• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Piotr Polak - rycerz

    Przeczytaj także...
    Nieszawa (niem. Nessau) – miasto i gmina w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie aleksandrowskim, położone na lewym brzegu Wisły w jej pradolinie, na krańcach Kujaw, w połowie drogi między Włocławkiem i Toruniem.Stare Drawsko (do 1945 r. niem. Alt Draheim) − wieś sołecka w Polsce, położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie drawskim, w gminie Czaplinek. W latach 1975−1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa koszalińskiego. W roku 2007 wieś liczyła 124 mieszkańców.
    Powiat biecki – powiat w Królestwie Polskim i Rzeczypospolitej Obojga Narodów, utworzony w 2. połowie XIV w. jako jeden z sześciu powiatów w województwie krakowskim. Jego siedzibą było miasto Biecz.

    Piotr Polak (ur. ok. 1400, zm. 1442) – rycerz polski, husyta, starosta podolski, podkomorzy krakowski.

    Praga (czes. i słow. Praha, niem. Prag) – stolica i największe miasto Czech, położone w środkowej części kraju, nad Wełtawą. Jest miastem wydzielonym na prawach kraju, będąc jednocześnie stolicą kraju środkowoczeskiego.Kazimierz IV Andrzej Jagiellończyk, lit. Kazimieras I Andrius Jogailaitis, biał. Казімір I Ягелончык (ur. 30 listopada 1427 w Krakowie, zm. 7 czerwca 1492 w Grodnie) – wielki książę litewski w latach 1440–1492, król Polski w latach 1447–1492. Jeden z najaktywniejszych polskich władców, za panowania którego Korona, pokonując zakon krzyżacki w wojnie trzynastoletniej, odzyskała – po 158 latach – Pomorze Gdańskie, a dynastia Jagiellonów stała się jednym z czołowych domów panujących w Europie. Zdecydowany przeciwnik magnaterii, przyczynił się do wzmocnienia znaczenia Sejmu i sejmików, co jednak stało się z krzywdą dla mieszczaństwa.

    Biografia[]

    Urodził się w polskiej rodzinie rycerskiej, prawdopodobnie herbu Strzemię, wywodził się z Lichwina w ziemi bieckiej. W latach 20-tych XV wieku przybył do Czech jako jeden z żołnierzy najemnych Zygmunta Korybutowicza. W 1428 był członkiem wyprawy taborytów na Śląsk. W marcu 1428 został dowódcą zamku Homole koło Kłodzka, następnie Niemczy, która pod jego wpływem stała się centrum ruchu husyckiego na Śląsku – totam regionem sibi fecit tributariam. W tym czasie zyskał przydomek Polak i sławę jednego z najlepszych dowódców husyckich. W maju 1433 pod Sobótką został wzięty do niewoli przez wojska wrocławskie, był więziony do grudnia 1434. Po uwolnieniu osiadł w Wielkopolsce. W 1434 dzięki wpływom na dworze królewskim i protekcji wojewody poznańskiego Sędziwoja Ostroroga otrzymał intratne starostwa drahimskie, wałeckie oraz śremskie a w 1435 został tenutariuszem królewskiego Rogoźna. Z Drahimia i Wałcza prowadził wyprawy zbrojne do Brandenburgii, łupił też ziemie zakonu krzyżackiego. W 1438 razem ze starostą bydgoskim Dobkiem Puchałą zamierzali opanować krzyżacką Nieszawę.
    Wiosną 1438 przebywał w Krakowie, następnie wziął udział w nieudanej wyprawie do Czech, która miała osadzić na tronie praskim królewicza Kazimierza, wcześniej wraz innymi możnowładcami wielkopolskimi prowadził zaciągi żołnierzy na tę wyprawę. W 1439 był sygnatariuszem antyklerykalnej i prohusyckiej konfederacji Spytka z Melsztyna. Prawdopodobnie nie walczył w bitwie pod Grotnikami.
    Po klęsce konfederatów nie stracił wpływów na dworze królewskim, bowiem w 1440 otrzymał urząd starosty podolskiego. W grudniu tego roku przebywał w Budzie w otoczeniu króla Władysława Warneńczyka. Miał objąć także starostwo ruskie (lwowskie), mimo że w kilku dokumentach z kancelarii królewskiej, z 5 i 9 lipca 1441 nazywany jest starostą ruskim, to 14 lipca urząd otrzymał Spytek Tarnowski z Jarosławia. Wziął udział w zimowej wyprawie Warneńczyka na południową Słowację, w dokumentach królewskich opisujących wyprawę tytułowany jest podkomorzym krakowskim. Zmarł około 1442, jako zmarły wzmiankowany 12 lipca 1442.

    Śląsk (śl. Ślunsk, Ślůnsk, niem. Schlesien, dś. Schläsing, czes. Slezsko, łac. Silesia) – kraina historyczna położona w Europie Środkowej, na terenie Polski, Czech i Niemiec. Dzieli się na Dolny i Górny Śląsk. Historyczną stolicą Śląska jest Wrocław.Rogoźno (niem. Rogasen) – miasto w woj. wielkopolskim, w powiecie obornickim, siedziba władz gminy miejsko-wiejskiej Rogoźno. Położone na Pojezierzu Wielkopolskim, nad rzeką Wełną i jeziorem Rogoźno. Miasto historycznie przynależy do Wielkopolski.

    Bibliografia[]

  • Piotr Polak [w:] Słownik biograficzny historii Polski, Pod red. Janiny Chodery i Feliksa Kiryka, Ossolineum, Wrocław 2006 tom II.
  • Piotr Polak w iPSB
  • Taboryci – najbardziej radykalny odłam husytyzmu powstały po rozpadzie głównego nurtu na początku lat dwudziestych XV wieku. Nazwa pochodzi od miasta Tábor w południowych Czechach, gdzie znajdowała się najważniejsza twierdza tej organizacji. Przywódcami taborytów byli m.in: Jan Žižka, Prokop Wielki, Prokopek. Po śmierci pierwszego, Taboryci rozdzielili się na Tabor właściwy i Sierotki.Husytyzm – ruch religijny i polityczny zapoczątkowany działalnością kaznodziejską, między innymi praskiego teologa Jana Husa.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Władysław III Warneńczyk (ur. 31 października 1424 w Krakowie, zm. 10 listopada 1444 pod Warną) – król Polski i najwyższy książę litewski od roku 1434, król Węgier jako I. Ulászló od 1440, starszy syn Władysława Jagiełły i Zofii Holszańskiej. Na tronie Litwy Władysław nie zasiadł, księciem litewskim obwołano jego młodszego brata, Kazimierza Jagiellończyka.
    Spytek II Jarosławski herbu Leliwa (? – zm. 10 listopada 1444) – starosta lwowski od 1441, zginął w bitwie pod Warną.
    Rejzy husyckie – zbrojne wyprawy na tereny krajów sąsiadujących z Czechami, organizowane i przeprowadzane przez wyznawców nauki Jana Husa w okresie wojen husyckich.
    Konfederacja Spytka z Melsztyna 1439 – konfederacja zawiązana 3 maja 1439 w Nowym Mieście Korczynie przez proczeską opozycję szlachecką pod wodzą Spytka z Melsztyna; jeden z przejawów kryzysu wewnętrznego po śmierci Władysława II Jagiełły (1434), wywołanego rywalizacją między obozem oligarchicznym biskupa krakowskiego Zbigniewa Oleśnickiego, faktycznie rządzącym w okresie małoletniości (1434-38) króla Władysława III (Warneńczyka), a stronnictwem dworskim królowej Zofii Holszańskiej.
    Dobiesław Puchała (ur. ?, zm. 1441) herbu Wieniawa – rycerz-husyta, założyciel rodu Puchała (niem. Puchalla), zamieszkałego na Śląsku w majątku ziemskim w okolicach Namysłowa od roku 1430 do 1445. Starosta gniewkowski od 1418 r., starosta bydgoski od 1430 r.
    Zamek Homole – ruiny zamku na wzniesieniu Gomoła (733 m n.p.m.) na Wzgórzach Lewińskich, ponad przełęczą Polskie Wrota (ziemia kłodzka, Sudety Wschodnie).
    Bitwa pod Grotnikami – starcie zbrojne, które miało miejsce 4 maja 1439 w pobliżu miejscowości Grotniki koło Nowego Korczyna w obecnym województwie świętokrzyskim, nad Nidą, podczas konfederacji Spytka z Melsztyna. Wtedy to konfederaci husyccy pod wodzą Spytka z Melsztyna ponieśli klęskę z rąk armii królewskiej dowodzonej przez biskupa krakowskiego Zbigniewa Oleśnickiego. Bitwa ta doprowadziła do upadku ruchu husyckiego w Polsce.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.026 sek.