• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Piotrowski - herb szlachecki

    Przeczytaj także...
    Tatarzy (nazwa własna: Tatarlar / Татарлар) – grupa ludów tureckich z Europy wschodniej oraz północnej Azji.Piotrowscy herbu własnego - kniaziowie tatarscy, potomkowie (jedna z gałęzi) Najman-Bega, uczestnika Bitwy Grunwaldzkiej.
    Klejnot, cymer (łac. clenodium, staropol. z niem. (Helm-)Kleinod) – zwieńczenie hełmu łączące się z nim za pośrednictwem korony rangowej lub przepaski, z której rozwijały się labry.

    Piotrowski - nazwa kilku polskich herbów własnych.

    Herb tatarskich kniaziów Piotrowskich[ | edytuj kod]

    POL COA Piotrowski kniaź.svg

    Opis herbu[ | edytuj kod]

    W polu stylizowana strzała (dawna tatarska tamga), barwy nieznane.

    Herbowni[ | edytuj kod]

    Herbu tego używali Piotrowscy, kniaziowie tatarscy, potomkowie kniazia Iwaszki, prawnuka Najman-bega.

    Herb z Obszczij gerbovnika[ | edytuj kod]

    Tadeusz Gajl przytacza herb własny Piotrowskich, znaleziony w Obszczim gerbovniku.

    Piotrowscy – jedno z bardziej popularnych polskich nazwisk (por. artykuł: "Piotrowski"). Noszą je potomkowie kilku, może kilkunastu niespokrewnionych rodów drobnej, co najwyżej średniozamożnej szlachty, używających różnych herbów, a także jednego rodu tatarskich kniaziów (a więc tzw. szlachty hospodarskiej).Tadeusz Gajl (ur. 1940 w Wilnie) – artysta grafik, twórca światowej sławy przedstawień historycznych herbów szlachty polskiej. Herby jego autorstwa zyskały powszechną akceptację heraldyków, nazywane w nomenklaturze herbami gajlowskimi (ang. Gajlesque Coat of Arms).

    Opis herbu[ | edytuj kod]

    W polu błękitnym, na murawie zielonej, baran srebrny.

    Klejnot - trzy pióra strusie.

    Labry z prawej błękitne, podbite srebrem, z lewej czerwone, podbite srebrem.

    Herbowni[ | edytuj kod]

    Bliżej nieokreśleni Piotrowscy, mieszkający na terenie zaboru rosyjskiego.

    1 herb austriacki[ | edytuj kod]

    Tadeusz Gajl przytacza herb własny Piotrowskich, zatwierdzony w Austrii w 1879.

    Labry – niem. labwerk (ornament roślinny), łac. lista, lusca, fascia – części zewnętrzne tarczy herbowej, mające kształt wielkich liści wyszczerbionych, wyrastających z boków hełmu, zwykle symetrycznie po obu stronach, często obejmujące jako ornament również całą tarczę herbową.Tamga (mong. tamag, tur. damga, tat. tamga – znak, piętno, pieczęć) – pierwotnie znak plemienny, rodowy i własnościowy u dawnych ludów Wielkiego Stepu (scytyjskich, sarmackich i potem mongolskich, tureckich, irańskich i ugrofińskich), używany m.in. do oznaczania koni, bydła, sprzętów i uzbrojenia.

    Opis herbu[ | edytuj kod]

    W polu czerwonym, na murawie zielonej, baran srebrny.

    Klejnot - pięć piór strusich.

    Labry czerwone, podbite srebrem.

    Herbowni[ | edytuj kod]

    Herb pochodzi z zatwierdzenia Junoszy Gustawowi Józefowi Piotrowskiemu i jego córce - Adeli Wilhelminie Felicji.

    2 herb austriacki[ | edytuj kod]

    Tadeusz Gajl przytacza też drugi herb własny Piotrowskich, zatwierdzony w Austrii w 1873.

    Józef Szymański (ur. 13 lutego w 1931 r. w Wojniczu, zm. 23 października 2011 r. w Lublinie) – polski historyk, specjalista w zakresie nauk pomocniczych historii.

    Opis herbu[ | edytuj kod]

    W polu czerwonym, na murawie zielonej, baran srebrny.

    Dwa klejnoty - w każdym pięć piór strusich - 2 czerwone między 3 srebrnymi.

    Labry czerwone, podbite srebrem.

    Herb z pieczęci z 1565[ | edytuj kod]

    POL COA Piotrowski (Wittyg).svg

    Opis herbu[ | edytuj kod]

    W polu dwie wici zakończone krzyżykami, trzeci pośrodku, barwy nieznane.

    Herbowni[ | edytuj kod]

    Herb z pieczęci P. Piotrowskiego z 1565.

    Zobacz też[ | edytuj kod]

    Piotrowscy innych herbów.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Stanisław Dziadulewicz: Herbarz rodzin tatarskich w Polsce. Wilno: 1929.
    2. Tadeusz Gajl: Herbarz polski od średniowiecza do XX wieku : ponad 4500 herbów szlacheckich 37 tysięcy nazwisk 55 tysięcy rodów. L&L, 2007, s. 266. ISBN 978-83-60597-10-1.
    3. Nobilitacje w Galicji. [dostęp 4 lipca 2010].
    4. Józef Szymański: Herbarz rycerstwa polskiego z XVI wieku. Warszawa: DiG, 2001, s. 215. ISBN 83-7181-217-5.




    Reklama

    Czas generowania strony: 1.027 sek.