• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Plan klasztoru w Sankt Gallen

    Przeczytaj także...
    Scriptorium (łac. scribere – pisać) – w średniowieczu terminem tym określano pulpit do pisania i czytania oraz całość warsztatu pisarskiego. W klasztorze – pomieszczenie, w którym przepisywano ręcznie księgi. Zakonników zajmujących się rękopiśmiennictwem nazywano skryptorami lub skrybami. Z czasem powstały dzięki nim takie specjalizacje jak: kaligrafia i iluminacja (miniatura). Scriptoria były też na dworach królewskich i przy katedrach.Sankt Gallen (niem. Sankt Gallen lub St. Gallen, nieoficjalnie: fr. Saint-Gall, ret. Son Gagl, wł. San Gallo) – miasto w Szwajcarii, stolica kantonu o tej samej nazwie. 70,3 tys. mieszkańców (2005).
    Villard de Honnecourt (ur. ok. 1200? w Honnecourt-sur-Escaut, zm. ?) – autor zachowanego do dziś szkicownika, być może architekt i budowniczy.
    Plan klasztoru w Sankt Gallen

    Plan klasztoru w Sankt Gallen – zachowany do dziś plan założenia klasztornego w Sankt Gallen, datowany na ok. 820 (okres karoliński). Plan ma wymiary 112 cm x 77,5 cm, został wykonany na pergaminie, a przechowywany jest obecnie w bibliotece klasztornej w Sankt Gallen. Uważany jest za wzorcowy, idealny plan klasztoru.

    Wirydarz (łac. viridarium – gaj, park) – kwadratowy lub prostokątny ogród umieszczony wewnątrz zabudowań klasztornych.Palimpsest (stgr. παλίμψηστον palimpseston, od πάλιν palin - "ponownie" i ψάω psao - "ścieram") – rękopis spisany na używanym już wcześniej materiale piśmiennym, z którego usunięto poprzedni tekst, najczęściej w celu zmniejszenia kosztów nowego materiału. Spotykanym równolegle terminem technicznym jest codex rescriptus (łac. kodeks zapisany na nowo). W sensie przenośnym słowo "palimpsest" oznacza również wypowiedź wieloznaczną, o wielowarstwowej semantyce.

    Został sporządzony na wyspie Reichenau na podstawie ustaleń synodu opatów w Akwizgranie w 817 roku i prawdopodobnie przesłany w 820 przez biskupa Heito opatowi Sant Gallen Gosbertowi jako wzór. Najprawdopodobniej nigdy nie został jednak zrealizowany.

    Jest to jedyny zachowany plan architektoniczny sprzed XIII wieku (z ok. 1250 pochodzi tzw. palimpsest z Reims); także z XIII wieku pochodzą rysunki architektoniczne w szkicowniku Villarda de Honnecourt).

    Plan klasztoru został sporządzony z uwzględnieniem reguły św. Benedykta, w oparciu o rozkład rzymsko-brytańskiego obozu wojskowego. Natomiast koncepcję claustrum, tworzonego przez pomieszczenia zgrupowanego wokół krużganków zainspirowano rzymskim domem z perystylem. Plan przedstawia kościół wraz z otaczającymi go zabudowaniami, dzięki którym klasztor był w dużej mierze samowystarczalny. Obok pomieszczeń dla mnichów i opata, na terenie klasztoru umieszczono budynki gospodarskie, warsztaty, stodoły, obory, spiżarnie, szpital, szkołę, ogrody, cmentarz i inne.

    Opat (łac. abbas – „ojciec”, aram. ‏abba‎ – „ojciec”) – wyższy przełożony w męskich zakonach katolickich należących do kręgu zakonów mniszych. Odpowiednikiem w zakonach żeńskich jest ksieni.Folusz - budynek lub pomieszczenie, w którym mieści się folusz – maszyna do obróbki (folowania) sukna. Warsztat przemysłowy, zajmujący się taką obróbką sukna.

    Identyfikacja poszczególnych części i pomieszczeń klasztoru:

    Saint Gall planta.PNG

    A-F. Kościół
    1. Wirydarz
    2. Dormitorium, pod nim w przyziemiu kalefaktorium
    3. Dom opata
    4. Refektarz
    5. Kuchnia mnichów
    6-7. Piekarnia i browar mnichów
    8. Spiżarnia, pod nią w przyziemiu piwnica na wino i piwo
    9. Rozmównica mnichów
    10. Biblioteka, pod nią w przyziemiu skryptorium
    11. Pomieszczenie do przechowywania szat liturgicznych, pod nią w przyziemiu zakrystia
    12-17. Nowicjat i infirmeria
    18. Dom lekarzy
    19. Ogród z ziołami
    20. Dom służący zabiegom medycznym
    21. Szkoła
    22-23. Izby
    24. Dom dla gości
    25. Kuchnia, piekarnia i browar dla gości
    26. Dom, kuchnia, piekarnia i browar dla ubogich
    27. Prawdopodobnie dom dla świty cesarskiej
    28. Cmentarz i sad
    Pomieszczenia gospodarskie:
    a. dom dla rzemieślników
    b. ogród warzywny
    c. dom ogrodnika
    d. gęsiarnia
    e. dom nadzorcy gęsiarni i kurnika
    f. kurnik
    g. pomieszczenie do przygotowania oliwy i chleba do konsekracji
    h. stodoła
    i. warsztaty
    j. młyn, folusz
    m. owczarnia, koziarnia
    n. obora
    o. prawdopodobnie dom dla żołnierzy cesarskich
    p. chlew
    q. stajnia
    r-s. stajnie

    Reims – miasto i gmina w północno-wschodniej części Francji w regionie administracyjnym Szampania-Ardeny, w departamencie Marna. Położone w odległości ok. 160 km od Paryża nad rzeką Vesle.Refektarz (łac. refectorium od reficere – odnawiać) – w budynkach klasztornych, seminariach duchownych duże pomieszczenie służące jako jadalnia, charakterystyczne zwłaszcza dla klasztorów średniowiecznych.

    Przypisy

    1. St. Gall Monastery Plan : St. Galler Klosterplan
    2. Sztuka romańska. Architektura, rzeźba, malarstwo, red. R. Toman, 2004, s. 34.
    3. W. Koch, Style w Architekturze, Warszawa 1996, s. 63.
    4. J. Białostocki, Sztuka cenniejsza niż złoto, Warszawa 2005, s. 83.
    5. Sztuka świata, Arkady, 2002, ISBN 83-213-3664-7, t. 3.
    6. W. Koch, Style w Architekturze, Warszawa 1996, s. 70.
    7. Identyfikacja według W. Horna i E. Borna. W. Koch, Style w Architekturze, Warszawa 1996, s. 70.

    Linki zewnętrzne[]

  • Strona w całości poświęcona planowi
  • Budynki klasztoru
  • CAD
  • Infirmeria (łac. infirmus – słaby, chory) – sala przeznaczona dla chorych w budynkach zamieszkiwanych przez duże grupy osób (klasztory, koszary wojskowe, bursy lub internaty itp.). W okresie średniowiecza infirmeria umieszczona przy klasztorze pełniła nie tylko rolę szpitala, ale też przytułku dla ludzi starych i ubogich.Benedykt z Nursji, łac. Benedictus de Nursia, cs. Prepodobnyj Wieniedikt Nursijskij (ur. ok. 480, zm. 21 marca 547) – święty Kościoła katolickiego, starokatolickiego anglikańskiego, luterańskiego oraz ormiańskiego i prawosławnego, zakonnik (mnich), autor zachodniego modelu reguły zakonnej (RB), jeden z ojców Kościoła, główny patron Europy, uważany za duchowego ojca wszystkich mnichów Zachodu.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Zakon mniszy, zakon kontemplacyjny (z gr. μοναχός monachos – samotnik, z łac. contemplare – wpatrywać się) – katolicka i prawosławna forma życia zakonnego, polegająca w pierwotnej wersji na całkowitym odcięciu się od świata zewnętrznego i życie w całkowitym odosobnieniu lub w nielicznej zamkniętej wspólnocie, poświęcone prawie wyłącznie modlitwie i kontemplacji Boga.
    Sztuka karolińska – sztuka przedromańska, rozwijająca się na terenie cesarstwa Karola Wielkiego i jego następców w 2. połowie VIII i w IX wieku.
    Browar - zakład produkcyjny, w którym wytwarzane jest piwo czyli napój powstały ze słodu, wody i chmielu poddany fermentacji alkoholowej przy użyciu drożdży. Moce wytwórcze sięgają kilku milionów hektolitrów rocznie.
    Transsubstancjacja (od łac. transsubstantiatio), przeistoczenie – w teologii katolickiej oznacza rzeczywistą przemianę substancji podczas Eucharystii: chleba (hostii) w Ciało, a wina w Krew Jezusa Chrystusa. Termin ten został przyjęty podczas Soboru Laterańskiego IV w 1215 roku. Teolodzy prawosławni używają czasem terminu transsubstancjacja – uważają jednak, że termin ten ma charakter nie opisowy, ale wskazuje na tajemnicę obecności cielesnej Jezusa w Eucharystii.
    Zakrystia (st. wł. sacristia od sacrista - sługa kościelny, zakrystian, z łac. sacer - świętość) – boczne pomieszczenie sakralne występujące w świątyniach chrześcijańskich, umieszczane najczęściej z północnej lub południowej strony prezbiterium i połączone z nim wejściem.
    Perystyl (gr. peristyles - otoczony kolumnami) – w starożytnych świątyniach egipskich wewnętrzny dziedziniec lub ogród otoczony portykiem kolumnowym. W zamożnych domach greckich lub rzymskich (łac. peristilium) był to najczęściej ogród położony pośrodku domu i otoczony kolumnadą.
    Reichenau – wyspa na Jeziorze Bodeńskim (odnoga Untersee), w Niemczech, 4,4 km², 4.500 mieszkańców, połączona z lądem groblą o długości 2 km, od roku 2000 znajduje się na liście światowego dziedzictwa kultury UNESCO. Panujący na wyspie łagodny klimat sprzyja ogrodnictwu, które jest jedną z głównych gałęzi gospodarki.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.044 sek.