• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Połączenia międzykomórkowe

    Przeczytaj także...
    Połączenia septalne występują przede wszystkim w błonach komórkowych zwierząt bezkręgowych. Błony komórkowe komórek związanych połączeniami septalnymi przylegają do siebie na długich odcinkach i mają przebieg równoległy. W rejonach połączeń septalnych, błony komórkowe połączone są kompleksem białek, przypominającym na przekroju poprzecznym strukturę drabinkową. Przestrzenie międzykomórkowe w rejonie połączeń septalnych są przepuszczalne dla specyficznych związków, jak np. wodorotlenek lantanu, co oznacza, że w rejonie połączenia septalnego błony komórkowe nie są całkowicie złączone, jak w przypadku połączeń zamykających.Błona komórkowa, plazmolema, plazmolemma (cytolemma, plasmolemma) – półprzepuszczalna błona biologiczna oddzielająca wnętrze komórki od świata zewnętrznego. Jest ona złożona z dwóch warstw fosfolipidów oraz białek, z których niektóre są luźno związane z powierzchnią błony (białka peryferyjne), a inne przebijają błonę lub są w niej mocno osadzone białkowym lub niebiałkowym motywem (białka błonowe).
    Tkanka (łac. textum, l. m. textus; gr. histos – utkanie, tkanka) – zespół komórek (wraz z istotą międzykomórkową) o podobnej budowie, określonych czynnościach, podobnym pochodzeniu, przemianie materii i przystosowanych do wykonywania określonej funkcji na rzecz całego organizmu. Tkanki są elementami składowymi narządów i ich układów. Dział biologii zajmujący się tkankami to histologia.

    Połączenia międzykomórkowe – połączenia występujące między komórkami, powstające przy udziale błony komórkowej oraz białkowych struktur cytoplazmatycznych. Zapewniają właściwe funkcjonowanie oraz integralność tkanek. Posiadają różną budowę w zależności od stopnia rozwoju tkanki, pełnionych funkcji i miejsca usytuowania w organizmie. Stąd rozróżnia się kilka odmiennych typów:

    Cytoplazma – część protoplazmy komórki eukariotycznej pozostająca poza jądrem komórkowym a w przypadku, z definicji nie posiadających jądra, komórek prokariotycznych – cała protoplazma.Bezkręgowce (Invertebrata) – zespół wszystkich grup zwierzęcych o rozmaitych planach budowy i różnym pochodzeniu, przeciwstawiany potocznie kręgowcom (Vertebrata). Jest to sztuczna jednostka systematyczna grupująca zwierzęta wielokomórkowe (Metazoa), wyodrębniane na podstawie negatywnej cechy diagnostycznej – braku szkieletu wewnętrznego (osiowego) w postaci kręgosłupa i czaszki. Pozostałe cechy, którymi określa się bezkręgowce nie są jednoznaczne. Do bezkręgowców należy 97–99% współcześnie występujących zwierząt. Liczba opisanych gatunków przekracza 1 milion.
  • Połączenia mechaniczne:
  • połączenia zwierające – łączą związki aktyny w jednej komórce z podobnymi związkami w sąsiednich komórkach
  • desmosomy (łac. maculae adherentes)
  • połączenia przylegające (łac. zonullae adherentes)
  • połączenia septalne
  • połączenia asymetryczne
  • półdesmosomy (hemidesmosomy) – połączenie pomiędzy komórką nabłonka a jego podstawą
  • zagęszczenia subplazmolemalne
  • ogniska przylegania
  • Połączenia barierowe:
  • połączenia zamykające – uszczelniają sąsiednie komórki w nabłonku zapobiegając przepływowi cząstek pomiędzy komórkami
  • połączenia przegrodowe (desmosom przegrodowy) – tylko u bezkręgowców
  • Połączenia komunikacyjne – połączenia międzykomórkowe pozwalające na przechodzenie rozpuszczalnych w wodzie małych jonów i cząsteczek
  • Przypisy[]

    1. 7. Połączenia międzykomórkowe. W: Podstawy cytofizjologii: Praca zbiorowa. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1997, s. 92-98. ISBN 83-01-11829-6.
    2. 3.2.2 Połączenia międzykomórkowe. W: Wincenty Michał Kilarski: Strukturalne podstawy biologii komórki. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2003, s. 92-102. ISBN 83-01140-70-4.
    Łacina, język łaciński (łac. lingua Latina, Latinus sermo) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym.Wydawnictwo Naukowe PWN SA – wydawnictwo z siedzibą w Warszawie, założone w 1951, w obecnej formie prawnej działające od 1997. Wydawnictwo Naukowe PWN SA stanowi jednostkę dominującą Grupy kapitałowej PWN, w skład której wchodzi kilkanaście przedsiębiorstw, głównie wydawnictw.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Desmosomy (ang. muculae adherens, łac. zonulae adherentes) – miejsca połączenia, mocno kotwiczące filamenty pośrednie pomiędzy sąsiednimi komórkami. Są to struktury łączące komórki na zasadzie zatrzasków. Odległość pomiędzy błonami komórkowymi sąsiednich komórek w obrębie desmosomu wynosi ok. 50 nm. W ich tworzeniu uczestniczą desmogleiny i desmoplakina. Półdesmosomy (hemidesmosomy) stanowiące jedną część zatrzasku łączą komórki z błoną podstawną, np. w nabłonku.
    Komórka (łac. cellula) – najmniejsza strukturalna i funkcjonalna jednostka organizmów żywych zdolna do przeprowadzania wszystkich podstawowych procesów życiowych (takich jak przemiana materii, wzrost i rozmnażanie). Jest podstawową jednostką morfologiczno−czynnościową ustroju.
    Białka – wielkocząsteczkowe (masa cząsteczkowa od ok. 10 000 do kilku mln Daltonów) biopolimery, a właściwie biologiczne polikondensaty, zbudowane z reszt aminokwasów połączonych ze sobą wiązaniami peptydowymi -CONH-. Występują we wszystkich żywych organizmach oraz wirusach. Synteza białek odbywa się przy udziale specjalnych organelli komórkowych zwanych rybosomami.
    Półdesmosomy, hemidesmosomy – struktury łączące komórki naskórka (keratynocyty w warstwie podstawnej) z błoną podstawną (macierzą międzykomórkową). Błona podstawna po drugiej stronie połączona jest ze skórą właściwą. Półdesmosom łączy grube filamenty keratynowe (filamenty pośrednie) komórki z macierzą za pośrednictwem transbłonowych integryn (w odróżnieniu od desmosomów, które łączą komórki ze sobą, a pośredniczą w tym transbłonowe kadheryny).
    Organizm – istota żywa charakteryzująca się procesami życiowymi (przede wszystkim przemianą materii), której części składowe tworzą funkcjonalną całość (indywiduum) zdolną do samodzielnego życia. Badaniem różnorodności organizmów i ich klasyfikowaniem zajmuje się systematyka organizmów. Szczątki organizmów wymarłych w odpowiednich warunkach tworzą skamieniałości.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.02 sek.