• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Pietro Mascagni

    Przeczytaj także...
    Operetka (wł. operetta) – sceniczny utwór muzyczny z dialogami mówionymi, zbliżony do opery, charakteryzujący się lekką, melodyjną muzyką i komediową akcją.Rycerskość wieśniacza (oryg. wł Cavalleria rusticana) – opera Pietro Mascagniego z 1890 r. Libretto napisali Giovanni Targioni – Tozzetti i Guido Menasci na podstawie opowiadania Giovanniego Vergi pod tym samym tytułem i jego adaptacji scenicznej. Pierwszy raz wystawiona 17 maja 1890 w Rzymie, uważana jest za pierwszą klasyczną operę werystyczną.
    Kantata – niesceniczna forma muzyki wokalno-instrumentalnej; najczęściej rozbudowana, wieloodcinkowa; wykorzystująca różne gatunki tekstów literackich, mające różne funkcje. Ukształtowała się, podobnie jak oratorium i opera, na początku epoki baroku. Była szczególnie popularna w XVII i XVIII wieku (A. Scarlatti, G. P. Telemann, J.S. Bach).
    Pietro Mascagni

    Pietro Mascagni (ur. 7 grudnia 1863 w Livorno, zm. 2 sierpnia 1945 w Rzymie) – włoski kompozytor. Uważa się go za drugiego (obok Ruggiera Leoncavalla) twórcę weryzmu w operze włoskiej.

    Komponował głównie opery. Najbardziej znaną z nich jest Rycerskość wieśniacza (wł. Cavalleria rusticana).

    Biografia[]

    Pietro Mascagni urodził się w Livorno 7 grudnia 1863 roku. Ukończywszy trzynaście lat, rozpoczął naukę kompozycji. Uczęszczał do istniejącego w jego mieście rodzinnym Instituto Musicale. Pierwszy sukces kompozytorski odniósł, gdy miał lat osiemnaście, kantatą In filanda. W roku 1882 wyjechał do Mediolanu, gdzie po pomyślnym zdaniu egzaminów rozpoczął naukę u Amilcare Ponchiellego i M. Saladina. W Mediolanie poznał Giacomo Pucciniego; po pewnym czasie zaprzyjaźnili się.

    Geraldine Farrar (ur. 28 lutego 1882 w Melrose (Massachusetts), zm. 11 marca 1967 w Ridgefield (Connecticut – amerykańska śpiewaczka operowa, sopran.Enrico Caruso, właśc. Errico Caruso (ur. 25 lub 27 lutego 1873 w Neapolu, zm. 2 sierpnia 1921 tamże) – włoski śpiewak, "król tenorów" w pierwszym 20-leciu XX wieku.

    Po trzech latach Mascagni zrezygnował z nauki w konserwatorium – między innymi dlatego, że regulamin szkoły zabraniał studentom publicznego wykonywania ich dzieł bez zgody profesora. Młody kompozytor czuł się niedoceniany. Na jego decyzji o porzuceniu studiów (co uczynił w roku 1885) zaważyły też nieporozumienia z profesorami. Przez następne dwa lata jeździł w trasy koncertowe po Włoszech wraz z trupami operetkowymi, w których pełnił funkcję dyrygenta. Gdy wrócił z podróży po kraju, otrzymał stanowisko dyrektora Societa Filarmonica w Cerignoli.

    Arrigo Boito (Enrico Giuseppe Giovanni Boito, ur. 24 lutego 1842 w Padwie, zm. 10 czerwca 1918 w Mediolanie) − włoski poeta, kompozytor i librecista, syn włoskiego malarza miniaturzysty i polskiej hrabiny Józefiny Radolińskiej.Neron (wł. Nerone) – opera w trzech aktach, do której muzykę skomponował Pietro Mascagni, a libretto na podstawie sztuki Pietro Cossy pod tym samym tytułem napisał Giovanni Targioni-Tozzetti. Premiera miała miejsce w Teatro alla Scala w Mediolanie 16 stycznia 1935 roku.

    W roku 1889 Edoardo Sonzogno, mediolański wydawca, zorganizował konkurs na jednoaktową operę. Spośród siedemdziesięciu trzech zgłoszonych prac, najlepszą okazała się ta, która wyszła spod pióra Pietra Mascagniego – Rycerskość wieśniacza (Cavalleria rusticana). Jej prapremiera odbyła się w 1890 roku. Półtora roku później, w roku 1881 r., w tym samym miejscu, odnosi sukces następna opera Mascagniego – L’amico Fritz. Dzieło to jest zgoła inne od Cavallerii. Dostrzec w nim można m.in. wpływy francuskie – choćby dlatego, że rolę zalotnika bohaterki opery napisano na mezzosopran. Podstawą tej opery komicznej była nowela L’amico Fritz Emila Erckmanna i Aleksandra Chatriana, która miała także swoją adaptację teatralną. Libretto opery opracował Nicola Daspuro (występujący pod pseudonimem P. Suardon). Treścią opery są perypetie związane z zakładem o ożenienie młodego ziemianina z córką jego pracownika. Za największą wartość muzyki tej opery uznaje się jej melodyjność.

    Giacomo Antonio Domenico Michele Secondo Maria Puccini (ur. 22 grudnia 1858 w Lukce, zm. 29 listopada 1924 w Brukseli) – włoski kompozytor muzyki operowej, wolnomularz.Włochy (Republika Włoska, wł. Italia, Repubblica Italiana) – państwo położone w Europie Południowej, na Półwyspie Apenińskim, będące członkiem wielu organizacji, m.in.: UE, NATO, należące do ośmiu najbardziej uprzemysłowionych i bogatych państw świata – G8.

    Sukcesy obu oper sprawiły, że wydawnictwo Sonzogna nawiązało z Mascagnim współpracę. Następne lata kompozytor spędzał głównie w wagonie kolejowym, podróżował bowiem po całej Europie. Odnosił ogromne sukcesy, dyrygując wykonaniami swych dzieł w teatrach operowych Wiednia, Paryża, Londynu. 10 listopada 1892 r. przyszedł kolejny sukces – w Teatro alla Pergola we Florencji publiczność bardzo przychylnie przyjęła czteroaktowe dzieło Mascagniego I Rantzau. Opera ta szybko jednak popadła w zapomnienie. Główną przyczyną porażki było słabe libretto, które nie było w stanie pobudzić inwencji kompozytora. Co ciekawe, napisali je twórcy libretta do Rycerskości wieśniaczej. Stworzony przez nich tekst I Rantzau był zanadto rozlewny i pozbawiony wyrazu. Początkowy sukces opery przypisać można jej wielu pięknym i melodyjnym fragmentom muzycznym (typowym dla języka muzycznego Mascagniego).

    Stany Zjednoczone, Stany Zjednoczone Ameryki (ang. United States, US, United States of America, USA) – federacyjne państwo w Ameryce Północnej graniczące z Kanadą od północy, Meksykiem od południa, Oceanem Spokojnym od zachodu, Oceanem Arktycznym od północnego zachodu i Oceanem Atlantyckim od wschodu.Scenografia – plastyczna oprawa filmu, sztuki teatralnej, widowiska operowego, baletowego lub telewizyjnego. Składa się z dekoracji, kostiumów, rekwizytów, charakteryzacji postaci i oświetlenia. Jest to: sztuka kształtowania przestrzeni teatralnej oraz plastyczne oprawy przedstawień, filmów; wizualna oprawa widowiska teatralnego, filmowego, telewizyjnego, baletowego itd.

    W 1895 r. Mascagni doczekał się realizacji tego ze swych dzieł, które cenił najbardziej – 16 lutego na scenie La Scali ujrzał operę Guglielmo Ratcliff. Znaczną jej część skomponował jeszcze przed napisaniem jednoaktówki Cavalleria rusticana. Był wówczas pod wrażeniem dramatu Heinricha Heinego – William Ratcliff. Przekładu tej północnoszkockiej tragedii dokonał Andrea Maffi. Mascagni zapragnął stworzyć w oparciu o nią wielki dramat muzyczny; próba skomponowania opery nie do tekstu libretta, lecz do dramatu teatralnego nie powiodła się jednak. Ale opinie o tym dziele nie były jednoznacznie złe. Guglielmo Ratcliff spotkał się z wielkim uznaniem Giacomo Pucciniego, a także obdarzonego intuicją artystyczną i wyrafinowanym smakiem krytyka muzycznego Edwarda Hanslicka.

    Ziemianie – warstwa społeczna, w dawnych i współczesnych społeczeństwach, posiadacze znacznych (wielkich i średnich) majątków ziemskich, zwykle obejmowanych drogą dziedziczenia (dziedzice), obywatele ziemscy.Rigoletto – opera w trzech aktach. Libretto napisał Francesco Maria Piave na podstawie dramatu Król się bawi autorstwa Victora Hugo. Muzykę do niej skomponował Giuseppe Verdi. Początkowo opera miała być zatytułowana "Klątwa", dopiero potem Verdi zmienił tytuł na „Rigoletto”. Prapremiera odbyła się w weneckim Gran Teatro La Fenice w 1851 r.

    W roku 1895 wystawiono następną operę werystyczną twórcy Rycerskości wieśniaczej – Silvano. Rok później światła sceny w Pesaro ujrzało kolejne dzieło, nawiązujące do tematyki średniowiecznej i renesansowej – Zanetto. Jednoaktowa opera z librettem sporządzonym (według sztuki teatralnej Le Passant François Coppéego) przez Giovanniego Targioni-Tozzettiego i Guida Menasciego, także się publiczności spodobała. Tematem dzieła była wewnętrzna metamorfoza światowej damy, która z pustej, zimnej emocjonalnie lalki zmienia się (pod wpływem wyidealizowanego uczucia zakochanego młodzieńca) w osobę zdolną do miłości. Mascagni – kompozytor „poszukujący” – tym razem zrezygnował z pełnej blasku instrumentacji na rzecz delikatnego, pastelowego tła. Być może właśnie owa skromność środków muzycznych odebrała Zanettowi szansę na trwały sukces. Ówcześni bywalcy opery oczekiwali widowisk bardziej efektownych.

    Japonia (jap. 日本, trb. Nihon lub Nippon) – państwo wyspiarskie usytuowane na wąskim łańcuchu wysp na zachodnim Pacyfiku, u wschodnich wybrzeży Azji, o długości 3,3 tys. km. Archipelag rozciąga się niemal południkowo (Japończycy utrzymują, że ich kraj ma kształt „trzydniowego Księżyca”) pomiędzy 45°33′ a 20°25′ stopniem szerokości północnej, od Morza Ochockiego na północy do Morza Wschodniochińskiego i Tajwanu na południu. Stolica Tokio jest usytuowana prawie dokładnie na tej samej szerokości geograficznej co Ateny, Pekin, Teheran i Waszyngton.Mezzosopran – głos żeński pomiędzy sopranem i altem, częściowo obejmujący skalę obu poprzednich, lecz o odmiennej od nich barwie. Wyróżnia się: mezzosopran koloraturowy skala od g do h, mezzosopran liryczny (o skali od a do g) oraz mezzosopran dramatyczny (o skali od g do b).

    Po okresie triumfów nastały dla Mascagniego „chude lata”. Funkcja dyrektora Liceo Musicale, którą pełnił w latach 1895-1902 w Pesaro, zaspokajając początkowo jego ambicje, stała się dlań z czasem zbyt absorbująca. Zbytnim obciążeniem okazało się też równoczesne realizowanie dwóch kontraktów: z wydawnictwem Giovanniego Ricordiego – na operę Iris i z wydawnictwem Edoarda Sonzogna – na operę Le maschere. W listopadzie 1898 r. w rzymskim Teatro Constanza publiczność bardzo entuzjastycznie przyjęła to pierwsze dzieło. Luigi Illica (twórca lub współtwórca także librett do oper wielu innych kompozytorów – np. Giacomo Pucciniego) dostarczył Mascagniemu libretto baśniowe, przepełnione japońską symboliką; miało ono zarazem znaczną wartość estetyczną. Do tej współczesnej legendy, której akcja toczy się w XIX-wiecznej Japonii, Mascagni skomponował muzykę niezwykle melodyjną, zabarwioną z lekka egzotycznym, dalekowschodnim kolorytem. Partie wokalne opery stanowiły spełnienie marzeń i ambicji najwybitniejszych śpiewaków operowych. Po prapremierze (na której partię tytułową śpiewała Hariclea Darclée) dzieło święciło prawdziwe triumfy na wielu światowych scenach operowych. Po pewnym jednak czasie Iris, podobnie jak jej poprzedniczki, znikła z repertuaru teatrów. Choć nigdy nie odmówiono wartości artystycznych jej librettu ani partyturze, dziś o Iris przeczytać można głównie w dziełach encyklopedycznych poświęconych historii gatunku.

    Gioachino Antonio Rossini albo Gioacchino Antonio Rossini, (ur. 29 lutego 1792 w Pesaro, zm. 13 listopada 1868 w Passy, obecnie. XVI dzielnica Paryża) – włoski kompozytor, twórca 39 oper.Libretto (wł. książeczka) – tekst stanowiący podstawę dzieł sceniczno-muzycznych, takich jak opera, operetka, kantata, musical czy balet.

    W kolejnej operze Le maschere (Maski; 1901) Mascagni podjął próbę przywrócenia wspaniałych tradycji commedia dell’arte. Prapremiera tej komedii lirycznej odbywała się aż w sześciu miastach równocześnie. Już to świadczy o wielkiej popularności, jaką cieszył się twórca Rycerskości wieśniaczej. Sam dyrygował prapremierą rzymską, mediolańską zaś poprowadził Arturo Toscanini. Komponując – melodyjną, pełną subtelnego wdzięku i lekkości – muzykę do Masek, Mascagni w pewnym sensie sprzeniewierzył się własnemu credo artystycznemu, bo stworzył partyturę inspirowaną tradycyjną operą włoską, nawiązującą do dzieł Domenica Cimarosy i Gioacchina Rossiniego. Być może właśnie to odstępstwo od własnych przekonań artystycznych nie pozwoliło mu stworzyć dzieła w pełni autentycznego, co w konsekwencji przesądziło o nietrwałości sukcesu Masek.

    Gabriele Michele Raffaele Ugo D’Annunzio (ur. 12 marca 1863 w Pescarze, zm. 1 marca 1938 w Gardone Riviera) – włoski poeta, dramaturg i prozaik. Znany zwłaszcza dzięki bestsellerowej powieści z 1894 Triumf śmierci.Dramat muzyczny - koncepcja dzieła muzyczno-scenicznego wprowadzona po raz pierwszy w połowie XIX wieku przez niemieckiego kompozytora Ryszarda Wagnera. Dramat muzyczny opierał się na całkowitym podporządkowaniu muzyki, słowa i oprawy scenicznej przebiegowi akcji sztuki. Nie istniał podział na arie, duety, recytatywy itd., lecz na sceny i akty, według schematu układu dramaturgicznego. Dramat muzyczny Wagnera wyróżniał się także tzw. motywami przewodnimi, a konkretnie tematami muzycznymi, będącymi rodzajem symbolu i odwzorowania uczuć bohaterów czy zjawisk przyrodniczych.

    16 marca 1905 r. publiczność zgromadzona w Théâtre du Casino w Monte Carlo miała okazję ocenić prapremierę kolejnej opery Mascagniego – dramatu muzycznego Amica. Libretto było dziełem paryskiego wydawcy muzycznego Paula de Choudensa (który pisał pod pseudonimem Paul Bérel). Jego niezbyt atrakcyjny pod względem dramatycznym tekst dostosował do potrzeb języka muzycznego poeta Paul Collin. Mimo pewnych słabości owego tworzywa literackiego, odpowiadało ono stylowi twórczości Mascagniego – dawało możliwości szerokiego prowadzenia scen, które konsekwentnie zdążały do tragicznego finału. Mascagniemu, który dyrygował prapremierą osobiście, udało się pozyskać doskonałych wykonawców z olśniewającą Geraldine Farrar w roli tytułowej. Przedstawienie miało efektowny kształt scenograficzny. Nic dziwnego, że owa miłosna tragedia spotkała się z bardzo entuzjastycznym przyjęciem. Arrigo Boito określił muzykę Amiki jako „największego i najczystszego Mascagniego, jaki kiedykolwiek został napisany”. Współpracujący z Mascagnim od czasu tworzenia Rycerskości wieśniaczej librecista Giovanni Targioni-Tozzetti przełożył oryginalne, francuskie libretto Amiki na język włoski. Rzymska prapremiera dzieła odbyła się 13 maja 1905 r.

    Argentyna (Argentina, Republika Argentyńska – República Argentina) – państwo w Ameryce Południowej, nad południowym Atlantykiem. Graniczy z Chile na zachodzie, Boliwią i Paragwajem na północy, Brazylią i Urugwajem na północnym wschodzie. Argentyna rości pretensje do archipelagu Falklandów oraz części Antarktydy. Nazwa pochodzi od łacińskiego argentum (srebro), którym Indianie obdarowali hiszpańskich rozbitków Juana Díaza de Solís. Pod względem wielkości Argentyna jest ósmym krajem na świecie i drugim w Ameryce Południowej (biorąc pod uwagę liczbę ludności i powierzchnię), jednakże biorąc pod uwagę także terytoria sporne do których Argentyna rości pretensje: Falklandy/Malwiny, Georgię Południową, Sandwich Południowy, Islas Auroras wraz z Orkadami Południowymi, Szetlandami Południowymi oraz z częścią Antarktydy administrowanej przez Argentynę na mocy Traktatu Antarktycznego powierzchnia łączna kraju wynosi 3 761 274 km², co czyni kraj ten ósmym na świecie pod względem powierzchni. Terytorium kraju podzielone jest na 23 prowincje i jedno miasto autonomiczne – stolica kraju Buenos Aires. Argentyna jest członkiem – założycielem Unii Narodów Południowoamerykańskich oraz Mercosur, a także członkiem Organizacji Państw Iberoamerykańskich, Banku Światowego, Światowej Organizacji Handlu, grupy krajów G15 oraz G20. Kraj uznawany jest za mocarstwo lokalne z bardzo wysokim wskaźnikiem rozwoju społecznego. W Ameryce Łacińskiej kraj ten ma piąty nominalny PKB na mieszkańca i najwyższy PKB mierzony parytetem siły nabywczej. Według analityków kraj ten zaklasyfikowany jest do rynków wschodzących, ze względu na wielkość, wysoki wzrost gospodarczy, poziom bezpośrednich inwestycji zagranicznych czy eksport w całości wytworzonych usług i towarów.Eduard Hanslick (ur. 11 września 1825 w Pradze, zm. 6 sierpnia 1904 w Baden koło Wiednia) – austriacki krytyk muzyczny.

    W roku 1904, po powrocie z tournée po USA, Mascagni osiadł w Rzymie. Tu powstały jego dwa kolejne dzieła operowe – w 1911 r. Isabeau, a w 1913 r. ogromnych rozmiarów Parisina. Premiera Isabeau odbyła się w Argentynie, w Buenos Aires. Twórcą baśniowego libretta Isabeau był Luigi Illica. Jego tekst nieco przypomina angielską legendę o Lady Godivie. Mąż głównej bohaterki – Leofric, hrabia Mercji – każe jej nago przejechać na koniu przez całe miasto. Angielska heroina tylko w ten sposób mogła uzyskać odeń obietnicę złagodzenia podatków dla poddanych. Powód ukarania w podobny sposób Isabeau (bohaterki opery) bardziej przemawiał do siedzących na widowni kobiet. Isabeau nie chciała poślubić narzucanego jej niekochanego mężczyzny. W historii o Lady Godivie podglądający nagą amazonkę krawiec został oślepiony, ale kara, która go spotkała była słuszna, gdyż czynił to dla własnej niecnej przyjemności. W libretcie Illiki, biedny sokolnik Folco, nieświadom zakazu, rzucił Isabeau kwiaty i dlatego został skazany na śmierć. Tytułowa bohaterka dramatu postanowiła podzielić jego los.

    Partytura (wł. partitura) – do lat 70. podstawowy sposób zapisu muzyki zespołowej instrumentalnej, lub instrumentalno-wokalnej. W partyturze notowane są za pomocą pisma muzycznego partie wszystkich instrumentów i głosów potrzebnych do wykonania utworu, określenia dynamiczne, agogiczne oznaczenie metrum itp. Pojęcie "partytura" odnosi się (inaczej niż np. angielskie score) wyłącznie do zapisu utworów przeznaczonych na wiele instrumentów. O zanotowanym utworze na jeden instrument mówi się po prostu "nuty".Turyn (wł. Torino) – miasto w północno-zachodnich Włoszech, przy ujściu rzeki Dora Riparia do rzeki Pad, na przedgórzu Alp Zachodnich. Jest stolicą prowincji Piemont. Patronem miasta jest św. Jan Chrzciciel (święto obchodzone 24 czerwca).

    Partytura powstała latem 1910 roku, a więc w bardzo szybkim tempie. Kompozytor próbował odejść w niej od stylu werystycznego i dostosować się do modnych ówcześnie prądów dekadenckich. Najbardziej wartościowe fragmenty dzieła to jednak te, w których Mascagni pozostaje sobą. Włoskie premiery, które miały miejsce równolegle w mediolańskiej La Scali i w weneckim Teatro La Fenice publiczność i krytycy muzyczni ocenili negatywnie. Większe uznanie Isabeau zyskała w Chicago i Rio de Janeiro. Niezmiennym powodzeniem cieszyła się w Argentynie, nawet to nie usatysfakcjonowało jednak kompozytora, który popadł w głęboką depresję. Upragniony sukces przyniosła mu Parisina, której prapremiera odbyła się w La Scali w Mediolanie. Za kanwę libretta, napisanego przez Gabriela D’Annunzia, posłużyła nasycona silnymi namiętnościami historia księcia Nicola d’Este, który po odkryciu, iż jego młoda żona – Parisina – zdradza go, na dodatek z jego własnym synem postanawia młodzieńca zabić. Operę, ujętą początkowo w monumentalne ramy czasowe, potem kompozytor skrócił, usuwając znaczną część aktu czwartego. Ani jednak ten zabieg, ani nawet wspaniała orkiestracja, jak również cechujące to dzieło bogata melodyka i ogromna ekspresja nie wprowadziły Parisiny na stałe do repertuarów teatrów operowych świata. 30 kwietnia 1917 roku w Teatro Costanzi w Rzymie odbyło się prawykonanie opery Mascagniego Lodoletta, które nie odbiło się szerszym echem. Los znów uśmiechnął się do kompozytora dopiero w maju roku 1921, kiedy to odniósł on wielki sukces dramatem lirycznym Il piccolo Marat (Mały Marat). Zespołem rzymskiego Teatro Costanzi dyrygował sam Mascagni, a w roli tytułowej wystąpił Hipólito Lázaro. Temat, związany z rewolucją francuską, wabił Mascagniego już wiele lat przedtem. Nie zadowoliła go wersja libretta, którą (na podstawie powieści Sous la terreur (Pod terrorem) Victora Martina) napisał Giovacchino Forzano, kompozytor jeszcze raz skorzystał z usług Giovanniego Targioni-Tozzettiego. Muzyka Małego Marata stanowi próbę nawiązania do werystycznego stylu Rycerskości wieśniaczej. Sukces najnowszej opery Mascagniego był w większym stopniu zasługą wykonawców oraz i dyrygenckiej Mascagniego niż samego dzieła. Tym niemniej dla kompozytora była to chwila triumfu.

    Livorno – miasto i gmina we Włoszech, w Toskanii, w prowincji Livorno. Położone na wybrzeżu Morza Liguryjskiego. Według danych na rok 2004 gminę zamieszkują 148 143 osoby, a gęstość zaludnienia wynosi 1424,5 os./km². Jest to drugie co do wielkości (po Florencji) miasto regionu, port.Biblioteka Kongresu Stanów Zjednoczonych (ang.: Library of Congress) – największa biblioteka świata. Gromadzi ponad 142 mln różnego rodzaju dokumentów, ponad 29 mln książek, 58 mln rękopisów, 4,8 mln map i atlasów, 12 mln fotografii, 6 mln mikrofilmów, 3,5 mln dokumentów muzycznych, 500.000 filmów; wszystko w ponad 460 językach. 7% zbiorów to dokumenty w językach słowiańskich, w tym największy w USA zbiór polskich książek. Całość zajmuje 856 km półek. Biblioteka dysponuje (w 3 budynkach) 22 czytelniami ogólnymi, 3 wydzielonymi czytelniami dla kongresmenów oraz biblioteką sztuki (John F. Kennedy Center). Zatrudnia 5 tysięcy pracowników. Wyposażona jest w system komputerowy o pojemności 13 mln rekordów oraz w 3000 terminali. Pełni funkcję biblioteki narodowej.

    Po raz ostatni Mascagni spróbował powtórzyć sukces Rycerskości wieśniaczej, pisząc operę Neron. Prapremiera (pod dyrekcją kompozytora) odbyła się 16 stycznia 1935 roku w La Scali. Podstawą libretta – które napisał znów Giovanni Targioni-Tozzetti – była tragikomedia Nerone Pietra Cossy. W warstwie muzycznej dzieła partia orkiestry pozostaje w cieniu, zaś miejsce eksponowane przypadło warstwie wokalnej. Neron nie przyniósł swemu twórcy sukcesu.

    Dyrygent – osoba kierująca zespołami muzycznymi, takimi jak orkiestry symfoniczne, orkiestry smyczkowe, orkiestry dęte, zespoły kameralne, chóry, zespoły wokalne, zespoły wokalno-instrumentalne, a także kierująca wykonaniami oper i spektakli muzycznych.Opera, gmach opery, teatr operowy – budynek przeznaczony do wystawiania w nim widowisk muzycznych z towarzyszeniem orkiestry, a w szczególności spektakli operowych i baletowych.

    Mascagni mógł się chlubić także sukcesami pedagogicznymi. Do jego uczniów zaliczał się ceniony dyrygent operowy Riccardo Zandonai, który parał się również kompozycją. Był on twórcą na tyle interesującym, że cieszył się protekcją słynnego wydawcy Tito Riccordiego. 19 lutego roku 1914 w Teatrze Królewskim w Turynie z prawdziwym entuzjazmem przyjęto prapremierę opery Zandonaia Francesca da Rimini z Lindą Canetti w roli głównej. Dzieło długo pozostawało w repertuarach czołowych scen włoskich. Święciło także triumfy w Londynie, w Buenos Aires, w Rio de Janeiro, w Nowym Jorku i w Chicago.

    Londyn (ang. London) – miasto w południowo-wschodniej części Wielkiej Brytanii, stolica tego państwa, a także stolica Anglii.Prapremiera − określenie odnoszące się do pierwszego pokazu filmowego, przedstawienia teatralnego bądź operowego lub wykonania innego utworu muzycznego po raz pierwszy w historii. Prapremiera danego dzieła jest tylko jedna. Prapremierą czasem określa się w teatrze także próbę generalną − czyli ostatnią próbę przed premierą danej inscenizacji. Jest ona z reguły (choć nie zawsze) otwarta dla wszystkich zainteresowanych − często nieodpłatnie, w przeciwieństwie do zwykłych przedstawień.

    W roku 1940, a więc w pięćdziesiątą rocznicę wystawienia opery Cavalleria rusticana, siedemdziesięciosiedmioletni już kompozytor dyrygował wykonaniami swego najsłynniejszego dzieła w najważniejszych teatrach operowych Włoch. Pięć lat później (dokładniej: 2 sierpnia roku 1945), w Rzymie, zmarł. W pamięci światowej publiczności pozostał twórcą jednej tylko opery – Cavalleria rusticana. Twórczość Mascagniego przypadła na okres regresji formy opery we Włoszech. Kompozytor w każdym swym dziele próbował zmienić istniejący stan rzeczy. Stosował ciekawe zabiegi harmoniczne i instrumentacyjne. Na często negatywny odbiór utworów Mascagniego wywarł wpływ tyleż jego słaby zmysł teatralny, przejawiający się nie zawsze szczęśliwym wyborem librett i/lub ich autorów, ile jego faszyzujące przekonania polityczne.

    Weryzm (z łac. verus – prawdziwy) – kierunek w twórczości artystycznej, głównie włoskiej, ostatniego ćwierćwiecza XIX w., będący odmianą naturalizmu.Profesor (z łac. professor) – termin, który może oznaczać: tytuł naukowy nadawany samodzielnym pracownikom naukowym, stanowisko nauczycieli akademickich, tytuł honorowy nadawany w Polsce nauczycielom szkolnictwa podstawowego, gimnazjalnego i ponadgimnazjalnego oraz tytuł zwyczajowy używany w polskim szkolnictwie średnim.

    Zapowiedzi weryzmu tkwią wprawdzie już u podstaw takich oper jak Rigoletto (1851), czy La Traviata (1853) Giuseppe Verdiego, a w jeszcze większym stopniu w Carmen Georges’a Bizeta, ale dopiero Pietro Mascagni dziełem swego życia – Rycerskością wieśniaczą – przesądził o ostatecznym przyjęciu się nowego stylu w operze. Jemu przypadła w udziale rola odkrywcy nowych dróg. Weryzm przynosił odpowiedź na pytanie, dokąd zmierza opera po Verdim i Wagnerze. Co paradoksalne (ale i typowe), ten zrodzony we Włoszech prąd, odrzucając estetykę patosu, heroizmu, mistycyzmu i kierując uwagę na problemy i dramaty „zwykłych” ludzi, szukając możliwości „ubrania” w dźwięki nowych treści, źródła swe znalazł właśnie w tych wartościach, które odrzucił. Verdi przekazał muzyce werystycznej ducha skończenie pięknych melodii, Wagner zaś pozostawił w spadku zdobycze bogatej harmonii i orkiestracji, jak również nowatorskie rozwiązania formalne (zatarcie granic pomiędzy tzw. numerami – ariami, scenami, recitativami itp.).

    Bel canto, także belcanto (wł. dosłownie: piękny śpiew) – termin muzyczny używany w dwóch pokrewnych znaczeniach:Domenico Cimarosa (ur. 17 grudnia 1749 w Aversa, zm. 11 stycznia 1801 w Wenecji) – włoski kompozytor okresu klasycyzmu.

    Weryzm ukształtował także nowy etos śpiewu. Teraz nie wystarczyło już bel canto z jego urodą i technicznym mistrzostwem. Śpiewak operowy miał przede wszystkim stwarzać sugestywny obraz odtwarzanej postaci, a swą sztukę wokalną musiał podporządkować dramaturgii dzieła. Pierwsza odtwórczyni roli Santuzzy w Cavalleria rusticana – Gemma Bellincioni – była śpiewaczką na miarę potrzeb swego czasu. Podobnie jak największy tenor w historii wokalistyki, Enrico Caruso, dysponowała ona głosem o wielkiej skali i sile wyrazu, a co ważniejsze – rozumiała potrzebę łączenia bel canto z wymogami nowego stylu.

    Uczelnia muzyczna – uczelnia, w której prowadzone jest nauczanie sztuki muzycznej. Nauka kończy się uzyskaniem tytułu licencjata lub magistra sztuki.Paryż (fr. Paris) – stolica i największa aglomeracja Francji, położona w centrum Basenu Paryskiego, nad Sekwaną (La Seine). Miasto stanowi centrum polityczne, ekonomiczne i kulturalne kraju. Znajdują się tu liczne zabytki i atrakcje turystyczne, co powoduje, że Paryż jest co roku odwiedzany przez ok. 30 milionów turystów.

    Pietro Mascagni dzięki sile swej intuicji artystycznej i swego talentu potrafił skorzystać z dokonań poprzedników, wnosząc do gatunku opery nowe myśli. Akcję swego pierwszego, najsłynniejszego dzieła operowego osadził w maleńkiej sycylijskiej wiosce, bohaterami dramatu czyniąc prostych wieśniaków. W miejsce scen miłosnych wprowadził duety nienawiści. Podkreślił rolę orkiestry, włączając w konstrukcję opery nastrojowe Intermezzo (nawiasem mówiąc, miał wzór w postaci Intermezza z Carmen Bizeta). Swoją inwencję melodyczną potrafił podporządkować wyrazowi dramatycznemu całości utworu. Muzyka jego z cudowną, zdawałoby się, łatwością przechodzi od beztroskiej, wręcz uwodzicielskiej do agresywnej, świadomie odstraszającej. W Traviacie w partię Violetty Verdi wpisał fragmenty mówione. Zwyczaj ten, charakterystyczny dla weryzmu, utrwalił Pietro Mascagni w Rycerskości wieśniaczej. O śmierci Turiddu w końcowej scenie tragedii informuje nas okrzyk, jaki wydaje „una donna sola” („samotna kobieta”). I choć żadna z kolejnych oper twórcy Rycerskości wieśniaczej nie została dotąd należycie doceniona, warto podkreślić jeszcze jedną zasługę Mascagniego. Jeśli przyjmiemy, że weryzm ze swymi zdobyczami dźwiękowymi nakreślił linię prowadzącą ku impresjonizmowi, to – nie odmawiając bynajmniej wielkich zasług Giacomo Pucciniemu – należy przypomnieć, że pewne cechy tego ostatniego nurtu zawierała już jedna z partytur jego przyjaciela (przez pewien czas, kolegi z mediolańskiego konserwatorium): Iris. Zapewne z racji szybkiego i błyskotliwego sukcesu swej pierwszej opery mógł Mascagni później – ze względu na niepowodzenia (lub też powodzenie nietrwałe) jego kolejnych dzieł – czuć, że zasięg jego sławy i liczba sukcesów artystycznych nie zaspokaja w pełni jego ambicji. Z perspektywy czasu wydaje się, iż jego osiągnięcia warto byłoby ponownie przypomnieć i zweryfikować osąd na ich temat.

    Buenos Aires (hiszp. Pomyślne Wiatry) – stolica Argentyny, największe miasto tego kraju i jedno z największych w Ameryce Południowej.Amilcare Ponchielli (ur. 31 sierpnia 1834 w Paderno Fasolaro, zm. 16 stycznia 1886 w Mediolanie), włoski kompozytor, profesor konserwatorium w Mediolanie. Największą sławę przyniosły mu opery, pisał także balety i kantaty.

    Bibliografia[]

  • Pietro Mascagni w AllMusic
  • Biblioteka Narodowa Francji (fr. Bibliothèque nationale de France, BnF) – francuska biblioteka narodowa, znajdująca się w Paryżu. Przewidziana jest jako repozytorium dla wszystkich materiałów bibliotecznych, wydawanych we Francji. Obecnym dyrektorem Biblioteki jest Bruno Racine.Dekadentyzm (inaczej: choroba wieku) – nurt światopoglądowy i artystyczny, który swój początek miał około 1890 roku. Pojęcie to wywodzi się od francuskiego słowa décadence, oznaczającego "chylenie się ku upadkowi", "schyłek" (wieku).



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Monte Carlo (fr. Monte-Carlo, moneg. Monte-Carlu) – dzielnica Monako, znana m.in. z kasyn i plaży. Zamieszkuje ją ok. 20 tys. osób. Położona jest na stoku górskim, nad Morzem Liguryjskim (część Morza Śródziemnego). Znajdują się tam: uzdrowisko i kąpielisko morskie, ogród botaniczny, narodowe muzeum sztuk pięknych (Musée national des beaux-arts), pochodzące z lat 1878-1879 kasyno zaprojektowane przez Charlesa Garniera oraz inne budynki eklektyczne z drugiej połowy XIX wieku.
    Wiedeń (niem. Wien, dialekt Wean) – stolica i największe miasto Austrii. Znajduje się w północno-wschodniej części kraju, nad Dunajem. Jest miastem statutarnym, tworząc jednocześnie odrębny kraj związkowy.
    Hariclea Darclée - właśc. Hariclea Haricli (ur. 10 czerwca 1860 w Braiła, zm. 12 stycznia 1939 w Bukareszcie) - rumuńska śpiewaczka operowa, sopran koloraturowy.
    Opera (wł. "dzieło") – sceniczne dzieło muzyczne wokalno-instrumentalne, w którym muzyka współdziała z akcją dramatyczną (libretto). Istotą tego gatunku muzycznego jest synteza sztuk, czyli połączenie słowa, muzyki, plastyki, ruchu, gestu oraz gry aktorskiej. Podobnie jak i balet, wywodzi się z włoskich, renesansowych maskarad karnawałowych, które przerodziły się w widowiska dramatyczne. Opera składa się z aktów, które podzielone są na sceny.
    Giuseppe Fortunino Francesco Verdi (ur. 10 października 1813 w Le Roncole koło Busseto, zm. 27 stycznia 1901 w Mediolanie) – kompozytor włoski. Studiował w Mediolanie. Opery komponował przez całe życie, sporadycznie komponował też inne gatunki - najsławniejszym przykładem Requiem. Z czasem zdobył wielką sławę i uznanie. Uważany jest za jednego z najwybitniejszych twórców operowych. Jego muzyka zawiera melodie podkreślające akcję sceniczną, oddające wielkie uczucia i dramaty.
    François Édouard Joachim Coppée (ur. 1 stycznia 1842 w Paryżu, zm. 23 maja 1908, tamże) - francuski poeta i dramaturg.
    Mediolan (wł. Milano, łac. Mediolanum, lomb. Milan lub Milà) – miasto i gmina w północnych Włoszech, stolica prowincji Mediolan i regionu Lombardia. Położone na północno-zachodnim skraju Niziny Padańskiej pomiędzy rzekami Ticino, Adda, Po i Alpami. Mediolan położony jest na wysokości 122 m n.p.m. Drugie co do wielkości po Rzymie miasto Włoch. Według danych na koniec 2005 roku gminę zamieszkuje 1 308 735 osób, 7191 os./km². Zajmuje powierzchnię 182 km².

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.078 sek.