• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Perycyty

    Przeczytaj także...
    Połączenia międzykomórkowe – połączenia występujące między komórkami, powstające przy udziale błony komórkowej oraz białkowych struktur cytoplazmatycznych. Zapewniają właściwe funkcjonowanie oraz integralność tkanek. Posiadają różną budowę w zależności od stopnia rozwoju tkanki, pełnionych funkcji i miejsca usytuowania w organizmie. Stąd rozróżnia się kilka odmiennych typów:Osteoblasty – komórki tworzące kości (kościotwórcze), występujące w miejscach, gdzie odbywa się wzrost lub przebudowa tkanki kostnej. Osteoblasty wytwarzają część organiczną macierzy kostnej (tzw. osteoid), w której następnie odkładają się kryształy fosforanów wapnia. Otoczone są substancją międzykomórkową zwaną hydroksyapatytem. Powstają z komórek macierzystych w szpiku kostnym i głębszych warstwach okostnej. Czynności tych komórek są regulowane przez parathormon oraz witaminę D3.
    Fibrocyt – komórka tkanki łącznej występująca jako zredukowana forma fibroblastu o mniejszej sprawności metabolicznej. Fibrocyty mają wydłużone jądra komórkowe ze zbitą chromatyną oraz kwasochłonną cytoplazmę. Podobnie jak fibroblasty, są to komórki osiadłe, lecz mające zdolność ruchu. Fibrocyty budują ścięgna, gdzie ułożone jeden za drugim tworzą szeregi Ranviera.

    Perycyty – odmiana niezróżnicowanych mezenchymatycznych komórek macierzystych. Leżą wzdłuż naczyń krwionośnych, otaczając z zewnątrz śródbłonek, z którego komórkami tworzą połączenia szczelinowe.

    Chondroblasty, komórki chrząstkotwórcze – komórki wytwarzające substancję międzykomórkową tkanki chrzęstnej, czynne w okresie budowy i regeneracji chrząstki, potem przekształcające się w chondrocyty. Zachowują zdolność do podziału.Mezenchyma, tkanka mezenchymatyczna – tkanka łączna zarodkowa. Występuje tylko w okresie zarodkowym. Z niej powstają wszystkie rodzaje tkanek łącznych, tkanka kostna, tkanka chrzęstna, tkanka mięśniowa (w tym komórki tkanki mięśniowej poprzecznie prążkowanej typu sercowego). Jej gwiaździste komórki mają charakter totipotencjalny. Galaretowata substancja podstawowa tkanki łącznej zarodkowej pozbawiona jest włókien.

    Budowa[ | edytuj kod]

    Wrzecionowate komórki z 2 głównymi wypustkami skierowanymi zgodnie z długą osią naczynia krwionośnego, od których odchodzą liczne, regularnie rozmieszczone wypustki drugorzędowe. Cytoplazma perycytów zawiera umiarkowaną ilość organelli, wypustki obfitują w mikrofilamenty aktynowe związane z białkami (miozyną i tropomiozyną), dzięki czemu zawdzięczają właściwości kurczliwe. Perycyty otoczone są własną blaszką podstawną, która w miejscu styku z komórkami śródbłonka zlewa się z blaszką podstawną tych komórek.

    Śródbłonek (łac. endothelium) – wysoce wyspecjalizowana wyściółka naczyń krwionośnych i limfatycznych, utworzona z jednej warstwy płaskich komórek o niewielkim jądrze. W naczyniach krwionośnych komórki śródbłonka są ze sobą dość ściśle połączone przy pomocy tzw. obwódek zwierających (łac. zonula occludens), spoczywają na kolagenowej błonie podstawnej, tworząc wraz z nią błonę wewnętrzną (łac. tunica intima), będącą wewnętrzną warstwą tych naczyń (stanowią barierę między krwią i mięśniami gładkimi). Śródbłonki naczyń chłonnych leżą na nieciągłej błonie podstawnej i mają znacznie luźniejszą strukturę (są przepuszczalne nawet dla dużych cząsteczek chemicznych).Mikrofilamenty (filamenty aktynowe, mikrowłókienka) (microfibrillae cellulares) – cienkie włókna białkowe zbudowane z białka aktyny znajdujące się w cytoplazmie. Są odpowiedzialne za ruch cytoplazmy, zmianę kształtu komórki i jej ruch pełzakowaty dzięki pseudopodiom (nibynóżkom) oraz endocytozę. Zbudowane są ze splecionych łańcuchów aktyny (białko odpowiedzialne za skurcz mięśni). Zlokalizowane są tuż pod błoną komórkową.

    Funkcje perycytów[ | edytuj kod]

  • Uczestniczą w regulacji przepływu krwi przez naczynia.
  • Syntetyzują składniki substancji międzykomórkowej.
  • Podczas rozwoju, naprawy uszkodzeń mogą różnicować się w inne komórki (np. fibrocyty, chondroblasty, osteoblasty).
  • Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Maciej Zabel Histologia. Podręcznik dla studentów medycyny i stomatologii. Wyd. Elsevier Urban & Partner, Wrocław 2013
  • Tadeusz Cichocki Kompendium histologii. Podręcznik dla studentów nauk medycznych i przyrodniczych. Wyd. Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2016
  • Linki zewnętrzne[ | edytuj kod]

  • Justyna Różycka, Edyta Brzóska, Tomasz Skirecki. Perycyty i ich potencjalne zastosowanie terapeutyczne. „Postępy Higieny i Medycyny Doświadczalnej”. 71, s. 186-197, 2017. 




  • Reklama

    Czas generowania strony: 0.007 sek.