• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Pośrednia Huciańska Przełęcz

    Przeczytaj także...
    Hucianka lub Huciański Potok (słow. Hutianka) – potok na Słowacji spływający dnem Doliny Huciańskiej. Powstaje w miejscowości Huty z połączenia dwóch potoków: Potoku Badlowego spływającego spod Huciańskiej Przełęczy oraz Potoku Jaworzyńskiego spływającego z Tatr, spod Jaworzyńskiej Przełęczy. Spływa w południowo-zachodnim kierunku przez miejscowość Huty. W Obłazach łączy się z Roztockim Potokiem i Borovianką i wpływa do Doliny Kwaczańskiej, zmieniając nazwę na Kwaczanka. Takie jest ujęcie polskich autorów. Na niektórych słowackich mapach nie jest wyróżniana nazwa Hucianka i cały potok od ujścia do źródeł ma nazwę Kwaczanka.Zofia Radwańska-Paryska (ur. 3 maja 1901 w Warszawie, zm. 24 października 2001 w Zakopanem) – botaniczka, taterniczka, pisarka. Żona i współtowarzyszka pracy Witolda Henryka Paryskiego.
    Wielka encyklopedia tatrzańska – encyklopedia wiedzy o Tatrach (tatrologii). Jest to fundamentalne dzieło znawców Tatr – Zofii Radwańskiej-Paryskiej i Witolda Henryka Paryskiego, którzy przez 60 lat chodzili po Tatrach i zajmowali się ich badaniem. Encyklopedia obejmuje całość problematyki tatrzańskiej. Zawiera wiadomości z topografii Tatr, historii, geografii, przyrody, turystyki, etnografii, geologii, taternictwa, a także zdjęcia, rysunki i mapy. Pierwsze książkowe wydanie pojawiło się w 1995, potem było jeszcze wznawiane w 2004. Obydwa wydania pojawiły się z 3 wersjami okładki: płótno, skóra i półskórek. Wydanie z 2004 ma 1553 strony. Encyklopedia wydana została w Poroninie przez Wydawnictwo Górskie. Ponadto wyszła wersja multimedialna na płycie CD-ROM. Zawierała ona łącznie ok. 6000 haseł, 1200 grafik (w tym panoramy), a także nagrania gwary i muzyki górali polskich i słowackich oraz 60 interaktywnych map graniowych.

    Pośrednia Huciańska Przełęcz (ok. 930 m) – niewybitna przełęcz na zachodnim krańcu głównej grani Tatr Zachodnich. Znajduje się pomiędzy Huciańskim Beskidem (950 m) i Huciańską Grapą (ok. 946 m). Wznosi się w grzbiecie oddzielającym Dolinę Borowej Wody (północne stoki przełęczy) od Doliny Huciańskiej (stoki południowe). Od Wyżniej do Pośredniej Huciańskiej Przełęczy grzbietem Huciańskiego Beskidu prowadzi szutrowa droga. W północno-wschodnim kierunku spływa spod przełęczy potok będący jednym ze źródłowych cieków Borowej Wody (według Wielkiej encyklopedii tatrzańskiej jest to Klinikowy Potok). Na przeciwną, południowo-zachodnią stronę spływa potok według słowackich źródeł uchodzący do Kwaczanki, według polskich źródeł nazywanej w górnej części Hucianką.

    Witold Henryk Paryski (ur. 10 września 1909 w Pittsburgh w stanie Pensylwania, USA, zm. 16 grudnia 2000 r. w Zakopanem) – krajoznawca, taternik, przewodnik tatrzański i ratownik TOPR-u, alpinista, działacz ochrony przyrody, absolwent medycyny, autor wielu prac o Tatrach i Podtatrzu. Autor przewodnika taternickiego Tatry Wysokie oraz (razem z żoną Zofią Radwańską-Paryską) Wielkiej encyklopedii tatrzańskiej.Kwaczanka (słow. Kvačianka) – potok na Słowacji, powstający na wysokości 745 m z połączenia potoków Hucianka i Borovianka w Obłazach. Takie ujęcie znane jest w polskich opracowaniach, natomiast słowaccy geografowie nie wyróżniają nazwy Hucianka i cały potok nazywają Kwaczanką. Od Obłazów Kwaczanka spływa w południowym kierunku Doliną Kwaczańską pomiędzy Ostrym Wierchem Kwaczańskim (1128 m) a należącymi do grupy Prosiecznego wzniesieniami Czarna Hora (1094 m) i Hradkowa (1206 m). Na tym odcinku Kwaczanka tworzy granicę między Tatrami, do których należy Ostry Wierch Kwaczański, a Górami Choczańskimi, do których należy grupa Prosiecznego. Po opuszczeniu Doliny Kwaczańskiej Kwaczanka wpływa na Kotlinę Liptowską, płynie przez miejscowość Kwaczany, a następnie Liptowską Sielnicę, w której uchodzi do Jeziora Liptowskiego na wysokości około 550 m. Dawniej, przed utworzeniem tego sztucznego zbiornika wpadała do rzeki Wag jako jej prawy dopływ.

    Nazwa przełęczy nadana została przez autorów przewodników turystycznych. Miejscowa ludność dla określenia całego grzbietu z tymi przełęczami oraz wzniesień między nimi używa nazwy Beskyd, taka też nazwa figuruje na mapie słowackiej.

    Dolina Borowej Wody (słow. dolina Borovej vody) – dolina oddzielająca Tatry od Pogórza Skoruszyńskiego (a dokładniej jego części zwanej Pogórzem Orawskim). Jest częścią Rowu Podtatrzańskiego. Od Zuberca wznosi się w południowym kierunku. Jej zachodnie zbocza tworzą wzniesienia Pogórza Skoruszyńskiego, od południa grzbiet łączący to pasmo z Tatrami Zachodnimi. Grzbiet ten zaczyna się na wierzchołku pomiędzy przełęczą Prieková a szczytem Kopec na Pogórzu Skoruszyńskim i opada na Huciańską Przełęcz. Dalej jest to już odcinek grani głównej Tatr Zachodnich ciągnący się przez Wyżnią Huciańską Przełęcz i Jaworzyńską Kopę po Białą Skałę. Wschodnie zbocza doliny tworzy opadający od Białej Skały na północ grzbiet Upłazkowej Grani i będący jego przedłużeniem niski wał Prehalin ciągnący się po Kiczorę.Borowa Woda (słow. Borová voda) – potok na Słowacji, dopływ Zuberskiej Wody. Nazwa Borowej Wody pochodzi od miejsca nazywanego Borami, znajdującego się w dolnym biegu tego potoku. Powstaje pod wzgórzem Klinik (882 m) z połączenia dwóch potoków: Klinikowego Potoku spływającego spod Pośredniej Huciańskiej Przełęczy ze Spadowym Potokiem (Spadový potok) spływającym z Tatr (spod przełęczy Białe Wrótka). Od miejsca powstania spływa w północno-wschodnim, potem północnym kierunku dnem Doliny Borowej Wody i wpływa do Kotliny Zuberskiej. W pobliżu kościoła w Zubercu, na wysokości około 760 m uchodzi do Zuberskiej Wody jako jej lewy dopływ.

    Przypisy

    1. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
    2. Turystyczna i satelitarna mapa Słowacji. [dostęp 2012-01-10].
    3. Tatry Zachodnie. Mapa turystyczna 1:20 000. Warszawa: Polskie Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych, 2005/06. ISBN 83-7329-645-X.
    Dolina Huciańska (słow. Hutianska dolina) – część Rowu Podtatrzańskiego, dolina oddzielająca Tatry Zachodnie od Pogórza Skoruszyńskiego, a dokładniej jego części zwanej Pogórzem Orawskim. Nazwa Dolina Huciańska używana jest w polskich opracowaniach, podaje ją np. Wielka encyklopedia tatrzańska, natomiast przez część słowackich geografów i na niektórych słowackich mapach dolina ta uznawana jest za górną część Doliny Kwaczańskiej.Huciański Beskid (słow. Beskyd, ok. 950 m) – niewybitne i częściowo zalesione wzgórze na zachodnim końcu głównej grani Tatr Zachodnich. Znajduje się na Słowacji, pomiędzy Pośrednią (930 m) i Wyżnią Huciańską Przełęczą (950 m). Południowe stoki opadają do Doliny Huciańskiej, północne do Doliny Borowej Wody. W kierunku północno-wschodnim odchodzi od niego krótka i bezleśna grzęda, zaś w południowo-zachodnim krótki grzbiet tworzący jedno z ograniczeń Doliny Badlowej (spływa nią Badlowy Potok).



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Huciańska Grapa (ok. 946 m) – najdalej na zachód wysunięte wzniesienie w głównej grani Tatr Zachodnich. Nie jest jednak najbardziej zachodnim z wzniesień tatrzańskich – tym jest Ostry Wierch Kwaczański znajdujący się w bocznej grani Tatr Zachodnich.
    Szczyty i przełęcze Tatr Zachodnich wymienione w kolejności ich występowania w grani głównej Tatr od Liliowego do Huciańskiej Przełęczy.
    Wyżnia Huciańska Przełęcz (słow. Vyšné Hutianske sedlo) – położona na wysokości 950 m n.p.m. przełęcz na zachodnim krańcu grani głównej Tatr Zachodnich na Słowacji. Jest to płaska i rozległa przełęcz pomiędzy Jaworzyńską Kopą (1277 m) a Huciańskim Beskidem (950 m). Przez przełęcz tę przebiega asfaltowa droga nr 584 z Trzciany do Liptowskiego Mikułasza. Przełęcz oraz grzbiet, w którym ta się znajduje, oddziela też Orawę od Liptowa.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.025 sek.