 1908 w Krakowie, zm. 27 września 1991) – polski karykaturzysta, satyryk, dziennikarz, grafik, autor plakatów i ilustracji książkowych, tekstów kabaretowych i felietonów, książek o karykaturze i satyrze, także scenograf. Założyciel tygodnika satyrycznego „Szpilki” i Muzeum Karykatury.Kazimierz Grześkowiak (ur. 4 marca 1941 w Ostrowie Wielkopolskim, zm. 12 stycznia 1999 w Lublinie) – polski pisarz, artysta estradowy, kompozytor, satyryk, z wykształcenia filozof.


    Podstrony: 1 [2] [3]




    Warto wiedzieć że... beta

    Janusz Sent wł. Janusz Michał Salamon (ur. 4 stycznia 1936 w Świętochłowicach, zm. 10 grudnia 2018 w Wołominie) – polski kompozytor, pianista i aranżer.
    Zbigniew Kurtycz (ur. 16 maja 1919 we Lwowie, zm. 30 stycznia 2015 w Warszawie) – polski piosenkarz, gitarzysta i kompozytor.
    Wiktor Budzyński (ur. 4 marca 1906 r. w Stanisławowie, zm. 30 kwietnia 1972 r. w Londynie) – polski radiowiec i dramatopisarz.
    Skecz (ang. sketch comedy) – kabaretowy lub estradowy krótki utwór sceniczny (literacki), stworzony w celu wywołania śmiechu u widzów. Oparty na żywym dialogu i komicznych sytuacjach. Cechą charakterystyczną skeczu jest zaskakująca puenta, podobnie jak w dowcipie. Niekiedy jednakże puenta staje się zbyteczna, jeżeli treść lub aktorstwo wywołuje zamierzony efekt rozbawienia publiczności.
    Informacyjna Agencja Radiowa (IAR) – największa na polskim rynku mediów elektronicznych agencja informacyjna. Funkcjonuje przy Polskim Radiu od lata 1992 roku. W latach 1993-1994 IAR działała jako Radio-Info – pierwsze w Polsce radio informacyjne całkowicie na żywo, bez muzyki.
    Wanda Polańska (ur. 29 kwietnia 1931 w Fumay we Francji) – polska śpiewaczka operetkowa. Uczennica profesora Józefa Gaczyńskiego w Krakowie. Jak głosi anegdota, na pierwszym spotkaniu z profesorem Józefem Gaczyńskim mistrz sprawdzał jej skalę sopranu. Polańska śpiewała coraz wyżej i wyżej, w końcu profesor zarządził: „Dziecko, przestań, bo mi klawiatury braknie!”. Tak narodził się najsłynniejszy głos powojennej operetki polskiej.
    Polskie Radio Program I (Jedynka, Radiowa Jedynka, Pierwszy Program Polskiego Radia, Program Pierwszy Polskiego Radia, oficjalny skrót PR1) – ogólnopolska, całodobowa, publiczna polska stacja radiowa, będąca częścią spółki akcyjnej Polskie Radio. Regularną emisję programu rozpoczęła 18 kwietnia 1926 roku.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.052 sek.