• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Pierścień gardłowy chłonny

    Przeczytaj także...
    Błona śluzowa, śluzówka (gr. mucosa) – wyściółka przewodów i jamistych narządów wewnętrznych mających kontakt ze środowiskiem zewnętrznym organizmu kręgowca. Składa się z dwóch zasadniczych warstw: nabłonka i pokrytej przezeń tkanki łącznej zwanej blaszką właściwą zawierającej naczynia krwionośne i limfatyczne, nerwy, często różne receptory, gruczoły czy mięśnie gładkie.Angina (łac. angina, zapalenie gardła) – w najczęstszym rozumieniu ostre zapalenie migdałków podniebiennych i błony śluzowej gardła, wywołane przez bakterie paciorkowce β-hemolizujące z grupy A. Jest chorobą zakaźną przenoszoną drogą kropelkową.
    Migdałek językowy (łac. tonsilla lingualis) – to skupisko tkanki limfatycznej znajdujące się na podstawie języka. Wchodzi on w skład pierścienia Waldeyera. Składa się z licznych mieszków językowych (łac. folliculi linguales). Pojedynczy mieszek językowy jest wyniosłością owalnego kształtu, wielkości 1–4 mm. Na jego szczycie znajduje się otwór prowadzący do ślepo zakończonej zatoki migdałkowej (łac. sinus tonsillaris). Na przekroju poprzecznym mieszka językowego widoczne są liczne grudki chłonne, tworzące wyniosłość mieszka. Pokryte są one nabłonkiem wielowarstwowym płaskim. Migdałek językowy ku tyłowi rozciąga się do dołeczków zajęzykowych, będących granicą pomiędzy językiem a nagłośnią. Może być on miejscem rozwoju nowotworów złośliwych np. chłoniaków lub stanów zapalnych (angina migdałka językowego). Na skutek powiększenia migdałka językowego może wystąpić dysfagia.

    Pierścień gardłowy Waldeyera zwany również pierścieniem chłonnym gardła to nagromadzenie tkanki chłonnej w gardle, które ma znaczenie ochronne przed bakteriami i innymi czynnikami chorobotwórczymi, chroniące przed ich penetracją do dalszych odcinków układu oddechowego i pokarmowego. Pojęcie limfatycznego pierścienia twarzowego wprowadził do anatomii niemiecki patolog Heinrich Wilhelm Gottfried von Waldeyer-Hartz (1836-1921) w 1884 roku.

    Migdałek gardłowy (łac. tonsilla pharyngea) lub wyrośla adenoidalne (łac. vegetationes adenoidales), migdałek trzeci – skupisko tkanki chłonnej w gardle, element pierścienia Waldeyera. Migdałek gardłowy znajduje się w części nosowej gardła, w miejscu przejścia stropu w ścianę tylną. Najbardziej rozwinięty jest u dzieci. Z wiekiem ulega zanikowi, choć u dorosłych czasami obecne są jeszcze jego resztki. Ma kształt czworoboku lub owalu, składa się z 4-6 listewek poprzedzielanych bruzdami (zatoki migdałkowe). Przypomina rozdzielone segmenty pomarańczy. W odróżnieniu od migdałka podniebiennego ma on bardziej powierzchownie ułożone grudki chłonne oraz nie posiada krypt. Pokryty jest nabłonkiem wielorzędowym migawkowym. U dzieci migdałek gardłowy ulega przerostowi – jest to zjawisko fizjologiczne. Jednak czasami przerost ten może być na tyle duży, że manifestuje się wystąpieniem objawów klinicznych (przerost patologiczny). W tym przypadku dziecko powinno być poddane adenotomii.Układ pokarmowy, układ trawienny (łac. systema digestorium) – układ narządów zwierząt służący do pobierania, trawienia i wchłaniania pokarmu oraz usuwania niestrawionych resztek.

    W skład pierścienia gardłowego Waldeyera wchodzą również pojedyncze grudki chłonne na tylnej ścianie gardła, pasma (sznury) boczne, migdałki trąbkowe (łac. Tonsilla tubaria) w okolicach ujścia gardłowego trąbki słuchowej w części nosowej gardła.

    Migdałki stanowią barierę dla czynników chorobotwórczych, ale niejednokrotnie dochodzi do zapalenia samych migdałków (łac. Tonsillitis), najczęściej (ale nie tylko) jest to efekt chorobowy zakażenia organizmu paciorkowcami, czyli anginy. W przypadku częstych angin albo w przypadku przerostu migdałków podniebiennych (hipertrofii) z upośledzeniem oddychania wskazane jest ich operacyjne wycięcie. Ze względu na funkcję immunologiczną migdałków wycięcie należy przeprowadzać z reguły dopiero od 3 roku życia.

    Migdałki podniebienne (łac. tonsillae palatinae) – elipsoidalne skupienia tkanki limfatycznej mające ok. 2 cm długości i ok. 1 cm szerokości, skierowane długą osią ku tyłowi i dołowi. Spoczywają we wgłębieniu gardzieli z prawej i lewej strony między oboma łukami podniebiennymi. Wraz z migdałkiem językowym wchodzą w skład tzw. pierścienia gardłowego Waldeyera, tworząc wzdłuż cieśni gardzieli dolne półkole wokół drogi pokarmowej.Migdałek trąbkowy (tonsilla tubaria) – jeden z migdałków tworzących pierścień chłonny Waldeyera. Występuje jako narząd parzysty.

    W jego skład wchodzą:

  • migdałek gardłowy
  • migdałki trąbkowe
  • migdałki podniebienne
  • migdałek językowy
  • pojedyncze grudki chłonne rozproszone w błonie śluzowej gardła
  • pasma (sznury) boczne tkanki chłonnej zlokalizowane na tylnej ścianie gardła.
  • Bibliografia[]

  • 3.3 Gardło i krtań. W: Bożydar Latkowski: Otolaryngologia – podręcznik dla studentów medycyny. Warszawa: Wyd. Lek. PZWL, 1998.
  • Linki zewnętrzne[]

  • Waldeyer's tonsillar ring w bazie Who Named It (ang.)
  • Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.

    Bakterie (łac. bacteria, od gr. bakterion – pałeczka) – grupa mikroorganizmów, stanowiących osobne królestwo. Są to jednokomórkowce lub zespoły komórek o budowie prokariotycznej. Badaniem bakterii zajmuje się bakteriologia, gałąź mikrobiologii.Przerost (łac. hypertrophia) – pojęcie z zakresu patomorfologii oznaczające powiększenie tkanki lub narządu na skutek powiększenia poszczególnych komórek, bez zwiększenia ich liczby. Przerost występuje najczęściej w przypadku tkanki mięśniowej: macicy, mięśni szkieletowych, serca, ale może też dotyczyć jednej z nerek przy usunięciu drugiej.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Heinrich Wilhelm Gottfried von Waldeyer-Hartz (ur. 6 października 1836 w Hehlen, zm. 23 stycznia 1921 w Berlinie) – niemiecki anatom, fizjolog i patolog.
    Układ oddechowy (łac. systema respiratorium) – zespół narządów umożliwiających organizmowi oddychanie. Integralnym elementem układu jest narząd oddechowy
    Układ limfatyczny lub inaczej układ chłonny (łac. systema lymphaticum) – otwarty układ naczyń i przewodów, którymi płynie jeden z płynów ustrojowych – limfa, która bierze swój początek ze śródmiąższowego przesączu znajdującego się w tkankach. Układ naczyń chłonnych połączony jest z układem krążenia krwi. Oprócz układu naczyń chłonnych w skład układu limfatycznego wchodzą także narządy i tkanki limfatyczne. Najważniejszą funkcją układu chłonnego jest obrona przed zakażeniami oraz cyrkulacja płynów ustrojowych. Limfa porusza się w naczyniach limfatycznych za pomocą mięśni.
    Gardło (łac. pharynx) – maczugowata cewa włóknisto-mięśniowa, rozciągającą się od podstawy czaszki do VI kręgu szyjnego. Długość gardła u dorosłego człowieka wynosi średnio 12-13 cm. Krzyżuje się tam droga pokarmowa z oddechową. Jego najszersza część znajduje się na wysokości kości gnykowej i wynosi 5 cm.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.023 sek.