• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Piechota łanowa

    Przeczytaj także...
    Łan (łac. laneus, cs. lán, niem. Lahn lub Hube, w dialekcie szwabskim również hueb, huebm, hufe) – dawna jednostka podziału pól wspólnoty w średniowiecznej Europie Zachodniej. Jednostka ta służyła pomiarom powierzchni i długości ziemi przeznaczonej pod zasiewy, zgodnie z przywilejem nadanym osadnikowi przez głowę panującą z przeznaczeniem do uprawy. W Polsce i w Czechach od XIII wieku była to jednostka miernicza dla określania rozmiarów podstawy uposażenia chłopa osadzonego na wsi na prawie niemieckim.Królewszczyzna (królewszczyzny, domena królewska, dobra królewskie) – ziemie będące własnością (dominium) monarchy, istniały we wszystkich monarchiach europejskich.
    6 Regiment Pieszy Łanowy Jego Królewskiej Mości i Rzeczypospolitej – jednostka wojskowa istniejąca w latach 1726-1794, wchodząca w skład wojsk koronnych.

    Piechota łanowa - rodzaj oddziałów wojskowych w Polsce wzorowany na piechocie wybranieckiej, do których pierwszy zaciąg przeprowadzono w 1655 r. wśród chłopów z dóbr królewskich, szlacheckich i kościelnych.

    Piechota wybraniecka (wybrańcy) - rodzaj oddziałów wojskowych w Rzeczypospolitej Obojga Narodów, których zapleczem miały być królewszczyzny.

    Każdy właściciel ziemski miał obowiązek wystawić jednego żołnierza z 15 (240 ha), zamiast jak dotąd z 20 (320 ha) łanów ziemi uprawnej. Od roku 1673 została zastąpiona przez zaciąg według liczby budynków mieszkalnych - była to tzw. piechota dymowa. W miastach podstawą poboru rekruta zawsze była liczba domów (dymów). Szeregowi, nazywani łannikami, nosili umundurowanie w kolorze błękitnym podbite czerwienią.

    Zobacz też[]

  • 6 Regiment Pieszy Łanowy
  • Przypisy

    1. Józef Urbanowicz, Mała encyklopedia wojskowa t.2. Warszawa 1970, s.596
    2. Zygmunt Gloger Encyklopedia staropolska t. III s. 159 (reprint Wiedza Powszechna, Warszawa 1985) [1], Volumina Legum tom 4 str. 221n "Wyprawa piechoty łanowej", normę 1 żołnierz z 20 łanów utrzymano w królewszyznach Wielkiego Księstwa Litewskiego (tamże str. 224 "Wyprawa piechoty z dóbr naszych królewskich") [2]
    3. Włodzimierz Kwaśniewicz. Od rycerza do wiarusa czyli słownik dawnych formacji funkcji instytucji i stopni wojskowych. Zielona Góra: Lubuska Oficyna Wydawnicza, 1993, s. 115,
    4. Szymon Kobyliński, Gawędy o broni i mundurze. Warszawa 1984, s.28

    Bibliografia[]

  • Józef Urbanowicz [red.]: Mała Encyklopedia Wojskowa, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1970
  • Tadeusz M. Nowak i Jan Wimmer: Historia oręża polskiego 963-1795, Wiedza Powszechna, Warszawa 1981, ISBN 83-214-0133-3
  • Konstanty Górski: Historia piechoty polskiej, Kraków 1893 [3]



  • w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.034 sek.