• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Plemiona lechickie

    Przeczytaj także...
    Słowińcy (kasz. Słowińcë) - nazwa nadana reliktowej grupie ludności pomorskiej, zamieszkujących niegdyś tereny nad jeziorami Gardno i Łebsko (północno-zachodnia część województwa pomorskiego).Wiślanie – plemię zachodniosłowiańskie z grupy plemion lechickich zamieszkujące we wczesnym średniowieczu tereny w dorzeczu górnej Wisły.
    Lędzianie, także Lachowie, Lędzanie, Lędzice, Lendisi, Lendzaninoi, staronormańskie Laesa, Laesar (1031), staroruskie Лѧхъ (Lęch/Ljach/Lach) (1115) – zachodniosłowiańskie plemię lechickie zamieszkujące tereny pogranicza dzisiejszej Polski i Ukrainy.
    Osadnictwo słowiańskie na obszarze obecnego Berlina ok. 1150 r.

    Plemiona lechickie – grupa plemion zachodniosłowiańskich, trzecia obok grupy plemion czeskich i plemion łużyckich. Z grupy tej wydzieliły się dwa lub trzy odłamy: plemiona polskie, plemiona połabskie i plemiona pomorskie (przy stosowaniu podziału na dwa odłamy zaliczane do plemion polskich). Słowianie z grupy plemion lechickich zasiedlają południowy brzeg Bałtyku.

    Mazowszanie (Mazurzy właściwi) – plemię słowiańskie zaliczane do grupy Słowian zachodnich, zamieszkujące niegdyś Mazowsze nad środkową Wisłą. Nazwa ta nadal stosowana jest na określenie mieszkańców Mazowsza, obecnie głównie kojarzonego z województwem mazowieckim.Wieleci, Wieletowie, Wilcy, Lucice, Lutycy – grupa plemienna Słowian połabskich, zamieszkujących od VI wieku tereny między dolną Odrą a Łabą, wywodząca się z Pomorza Przedodrzańskiego. W źródłach pisanych za czasów Karola Wielkiego nazywani również: Wiltzi, Vultzi, Welatabowie. Wieleci obok Obodrzyców i Serbów należeli do Słowian połabskich. Geograf Bawarski podaje, że na ziemiach Wieletów znajdowało się 95 grodów.

    Do grupy tej zaliczają się:

    Słowianie – gałąź ludów indoeuropejskich posługujących się językami słowiańskimi, o wspólnym pochodzeniu, podobnych zwyczajach, obrzędach i wierzeniach. Zamieszkują Europę wschodnią, środkową i południową oraz pas północnej Azji od Uralu po Ocean Spokojny. Stanowią najliczniejszą grupę ludności indoeuropejskiej w Europie.Pyrzyczanie – plemię słowiańskie zamieszkujące tereny na Pomorzu Zachodnim, pomiędzy grodami Pyrzyce i Stargard. Geograf Bawarski wymienia w IX wieku plemię Prissani, podając liczbę 70 zamieszkanych civitates – osad, miejscowości. Pir w nazwie wskazuje na pochodzenie od starosłowiańskiego określenia pszenicy. Chrystianizacja i przyłączenie terenów Pyrzyczan do Polski została sfinalizowana w 1124 roku, gdy w czerwcu tego roku przybyli do Pyrzyc misjonarze z biskupem bamberskim Ottonem na czele.
  • plemiona polskie
  • Polacy południowi
  • Wiślanie
  • Lędzianie
  • Ślężanie
  • Polanie
  • Polanie właściwi
  • Goplanie
  • Mazowszanie
  • Pomorzanie
  • Kaszubi
  • Pyrzyczanie
  • Wolinianie
  • Brzeżanie
  • Słowińcy
  • Słowianie połabscy
  • Wieleci
  • Obodryci
  • Zobacz też[]

  • języki lechickie
  • Przypisy

    1. Hasło "Słowianie zachodni". W: Mały słownik antropologiczny. Warszawa: WP, 1976, s. 431.
    Plemiona polskie – termin używany przez niektórych historyków dotyczący plemion zachodniosłowiańskich z grupy plemion lechickich, które wywarły wpływ na etnogenezę oraz genotyp współczesnych Polaków. Czynnikiem podstawowym dla powstania narodu był moment polityczny: zjednoczenie wszystkich plemion szczepu lechickiego przez dynastię Piastów w jedno państwo.Plemiona łużyckie – grupa plemion słowiańskich, która obok plemion czeskich i plemion lechickich wchodziła w skład plemion zachodniosłowiańskich.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Plemiona czeskie – grupa plemion zachodniosłowiańskich zamieszkująca rejon Kotliny Czeskiej, która obok grupy plemion łużyckich i plemion lechickich stanowiła zachodnie plemiona słowiańskie. Nazwa jest umowna gdyż sami Czesi plemienni nie zostali dostrzeżeni przez kronikarzy (podobnie jak Polanie) i jeżeli rzeczywiście istnieli to byli niewielkim plemieniem, jednym z wielu zamieszkujących Kotlinę Czeską. Niewyjaśniona jest wciąż etymologia nazwy etnicznej Czesi.
    Języki lechickie – umowna nazwa przyjęta przez niektórych językoznawców na określenie północnej grupy języków zachodniosłowiańskich, posiadających pewne wspólne cechy w zakresie fonetyki. Termin ten wprowadził do lingwistyki w 1862 roku Aleksander Hilferding. Grupa ta powstała w wyniku dialektycznego rozpadu zespołu prasłowiańskiego. Mówiąc o prasłowiańszczyźnie, mamy na myśli okres trwający około 2000 lat, od początków rozpadu wspólnoty bałto-słowiańskiej (ok. 1500 — 1300 r p.n.e.) do rozpadu wspólnoty językowej prasłowiańskiej (VI wiek — VII wiek n.e). Języki lechickie cechują takie archaiczne cechy fonetyczne, jak zachowanie samogłosek nosowych, brak zmiany g w h oraz zachowanie dz (powstałego z dj oraz zg zmiękczonego w drugiej palatalizacji).
    Ślężanie - to plemię słowiańskie (Słowianie zachodni) z grupy lechickiej zamieszkujące tereny środkowej części Dolnego Śląska, wokół góry Ślęży (ich główne sanktuarium) oraz nad rzeką Ślęzą aż po okolice Wrocławia. Od ich nazwy wywodzi się nazwa całego regionu, Śląsk.
    Polanie – nazwa plemienia słowiańskiego zamieszkującego Pojezierze Wielkopolskie, które miało doprowadzić do powstania pierwszego państwa na ziemiach dzisiejszej Polski. Z plemienia Polan wywodziła się dynastia Piastów. Obecnie nazwa Polanie, nie do końca poświadczona na okres wczesnego średniowiecza, jest kwestionowana. Zamiast dużego związku plemiennego Polan archeolodzy wyznaczają w Wielkopolsce siedziby kilku bezimiennych plemion (grup etnicznych), nie rozstrzygając o drogach wzrostu władzy ponadplemiennej wśród nich.
    Brzeżanie - średniowieczne plemię słowiańskie zamieszkujące tereny nad środkową Łabą i dolną Hobolą z centralnym grodem w Hobolinie. Brzeżanie wydzielili się z plemienia Stodoran należącego do Wieletów. Ich pierwotne ziemie leżały na wschód od ujścia Regi aż po jezioro Jamno i na południe do Płotów i Reska. Około roku 1100 książę Obodrycki Henryk z pomocą Sasów obległ ich gród Hobolin (Havelberg), przez co zostali oni włączeni do Państwa Obodrzyców. Jednak po jego śmierci, Brzeżanie odzyskali niepodległość. W roku 1127 w Hobolinie panował książę Wirykind, który zdobył władzę dzięki obiorowi ludu lub z poparciem Obodrzyców. Podbici zostali w 1136 roku przez Albrechta Niedźwiedzia.
    Morze Bałtyckie, Bałtyk (łac. balteus — pas. Nazwa Bałtyku pojawia się po raz pierwszy u Adama z Bremy) – płytkie morze śródlądowe na szelfie kontynentalnym w północnej Europie. Połączone z Morzem Północnym przez Cieśniny Duńskie (Sund, Mały i Wielki Bełt) oraz Kattegat i Skagerrak. Za zachodnią granicę Bałtyku właściwego przyjmuje się cieśninę Sund i próg podwodny ciągnący się na głębokości 18–20 m od przylądka Gedser (wyspa Falster) do przylądka Darßer Ort (Darß); na zachód od tej linii znajduje się akwen Bałtyku Zachodniego o powierzchni ok. 8000 km² nazywany przez Niemców także Ostsee; akwen ten obejmuje m.in. część wód Cieśnin Duńskich (oprócz Małego i Wielkiego Bełtu) a także mniejsze: Alsenbelt, Fehmarnbelt, Langelandsbælt.
    Kaszubi (nazwa własna – Kaszëbi) – zachodniosłowiańska grupa etniczna wywodząca się w prostej linii od Pomorzan zamieszkująca Pomorze Gdańskie i wschodnią część Pomorza Zachodniego. Dzielą się na wiele podgrup etnograficznych, zróżnicowanych językowo i kulturowo (Bylacy – Bëlôcë, Gochy – Gôchë, Józcy – Józcë lub Mucnicy – Mùcnicë, Krubanie – Krëbane, Lesacy – Lesôcë, Morzanie – Mòrzanie, Rybaki – Rëbôcë, Borowiacy Tucholscy - Borowiany, Tuchòłki, Zaboracy – Zabòrôcë). Odrębną i izolowaną podgrupą (wymarłą w XX w.) byli Słowińcy.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.017 sek.