• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Pháp Hiền

    Przeczytaj także...
    Stupa (sanskr. स्तूप stūpa; pali थुप thūpa, język tajski: เจติย czedi; język laotański that; jap. 卒塔婆 sotoba, kopiec, szczyt) – najprostszy typ budowli sakralnej buddyjskiej, rzadziej dźinijskiej, wywodzącej się z Indii, pełniącej funkcję relikwiarza. Ze względu na architekturę jest niezwykle odporna na trzęsienia ziemi. Na terenie Sri Lanki ten typ budowli nosi nazwę dagoby, w Tajlandii – czedi, w Indonezji – candi, w Bhutanie, Nepalu i w Tybecie – czortenu, w Mongolii – suburganu.Klasztor buddyjski (chiń. si 寺; kor. sa 사; jap. 寺 ji lub tera; wiet. tự lub chùa) – budynek lub kompleks budynków, w którym przebywają i praktykują mnisi buddyjscy lub mniszki buddyjskie. Jest to centrum religijnego, duchowego i nieraz naukowego życia w buddyzmie.
    Bodhidharma (skt बोधिधर्म; chiń Putidamo 菩提达摩; kor. Pori Dalma; jap. Bodai Daruma; wiet. Bồ-đề-đạt-ma) – na wpół legendarna postać buddyzmu mahajany. Był 28. patriarchą buddyzmu indyjskiego i pierwszym patriarchą buddyzmu chan). Za pierwszego patriarchę uważa go także buddyzm zen, będący kontynuacją chan. Tradycja mówi, że przybył z Indii do Chin, by przynieść przekaz Dharmy Buddy. Mimo że istnieją dokumenty chińskie, które wspominają mnicha buddyjskiego o takim imieniu, są też głosy negujące prawdziwość legendy.

    Pháp Hiền (zm. 626) – wietnamski mistrz thiền ze szkoły vinītaruci.

    Biografia[]

    Pochodził z wioski Gia Lâm w prowincji Bắc Ninh. Jego rodzinne nazwisko to Đỗ. Miał ponad siedem stóp wzrostu

    Przyjął mnisią ordynację u mistrza Quána Duyêna w klasztorze Pháp Vân. Pháp Hiền został także jego uczniem.

    Vinītaruci (wiet. Tý ni đa lưu chi, chiń. 毘尼多流支); zm. 594) – indyjsko-wietnamski mistrz thiền ze szkoły vinītaruci.Jianzhi Sengcan (ok. 529-613; chiń. 鑑智僧璨, Wade-Giles Chien-chih Seng-ts’an, kor. Sŭngch’an; jap. Konchi Sōsan; wiet. Tăng Xán) – był trzecim patriarchą (chiń. sanzu 三祖) buddyzmu chan jako następca Huike, przed Daoxinem.

    Gdy do tego klasztoru przybył z Guangzhou Vinītaruci, pewnego dnia spotkał Phápa Hiềna, popatrzył na niego uważnie i powiedział: "Jak się nazywasz?" Pháp Hiền powiedział: "Jak się nazywasz, mistrzu?" Vinītaruci powiedział: "Ty nie masz nazwiska?" Pháp Hiền powiedział: "Oczywiście, że mam nazwisko, ale jak mogę go zrozumieć?" Vinītaruci skarcił go mówiąc: "Dlaczego używać zrozumienia?" W tym momencie Pháp Hiền osiągnął nagle oświecenie i pokłonił się.

    Thiền - wietnamska wersja chińskiej szkoły chan. W przeciwieństwie do Korei i Japonii buddyzm wietnamski nie zdefiniował jasno poszczególnych szkół buddyjskich, dlatego wyodrębniona tradycja thiền zasadniczo nigdy nie istniała, chociaż pewne elementy jej nauk przejawiły się w literaturze, filozofii, sentymentach artystycznych i etyce.

    Po śmierci Vinītaruciego Pháp Hiền udał się na górę Từ Sơn, aby dalej praktykować medytację. Otaczały go ptaki i zwierzęta. Coraz więcej ludzi słyszało o nim i gromadziło się wokół niego coraz więcej uczniów. W końcu zmuszony był wybudować klasztor, w którym studiowało ponad 300 uczniów. Tak rozkwitła "południowa szkoła thiền". Gdy chiński cesarz Sui Gaozu (pan. 581-604) usłyszał o tym, że w odleglej prowincji ludzie garną się do buddyzmu i kraj ten wychował już wybitnych mnichów, wysłał poselstwo z relikwiami i nakazał Phápowi Hiềnowi wybudować stupę na nie. Pháp Hiền wybudował stupę przy jego klasztorze, w Luy Lâu oraz postawił także stupy w innych prowincjach.

    Zmarł w dziewiątym roku okresu Wude za dynastii Tang, czyli w roku 626.

    Linia przekazu Dharmy[]

    Pierwsza liczba oznacza ilość pokoleń mistrzów od 1 Patriarchy indyjskiego Mahakaśjapy.

    Druga liczba oznacza ilość pokoleń od 28/1 Bodhidharmy, 28 Patriarchy Indii i 1 Patriarchy Chin.

    Trzecia liczba oznacza początek nowej linii przekazu w danym kraju.

  • 30/3. Jianzhi Sengcan (ok. 529-613)
  • 31/4/1. Vinītaruci (zm. 594)
  • 32/5/2. Pháp Hiền (zm. 626)
  • Nie wiadomo czy Pháp Hiền był nauczycielem Huệ Nghiêma

  • 33/6/3. Huệ Nghiêm
  • 34/7/4. Thanh Biện (zm. 686)
  • Bibliografia[]

  • Cuong Tu Nguyen. Zen in Medieval Vietnam. A Study and Translation of the 'Thiền Uyển Tập Anh'. University of Hawai'i Press, Honolulu. 1997. Str. 481. ISBN 0-8248-1948-9
  • Przypisy

    1. Ponad 213 cm.
    2. Świadczy to o tym, że już przed przybyciem Vinītaruciego w tym klasztorze istniała jakaś linia przekazu
    3. Cuong Tu Nguyen. Zen in Medieval Vietnam. A Study and Translation of the 'Thiền Uyển Tập Anh'. Str. 166
    4. W wietnamskiej literaturze buddyjskiej to określenie stosuje się do szkoły Vinītaruciego, podczas gdy szkoła "vô ngôn thông" nazywana była "szkołą kontemplacji ściany"
    5. Cuong Tu Nguyen. Zen in Medieval Vietnam. A Study and Translation of the 'Thiền Uyển Tập Anh'. Str. 166



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.033 sek.