• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Pisarz - urząd

    Przeczytaj także...
    Pisarz polny, łac. notarius campestris – urząd wojskowy w I Rzeczypospolitej. Na Litwie był pisarz polny litewski, a w Koronie pisarz polny koronny.Pisarz grodzki (łac. scriba) – urzędnik wchodzący w skład personelu sądu grodzkiego, obok starosty (zastępowanego niekiedy przez podstarościego), sędziego grodzkiego. Do obowiązków jego należało dokonywanie wpisów do ksiąg grodzkich.
    Pisarz pułkowy – urząd wojskowy w Rzeczypospolitej szlacheckiej, oficer sztabowy sporządzający raporty o stanie pułku i przekazujący je pisarzowi polnemu oraz do kancelarii grodzkiej Lwowa, gdzie urzędowała komisja odpowiedzialna za przygotowanie i wypłatę żołdu dla wojska. Od XVIII w. pisarze pułkowi dokonywali samodzielnie popisu (przeglądu) poszczególnych chorągwi i pułków.

    Pisarz – w dawnej Polsce sekretarz, notariusz, urzędnik zatrudniony w sądach, kancelarii i administracji cywilnej i wojskowej. W zależności od kompetencji wyróżniano następujących pisarzy: pisarz bartny, pisarz dekretowy, pisarz gminny, pisarz graniczny, pisarz grodzki, pisarz gwarecki, pisarz hospodarski, pisarz kancelarii kanclerskiej, pisarz kanclerza, pisarz ławy miejskiej, pisarz marszałkowski, pisarz miejski, pisarz nadworny wielki, pisarz olbory, pisarz podkomorski, pisarz polny, pisarz pułkowy, pisarz radziecki, pisarz sądu wiejskiego, pisarz skarbowy, pisarz sztolni, pisarz wielki, pisarz wyroków, pisarz ziemski, pisarz żupny.

    Polska, Rzeczpospolita Polska – państwo unitarne w Europie Środkowej, położone między Morzem Bałtyckim na północy a Sudetami i Karpatami na południu, w dorzeczu Wisły i Odry. Powierzchnia administracyjna Polski wynosi 312 679 km², co daje jej 70. miejsce na świecie i dziewiąte w Europie. Zamieszkana przez ponad 38,5 miliona ludzi, zajmuje pod względem liczby ludności 34. miejsce na świecie, a szóste w Unii Europejskiej.Pisarz wyroków – określenie pisarza wielkiego (łac. notarius magnus) jako urzędnika sądu asesorskiego, gdzie zasiadał z głosem stanowczym, a ponadto był odpowiedzialny za przygotowanie sentencji wyroków.
    Notariusz (dawniej rejent od słowa regent, czyli uprawniona osoba, sprawująca władzę w imieniu monarchy, gdy ten nie może wykonywać swoich obowiązków) – mianowany przez ministra sprawiedliwości prawnik notariatu upoważniony do sporządzania aktów notarialnych i dokonywania innych czynności notarialnych.Pisarz ziemski – urzędnik, wchodzący w skład personelu sądu ziemskiego; do obowiązków jego należała troska o księgi ziemskie, zawierające tzw. akty wieczyste, dotyczące spraw majątkowych szlachty. Wraz z sędzią i podsędkiem wchodził w skład kompletu sądowego.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Kancelaria - termin określający samodzielny urząd bądź instytucję wytwarzającą własną dokumentację (zarówno na etapie formalnym, jak i merytorycznym). W terminologii archiwalnej kancelaria jest terminem wieloznacznym:
    Pisarz wielki – łac. notarius magnus -urząd centralny niesenatorski I Rzeczypospolitej, znajdujący się po podskarbim nadwornym, utworzony w 1504 r. przez Aleksandra Jagiellończyka dla Korony (początkowo 1) i Wielkiego Księstwa Litewskiego (początkowo 3). Współpracownik króla i kanclerza, odpowiedzialny za przygotowanie i wydawanie dokumentów publicznych oraz sentencji wyroków (pisarz wyroków) sądów asesorskich, w których zasiadali z głosem stanowczym. Wraz z podskarbim nadwornym kontrolował wydatki szafarza dworu królewskiego.
    Administracja (łac. administrare – być pomocnym, obsługiwać, zarządzać, ministrare – służyć), działalność organizatorska realizowana przy pomocy aparatu urzędniczego, obejmująca zakres spraw o charakterze publicznym, regulowana przez ogólne normy prawne. W innym ujęciu może także oznaczać zarządzanie jakimikolwiek sprawami, własnymi (np. gospodarstwem domowym) lub cudzymi (np. czyimś przedsiębiorstwem).
    Sąd – we współczesnych demokratycznych systemach prawnych jest niezawisłym organem państwowym, powołanym do stosowania prawa w zakresie rozstrzygania sporów między podmiotami pozostającymi w sporze, a także decydowania o przysługujących uprawnieniach oraz dokonywania innych czynności określonych w ustawach lub umowach międzynarodowych. Wyposażony jest w atrybut niezawisłości (nie podlega innym organom władzy) i funkcjonuje w szczególnej, procesowej formie.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.035 sek.