• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Pitagorejczycy



    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5]
    Przeczytaj także...
    10 (dziesięć, dziesiątka, dycha) – liczba naturalna następująca po 9 i poprzedzająca 11. Warunek podzielności zapisanej w systemie dziesiętnym liczby przez 10 jest spełniony wówczas, gdy ostatnia cyfra dzielnej to zero.Pitagoras (gr. Πυθαγόρας, Pythagoras) (ur. ok. 572 p.n.e. na Samos lub w Sydonie, zm. ok. 497 p.n.e. w Metaponcie) – grecki matematyk, filozof, mistyk kojarzony ze słynnym twierdzeniem matematycznym nazwanym jego imieniem. Z relacji anonimowego autora wiadomo, że Pitagoras żył 104 lata", ale większość opisów wzmiankuje jedynie około 80 lat. Według jednej z wersji zmarł w Metaponcie w domu zapaśnika Milona, ocalony z pogromu Krotony, zaś innej - rewolty tej nie przeżył. Według wielu źródeł jego żoną była Teano.
    Pitagorejczycy świętujący wschód słońca (1869), obraz rosyjskiego malarza Fiodora Bronnikowa

    Pitagorejczycy – wyznawcy doktryny rozwiniętej przez Pitagorasa i jego następców w szkole religijno-filozoficznej, którą założył w Krotonie w Wielkiej Grecji, w południowych Włoszech. Część z poglądów może być jedynie przypisywana Pitagorasowi, natomiast szereg innych osób związanych ze szkołą opublikowało własne dzieła lub przeszło do historii z powodu swych osiągnięć.

    Wegetarianizm – rodzaj praktyki (w sensie świadomej i celowej działalności człowieka), charakteryzującej się wyłączeniem z diety mięsa (w tym ryb i owoców morza); może również wiązać się z unikaniem innych produktów pochodzących z uboju zwierząt np. smalcu . Wegetarianizm może być wybrany z pobudek moralnych, zdrowotnych, ekologicznych, bądź ekonomicznych. W języku potocznym przyjmuje się, że wegetarianizm to zbiór kilku diet, które w różnym stopniu ograniczają spożywanie produktów pochodzenia zwierzęcego.Archytas z Tarentu (gr. Αρχύτας) (ur. 428 p.n.e., zm. 347 p.n.e.) – grecki filozof, matematyk, astronom, polityk i strateg.

    Wnieśli ogromny wkład do nauki starożytnej, zwłaszcza w zakresie matematyki, astronomii oraz teorii muzyki. Poglądy pitagorejczyków w istotny sposób stanowiły inspirację filozofii Platona, który członkiem wspólnoty pitagorejskiej był jedynie czasowo lub wcale; kupił księgi Filolaosa i stąd czerpał wiedzę o obyczajowości w koloniach. Akademia Platońska funkcjonowała już jednak na zupełnie innej zasadzie jak - podobno klasztorne - wspólnoty pitagorejczyków.

    Neopitagoreizm - ogólna nazwa starożytnych, średniowiecznych i renesansowych nurtów filozoficznych czerpiących z nauk Pitagorasa i uznających się za kontynuatorów pitagoreizmu.Monochord, greka monos jeden chordé struna – w starożytnej Grecji instrument muzyczny i jednocześnie przyrząd mierniczy służący do określania stosunków długości struny do wysokości dźwięku. Jego wynalezienie przypisuje się Pitagorasowi ok. połowy VI w. p.n.e.

    W związku z odkryciem świątyni w Rzymie z malowidłami przedstawiającymi wierzenia greckie, datowanej na I w., domniemany pitagoreizm wśród Rzymian w tym okresie dyskutowany był przez Danutę Musiał.

    Spis treści

  • 1 Poglądy filozoficzne
  • 2 Poglądy religijne
  • 3 Poglądy astronomiczne
  • 4 Badania nad muzyką
  • 5 Pochodzenie nazwy matematyka
  • 6 Przedstawiciele szkoły
  • 6.1 Pitagorejczycy dawni – epoka archaiczna i klasyczna
  • 6.2 Mediopitagorejczycy
  • 6.3 Neopitagoreizm
  • 6.4 Synteza neopitagoreizmu z medioplatonizmem
  • 7 Zobacz też
  • 8 Przypisy
  • 9 Bibliografia
  • Apoloniusz z Tiany, Apollonios z Tyany (ur. 15 w Tianie w Kapadocji, zm. 100 w Efezie) – neopitagorejski filozof, założyciel szkoły pitagorejskiej w Efezie.Filolaos z Krotony albo z Tarentu, (ur. ok. 470 p.n.e., zm. ok. 399 p.n.e.) – jeden z pitagorejczyków, jako pierwszy udostępnił w księgach publicznie nauki szkoły (jednym z nabywców trzech ksiąg Filolaosa był Platon). Miejsce urodzenia nie jest znane, Diogenes Laertios podaje, że była to Krotona, inne źródła wskazują, że mógł pochodzić z Tarentu.

    Poglądy filozoficzne[edytuj kod]

    Tetractys.svg

    Pitagorejczycy uważali, że "wszystko jest liczbą"; każdemu bytowi można było przyporządkować liczbę np. mierząc czy ważąc. 10 była przedstawiana jako "arcyczwórka" – trójkąt, na którego każdym boku mieściły się cztery kamyki, pozostawiał miejsce na dziesiąty wewnątrz; patrz również Pitagoras.

    <|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>Myia (gr. Μυῖα, VI-V wiek p.n.e.) – filozofka pitagorejska i jedna z córek Teano i Pitagorasa. Była żoną Milona z Krotonu , słynnego zapaśnika. Przewodniczyła orszakowi dziewcząt, a jako dorosła - orszakowi kobiet. .


    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Hippazos z Metapontu (gr. Ἵππασος) - pitagorejczyk żyjący w IV w. p.n.e. Jego filozofia opierała się na przekonaniu, że wszechświat jest ograniczony, a wszystko, co się w nim znajduje, jest w ciągłym ruchu. Według Demetriosa nie pozostawił po sobie żadnych pism.
    Alkmeon z Krotonu (Alkmaíōn) – według Diogenesa Laertiosa, uczeń Pitagorasa i syn Peritoosa, wykładowca medycyny. Tradycyjnie przedstawia się go jako zwolennika teorii o nieśmiertelności duszy. Uważa się go również za twórcę psychologii doświadczalnej. Jako pierwszy konsekwentnie potraktował mózg jako centralny organ zmysłowy i prowadził na nim badania w postaci sekcji. Opierając się właściwym ówczesnym Grekom poglądzie o pierścieniach otaczających Ziemię (takich jakie otaczają Saturn), doszedł do przekonania, że duszę ludzką także otaczają okręgi. Gdy nie są one zamknięte, następuje śmierć. Od Parmenidesa przejął pogląd, w myśl którego zdrowie zależy od równowagi przeciwieństw w organizmie. W późniejszych czas zostało to nazwane homeostazą. Medycznymi dokonaniami Parmenidesa i Alkmeona głęboko inspirował się Empedokles z Akragas.
    Jamblich (Ἰάμβλιχος Iamblichos) (ur. ok. 250 w Chalkis, zm. w 326) – założyciel neoplatońskiej szkoły syryjskiej. Jest on jednym z ostatnich wybitnych pogańskich filozofów późnej starożytności, starającym się nadać nową teoretyczną podbudowę pod pogański politeizm.
    Numenios z Apamei - grecki filozof z pogranicza pitagoreizmu i platonizmu, działał w II wieku n.e. Wraz z Numeniosem neopitagoreizm zanika, łącząc się ideologicznie z platonizmem (medioplatonizmem). Uważał, że spadkobiercami Pitagorasa są Sokrates i Platon, a ich nauka bezpośrednio pochodzi od samego mistrza. Głosił bezwzględną wyższość tego, co niecielesne. Rozdzielił i uznał za byt jedynie to, co nie cielesne (niematerialne), a to, co zmysłowe (cielesne) nie jest bytem, lecz stawaniem. Próbuje połączyć nauki teologiczno-metafizyczne medioplatoników z nauką o Monadzie, Diadzie i liczbach. To, co niecielesne dzielił hierarchiczno-hipostatycznie.
    Ion z Chios (gr. Ιων, ur. ok. 490 p.n.e., zm. ok. 420 p.n.e.) – grecki dramatopisarz, poeta i filozof uznawany za jednego z pitagorejczyków.
    Paron – filozof grecki, zaliczany do grona pitagorejczyków. Jego imię pojawia się w pismach Arystotelesa w rozważaniach dotyczących natury wszechświata i czasu.
    Echekrates (Ἐχεκράτης) z Lokroi − jeden z trzech (obok Echekratesa z Tarentu i Echekratesa z Fliuntu) pitagorejczyków o tym imieniu wymienionych przez Jamblicha w De vita pythagorica. Wymienia go także Cyceron [Cic. De fin. V 29], według którego był on jednym z pitagorejczyków u których pobierał nauki Platon. Imię Caetus w tekście Valeriusa Maximusa [VIII, 7] jest prawdopodobnie błędną lekcją imienia "Echekrates". Echekrates z Lokroi bywa utażsamiany z Echekratesem z Fliuntu, bohaterem Platońskiego Fedona - czyni tak Władysław Witwicki we wstępie do tego dialogu.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.017 sek.