• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Pochówek ciałopalny

    Przeczytaj także...
    Pochówek (grzebanie umarłych) – pochowanie zmarłego w różnych kulturach i okresach historycznych przybierało rozmaite formy. Nazwa pochówek związana jest z miejscem w odróżnieniu od pogrzebu z którym związany jest obyczaj, obrzęd.Europa – część świata (określana zwykle tradycyjnym, acz nieścisłym mianem kontynentu), leżąca na półkuli północnej, na pograniczu półkuli wschodniej i zachodniej, stanowiąca wraz z Azją kontynent Eurazję.
    Krąg kultur pól popielnicowych – krąg kultur archeologicznych młodszej i późnej epoki brązu, a także wczesnej epoki żelaza w Europie. Jego nazwa pochodzi od urn (popielnic), w których składano zwłoki po ciałopaleniu.

    Pochówek ciałopalnyobrządek pogrzebowy po spaleniu ciała zmarłego, pochówki ciałopalne podzielić można na dwie grupy, groby popielnicowe oraz groby bez popielnicy.

    Grób – nisza wykopana w ziemi (grób ziemny), wykuta w skale (grób skalny) lub fragment groty (katakumby), w którym podczas pochówku składane są szczątki zmarłego.Kultura lateńska – sama nazwa pochodzi od eponimicznego stanowiska archeologicznego La Tène nad jeziorem Neuchâtel w Szwajcarii, w czasie badań archeologicznych w XIX wieku na tym stanowisku odkryto znaczne ilości zabytków związanych z ludnością celtycką. Archeolodzy terminem La Tène określają zbiór cech kulturowych charakterystycznych dla ludności celtyckiej, jednak kultura lateńska nie jest jednoznacznie tożsama z kulturą Celtów, gdyż niektóre grupy ludności celtyckiej znalazły się poza oddziaływaniem kultury lateńskiej (badania językowe). Kultura lateńska wykrystalizowała się na miejscowym podłożu kultury halsztackiej.
    Celtycki pochówek bezpopielnicowy, III w p.n.e., Muzeum Archeologiczne w Krakowie
    Wandalski pochówek popielnicowy, II w n.e., Muzeum Archeologiczne w Krakowie

    W trakcie spopielenia zwłok mogło dochodzić do rytualnego spalanie wszystkich darów i rzeczy osobistych zmarłego, z czego większe z nich były dodatkowo gięte lub łamane (np. miecze). Mężczyzn chowano wraz z uzbrojeniem i narzędziami kowalskimi, a kobiety z zapinkami, klamrami i przęślikami. W Europie dominujący w okresie środkowolateńskim 300 l. p.n.e. do 100 l. p.n.e. (regionalnie do ok. 150 l. p.n.e.).

    Śmierć (łac. mors, exitus letalis) – stan charakteryzujący się ustaniem oznak życia, spowodowany nieodwracalnym zachwianiem równowagi funkcjonalnej i załamaniem wewnętrznej organizacji ustroju.Kremacja (łac. cremare – spalić) – forma pogrzebu zwłok zmarłego, polegająca na spaleniu ciała, znana i uznawana przez wiele religii.

    Zobacz też[]

  • Pogrzeb
  • Grób
  • Pochówek
  • Kremacja
  • krąg kultur pól popielnicowych
  • Przypisy

    1. red. Lech Leciejewicz - Mały słownik kultury dawnych Słowian, Warszawa 1972

    Linki zewnętrzne[]

  • Wczesny wiek średni - Wpływ imperium rzymskiego
  • Ciałopalne cmentarzyska kurhanowe na obszarze międzyrzecza Liwca, Bugu i Krzny
  • Odry i Węsiory - Kurhany



  • w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.023 sek.