• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Pitagorejczycy



    Podstrony: [1] [2] 3 [4] [5]
    Przeczytaj także...
    10 (dziesięć, dziesiątka, dycha) – liczba naturalna następująca po 9 i poprzedzająca 11. Warunek podzielności zapisanej w systemie dziesiętnym liczby przez 10 jest spełniony wówczas, gdy ostatnia cyfra dzielnej to zero.Eter (fr. éther z gr. αἰθήρ, d. αἰθέρος) – w filozofii przyrody hipotetyczna substancja wypełniająca całą przestrzeń.
    Przedstawiciele szkoły[ | edytuj kod]

    Pitagorejczycy dawni – epoka archaiczna i klasyczna[ | edytuj kod]

  • Alkmeon z Krotonu – uczeń Pitagorasa, lekarz
  • Ameinias
  • Amyklas i Kleinias z Tarentu – odwiedli Platona od chęci spalenia dzieł Demokryta
  • Archippos z Tarentu
  • Archytas z Tarentu – żył w pierwszej połowie IV w. p.n.e., był matematykiem, filozofem oraz cenionym politykiem, to on uratował Platona gdy Dionizjos II groził mu śmiercią.
  • Arion z Lokroj
  • Brotinos z Metapontu
  • Damon i Fintias z Syrakuz
  • Diokles
  • Echekrates z Fliuntu; Echekrates z Tarentu; Echekrates z Lokroi
  • Ekfantos z Syrakuz
  • Eufranor – matematyk
  • Eurytos z Krotony – uczeń Filolaosa, znany z tego ze każdą rzecz sprowadzał do liczby
  • Fanton z Fliuntu
  • Filolaos z Tarentu (V/IV w. p.n.e.) – miał jako pierwszy spisać nauki pitagorejskie w księdze podzielonej na 3 części, fizykę, politykę i etykę. Księgę tę kupić miał od niego Platon.
  • Hiketas z Syrakuz
  • Hippazos z Metapontu lub Krotony
  • Hipokrates z Chios (druga połowa V w p.n.e.) – zajmował się geometrią
  • Ikkos z Tarentu – sławny atleta, nauczyciel gimnastyki
  • Ion z Chios (V w. p.n.e.) – poeta i myśliciel
  • Kallifon i Demokedes z Krotony – drugi z nich, który był synem pierwszego, zdobył sławę jako lekarz
  • Kerkops – znany jedynie z zachowanej informacji że był autorem pieśni orfickich
  • Ksenofilos z Chalkis – zajmował się przede wszystkim muzyką
  • Ksutos
  • Likon lub Likos z Tarentu (IV w. p.n.e.)
  • Lyzis z Tarentu
  • Menestor z Syberis – zajmował się przede wszystkim botaniką
  • Mionides – matematyk
  • Okkelos lub Ocellus z Lukanii
  • Opsimos z Regium
  • Parmiskos lub Parmeniskos z Metapontu
  • Paron
  • Petron z Himery
  • Poliklet z Argos (druga połowa V w. p.n.e.) – rzeźbiarz
  • Polimnestos
  • Proros z Cyreny
  • Simos z Posejdonii – muzyk
  • Teodor z Cyreny (druga połowa V w. p.n.e.) – sławny geometra
  • Timajos z Lokroj – postać znana z dialogu Platona
  • Timaridas
  • Mediopitagorejczycy[ | edytuj kod]

    Pitagorejczycy z epoki hellenistycznej, najczęściej autorzy pseudoepigrafów, utworów rozpowszechnianych pod imionami pitagorejczyków z epoki archaicznej lub klasycznej.

    Pitagoras (gr. Πυθαγόρας, Pythagoras) (ur. ok. 572 p.n.e. na Samos lub w Sydonie, zm. ok. 497 p.n.e. w Metaponcie) – grecki matematyk, filozof, mistyk kojarzony ze słynnym twierdzeniem matematycznym nazwanym jego imieniem. Z relacji anonimowego autora wiadomo, że Pitagoras żył 104 lata", ale większość opisów wzmiankuje jedynie około 80 lat. Według jednej z wersji zmarł w Metaponcie w domu zapaśnika Milona, ocalony z pogromu Krotony, zaś innej - rewolty tej nie przeżył. Według wielu źródeł jego żoną była Teano. Wegetarianizm – rodzaj praktyki (w sensie świadomej i celowej działalności człowieka), charakteryzującej się wyłączeniem z diety mięsa (w tym ryb i owoców morza); może również wiązać się z unikaniem innych produktów pochodzących z uboju zwierząt np. smalcu . Wegetarianizm może być wybrany z pobudek moralnych, zdrowotnych, ekologicznych, bądź ekonomicznych. W języku potocznym przyjmuje się, że wegetarianizm to zbiór kilku diet, które w różnym stopniu ograniczają spożywanie produktów pochodzenia zwierzęcego.
  • Akron z Agrygentu
  • Archippos z Samos lub Tarentu – pod jego imieniem zachowały się jedynie świadectwa O Kategoriach (zachowały się 2 traktaty)
  • Aresas z Lukanii O naturze człowieka (zachowały się obszerne fragmenty w dziele Stobajosa)
  • Aristajos z Krotony O harmonii (zach. frag.)
  • Aristombrotos O widzeniu (zach. frag.)
  • Aston z Krotony
  • Atamas z Posejdonii – zachowały się nieliczne świadectwa
  • Brizon
  • Btotinos lub Brontinos z Krotony lub Metapontu
  • Buteros z Kyzikos O liczbach (zachowały się fragmenty w dziele Stobajosa)
  • Arignote (córka Pitagorasa)
  • Arimnestos (syn Pitagorasa)
  • Charondas z Katany Wstęp do Praw
  • Damippos
  • Diodor z Aspendos
  • Dios
  • Diotogenes O królewskości (obszerne fragmenty zachowały się w dziele Stobajosa) O świętości (obszerne fragmenty zachowały się w dziele Stobajosa)
  • Ekfantos z Krotony lub Syrakuz O królewskości (zachowane cztery obszerne fragmenty w dziele Stobajosa)
  • Ekkelos z Lukanii O sprawiedliwości (zachowały się fragmenty w dziele Stobajosa)
  • Epameinondas z Teb
  • Epicharm z Syrakuz
  • Euryfamos z Metaponyi lub Syrakuz O życiu (pod jego imieniem zachowały się fragmenty w dziele Stobajosa)
  • Eurytos z Krotony, Metapontu lub Tarentu O losie (zachowane fragmenty w dziele Stobajosa)
  • Filolaos z Krotony lub Tarentu O rytmach i miarach (zach. frag.) O duszy (zach. frag.)
  • Fintys Mądrość kobiety (w dziele Stobajosa zachowały się dwa fragmenty)
  • Gorgiades
  • Hippazos z Metapontu, Krotony lub Sybaris
  • Hippodamos z Miletu lub Turioj O szczęściu (zach. frag.)
  • Kleemporos
  • Kleinias z Tarentu lub Heraklei O pobożności (zach. frag.) O liczbach (zach. frag.)
  • Kriton z Argos O mądrości (fragment zachowany w dziele Stobajosa)
  • Likon z Tarentu
  • Lyzis z Tarentu lub Teb List do Hipparchos
  • Megillos O liczbach (zach. frag.)
  • Melissa List do Klearty
  • Metrodor z Metapontu (syn Epicharma)
  • Milon z Krotony
  • Ninon Retor
  • Myia (córka Pitagorasa) List do Tillis (zach. frag.)
  • Ocellus (Okellos) Lucanus O prawie (zach. frag.) O naturze wszechświata
  • Onatas lub Onatos z Krotony O Bogu i o tym co boskie (fragmenty zachowane w dziele Stobajosa)
  • Opsimos z Regium
  • Pampelos z Turioj
  • Panakajos
  • Periktione z Aten (takie imię nosiła matka Platona) O harmonii kobiety (fragmenty zachowane w dziele Stobajosa) O mądrości (fragmenty zachowane w dziele Stobajosa)
  • Proros z Cyreny O tygodniach Listy Święty poemat
  • Simos z Posejdonii
  • Stenidas z Lokroj O sztuce królewskiej (fragmenty zachowane w dziele Stobajosa)
  • Teano (żona lub córka Pitagorasa)
  • Tearidas z Metapontu O naturze (zach. frag.)
  • Telauges (syn Pitagorasa)
  • Timajos z Lokroj O naturze kosmosu i duszy
  • Timarydas z Paros lub Tarentu
  • Zaleukos z Lokroj Wprowadzenie do Praw (zach. fragm.)
  • Ajsara (córka Pitagorasa)
  • Eufranor Pitagorejczyk
  • Neopitagoreizm[ | edytuj kod]

     Osobny artykuł: Neopitagoreizm.
  • Publiusz Nigidiusz Figulus (zm. 45 p.n.e.) – działał w środowisku rzymskim
  • Kwintus Sekstus i jego krąg (I w. p.n.e. – I w. n.e.) – działali w środowisku rzymskim
  • Sekstiusz – syn Kwintusa Sekstusa, działał w środowisku rzymskim
  • Sotion z Aleksandrii – nauczyciel Seneki, działał w środowisku rzymskim
  • Lucius Crassicius z Tarentu – działał w środowisku rzymskim
  • Fabianus Papirius – nauczyciel Seneki, działał w środowisku rzymskim
  • Moderatos z Gades (I w.) – orientacja religijno-spekulatywna
  • Apoloniusz z Tiany (I w.) – orientacja mistyczno-religijna O ofiarach Listy
  • Flawiusz Filostrat – orientacja mistyczno-religijna Żywot Apoloniusza Żywoty sofistów
  • Nikomachos z Gerazy (II w.) – orientacja religijno-spekulatywna Wprowadzenie do arytmetyki Podręcznik harmonii Teologia arytmetyczna
  • Sekstus – zbierał sentencje
  • Secundos – zbierał sentencje
  • Synteza neopitagoreizmu z medioplatonizmem[ | edytuj kod]

  • Numenios z Apamei (II w.) O niewiernosci akademików Platonowi (zach. frag.) Traktat o dobru
  • Kronios (III w.) – najprawdopodobniej uczeń i naśladowca Numeniosa
  • Zobacz też[ | edytuj kod]

  • historia poglądów dotyczących powstania i ewolucji Układu Słonecznego
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Danuta, Musiał: Sodalicium sacrilegii: Pitagorejczycy w Rzymie w okresie republiki: Fakty i mity. Toruń: Wydawnictwo UMK, 1998. ISBN 83-231-0981-8.
    2. Anna Izdebska: Pitagoreizm. Jedno jako arche w metafizyce, antropologii i polityce. Warszawa: Wydawnictwo Uniwersytetu Warszawskiego, 2012. ISBN 978-83-235-0958-5.
    3. Adam Krokiewicz: Zarys filozofii greckiej. Warszawa: Aletheia, 1995. ISBN 83-87045-47-0.
    4. R. Karczmarczuk, Kwitnący bób - zwiastuje głód, Wszechświat, tom 109, nr 4-6 (2008), s. 110.
    Archytas z Tarentu (gr. Αρχύτας) (ur. 428 p.n.e., zm. 347 p.n.e.) – grecki filozof, matematyk, astronom, polityk i strateg.Neopitagoreizm - ogólna nazwa starożytnych, średniowiecznych i renesansowych nurtów filozoficznych czerpiących z nauk Pitagorasa i uznających się za kontynuatorów pitagoreizmu.


    Podstrony: [1] [2] 3 [4] [5]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Stanford Encyclopedia of Philosophy (SEP) jest ogólnie dostępną encyklopedią internetową filozofii opracowaną przez Stanford University. Każde hasło jest opracowane przez eksperta z danej dziedziny. Są wśród nich profesorzy z 65 ośrodków akademickich z całego świata. Autorzy zgodzili się na publikację on-line, ale zachowali prawa autorskie do poszczególnych artykułów. SEP ma 1260 haseł (stan na 20 stycznia 2011). Mimo, że jest to encyklopedia internetowa, zachowano standardy typowe dla tradycyjnych akademickich opracowań, aby zapewnić jakość publikacji (autorzy-specjaliści, recenzje wewnętrzne).
    Monochord, greka monos jeden chordé struna – w starożytnej Grecji instrument muzyczny i jednocześnie przyrząd mierniczy służący do określania stosunków długości struny do wysokości dźwięku. Jego wynalezienie przypisuje się Pitagorasowi ok. połowy VI w. p.n.e.
    Antychton (również Przeciwziemia lub Antyziemia) – hipotetyczne ciało niebieskie w jednej z antycznych koncepcji Wszechświata, którego istnienie miał według relacji Arystotelesa postulować Filolaos (twórca tejże koncepcji). Planeta ta obiegałaby tzw. ogień centralny w ciągu jednej doby, tak jak Ziemia. Poruszając się symetrycznie względem Ziemi i znajdując się po przeciwnej stronie centralnego ciała układu, którym nie było Słońce (Słońce obiegało centrum układu tak jak planety), byłaby niedostrzegalna z zamieszkanej części kulistej Ziemi (wedle ówczesnej wiedzy i poglądów). Niedostrzegalne z Ziemi miało być również to centralne ciało, tak jak np. Ziemia z niewidocznej części Księżyca, wskutek synchronizacji ruchu orbitalnego z rotacją naszej planety. Słońce i Księżyc miały odbijać na Ziemię życiodajne światło, którego źródło znajdowało się w środku Wszechświata.
    Orfizm (Orficyzm) – nurt religijny w starożytnej Grecji powstały w VII wieku p.n.e., związany z kultem Dionizosa, cechujący się wiarą w wędrówkę dusz i ich wyższości nad ciałem.
    Apoloniusz z Tiany, Apollonios z Tyany (ur. 15 w Tianie w Kapadocji, zm. 100 w Efezie) – neopitagorejski filozof, założyciel szkoły pitagorejskiej w Efezie.
    Filolaos z Krotony albo z Tarentu, (ur. ok. 470 p.n.e., zm. ok. 399 p.n.e.) – jeden z pitagorejczyków, jako pierwszy udostępnił w księgach publicznie nauki szkoły (jednym z nabywców trzech ksiąg Filolaosa był Platon). Miejsce urodzenia nie jest znane, Diogenes Laertios podaje, że była to Krotona, inne źródła wskazują, że mógł pochodzić z Tarentu.
    <|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.03 sek.