Playtime

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Playtime – francuska komedia filmowa z 1967 roku w reżyserii Jacques’a Tatiego, czwarty w jego dorobku i trzeci czyniący głównym bohaterem alter ego reżysera, pana Hulot. Playtime jest zbiorem sekwencji ukazujących odhumanizowaną wersję współczesnego Paryża, w której ludzkość jest na stałe przywiązana do maszyn. Takie tragikomiczne momenty jak „targi sztuki gospodarczej” oraz moment otwarcia restauracji Royal Garden przeplatają się z ledwo zarysowanym wątkiem, w którym przygarbiony pan Hulot z nieodłączną fajką przybywa na lotnisko Orly w Paryżu. Nie udaje mu się jednak załatwić żadnej ze spraw (spotkanie z tajemniczym panem Giffard oraz młodą Amerykanką), w związku z czym po pewnym czasie opuszcza on lotnisko.

Tadeusz Lubelski, właśc. Karol Tadeusz (ur. 1 lipca 1949 w Gliwicach) – polski teoretyk i historyk filmu, krytyk, tłumacz.Blair Witch Project – amerykański horror filmowy z 1999 roku, wyreżyserowany przez Daniela Myricka i Eduardo Sáncheza, stylizowany na paradokument. Światowa premiera filmu odbyła się 25 stycznia 1999 roku podczas Sundance Film Festival. W maju tego samego roku film został zaprezentowany podczas Festiwalu Filmowego w Cannes. Na ekrany polskich kin projekt trafił w marcu kolejnego roku. Realizacja filmu kosztowała zaledwie kilkadziesiąt tysięcy dolarów, podczas gdy zyski z dystrybucji wyniosły ponad dwieście czterdzieści osiem milionów dolarów. Sukces komercyjny przyczynił się do powstania sequela w roku 2000 – Księgi Cieni: Blair Witch 2 (w Polsce – rok 2001). Planowano powstanie prequela Blair Witch Project, jednak projekt został zawieszony.

Playtime był najdroższą produkcją w karierze Tatiego. Na obrzeżach lasku Vincennes powstały dekoracje imitujące sztuczny, supernowoczesny Paryż, ponieważ Tati nie mógł wyłączyć z ruchu oryginalnego lotniska Orly. W ślad za zdehumanizowaną przestrzenią Paryża poszła postać pana Hulot, który pojawia się w filmie na marginesie, w przeciwieństwie do poprzednich dwóch filmów Tatiego. Jak zauważa jednak Tadeusz Lubelski, najbardziej oczekiwany z filmów Tatiego został całkowicie odrzucony przez publiczność masową, co poskutkowało klęską finansową. Współcześnie jednak część krytyków uznaje Playtime za największe osiągnięcie komika: Roger Ebert pisał, iż film Tatiego, „jak 2001: Odyseja kosmiczna, Blair Witch Project oraz Rosyjska arka, jest jedynym w swoim rodzaju, całkowicie ukończonym, oddzielnym gatunkiem, który wymarł już w momencie swoich narodzin”.

Filmweb (filmweb.pl) – największy polski serwis internetowy poświęcony filmom i ludziom kina. Druga co do wielkości baza filmowa na świecie po IMDb.com (na dzień 18 października 2012 roku) zawiera informacje o 517 560 filmach, 38 727 serialach, 10 491 grach i 1 636 554 ludziach filmu). Zawiera filmy ze 187 krajów, 9 byłych, 2 kraje, które zmieniły swoją nazwę na inną i 14 części należących do innych krajów (4 nieuznawane państwa, 5 autonomii, 1 byłą autonomię i 4 terytoria zależne).Paryż (fr. Paris) – stolica i największa aglomeracja Francji, położona w centrum Basenu Paryskiego, nad Sekwaną (La Seine). Miasto stanowi centrum polityczne, ekonomiczne i kulturalne kraju. Znajdują się tu liczne zabytki i atrakcje turystyczne, co powoduje, że Paryż jest co roku odwiedzany przez ok. 30 milionów turystów.

Przypisy[ | edytuj kod]

  1. Tadeusz Lubelski, W cieniu Nouvelle Vague. Kino francuskie 1959-1968, [w:] Kino epoki nowofalowej, Tadeusz Lubelski, Iwona Sowińska, Rafał Syska (red.), Kraków: Universitas, 2015, s. 125-126.
  2. Tadeusz Lubelski, W cieniu Nouvelle Vague. Kino francuskie 1959-1968, [w:] Kino epoki nowofalowej, Tadeusz Lubelski, Iwona Sowińska, Rafał Syska (red.), Kraków: Universitas, 2015, s. 125.
  3. Roger Ebert, Playtime Movie Review & Film Summary (1967), www.rogerebert.com, 29 czerwca 2004 [dostęp 2018-06-10] (ang.).

Linki zewnętrzne[ | edytuj kod]

  • Playtime w bazie IMDb (ang.)
  • Playtime w bazie Filmweb
  • Film komediowy – gatunek filmowy przedstawiający śmieszne, humorystyczne sytuacje i postaci, mający najczęściej happy end (oprócz czarnych komedii). Jest to jeden z najstarszych gatunków filmowych; duża część filmów niemych to komedie.




    Reklama