• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Perfuzja

    Przeczytaj także...
    Hipoksja – niedobór tlenu w tkankach powstający w wyniku zmniejszonej dyfuzji tlenu w płucach (hipoksja hipoksemiczna) lub zaburzenia transportu tlenu przez krew do tkanek (hipoksja ischemiczna).Zawał (łac. infarctus, ang. infarct) jako ogólne pojęcie patomorfologiczne oznacza rodzaj martwicy spowodowanej skrajnym ograniczeniem perfuzji (przepływu) krwi przez obszar tkankowy danego narządu. Obszar martwicy powstałej w wyniku zawału może mieć charakter martwicy skrzepowej (necrosis coagulativa, necrosis denaturativa) lub rozpływnej (necrosis colliquativa).
    Tkanka (łac. textum, l. m. textus; gr. histos – utkanie, tkanka) – zespół komórek (wraz z istotą międzykomórkową) o podobnej budowie, określonych czynnościach, podobnym pochodzeniu, przemianie materii i przystosowanych do wykonywania określonej funkcji na rzecz całego organizmu. Tkanki są elementami składowymi narządów i ich układów. Dział biologii zajmujący się tkankami to histologia.

    Perfuzja – przepływ płynu ustrojowego (najczęściej krwi) przez tkankę lub narząd. Perfuzja krwi przez narząd zwykle określana jest jako procent pojemności minutowej serca i zależy m.in. od:

  • zapotrzebowania narządu na tlen i składniki odżywcze
  • stanu naczyń krwionośnych zaopatrujących narząd
  • pojemności minutowej serca
  • ciśnienia tętniczego krwi
  • właściwości reologicznych krwi
  • Dostateczna perfuzja jest niezbędna do prawidłowego funkcjonowania narządów i tkanek. W wyniku zmniejszenia perfuzji dochodzi do hipoksji oraz zatrzymania produktów metabolizmu w obrębie tkanki. Skutkuje to upośledzeniem funkcji komórek, możliwe jest również powstanie ogniska martwicy (czyli zawału niedokrwiennego). Objawy kliniczne zmniejszonej perfuzji są zależne od funkcji danego narządu (danej tkanki) oraz stopnia jego (jej) niedokrwienia.

    Płyn ustrojowy – roztwór zdysocjowanych substancji jonowych zwany elektrolitem, a także niejonowych substancji tworzących układ koloidalny. Występuje w komórkach i przestrzeniach pozakomórkowych.Ciśnienie tętnicze (ang. blood pressure – BP) – ciśnienie wywierane przez krew na ścianki tętnic, przy czym rozumie się pod tą nazwą ciśnienie w największych tętnicach, np. w tętnicy w ramieniu. Jest ono wyższe niż ciśnienie krwi wywierane na ścianki żył.

    Inne znaczenia[]

    W kardiochirurgii perfuzja to również nazwa metody polegającej na zastosowaniu sztucznego systemu krążenia pozaustrojowego, wspomagającego pracę mięśnia sercowego i umożliwiającego na czas zabiegu zatrzymanie pracy serca poprzez kardioplegię. Zastosowanie polega na podpięciu przez chirurgów pompy pozaustrojowej, obsługiwanej przez technika perfuzjonistę pod okiem anestezjologa (tzw. płucoserce). Zapewnia ona pacjentowi krążenie krwi i wymianę gazową, utrzymując tym samym prawidłowe dotlenienie mózgu i innych ważnych dla życia narządów wewnętrznych. Wynalezienie tego systemu było istotnym przełomem w kardiochirurgii.

    Rzut serca (ang. cardiac output - CO, częściej nazywany pojemnością minutową) jest to objętość krwi, jaką serce tłoczy w ciągu jednej minuty do naczyń krwionośnych. Jest iloczynem częstości skurczów serca oraz objętości wyrzutowej.Reperfuzja - przywrócenie krążenia krwi w uprzednio zamkniętym naczyniu krwionośnym oraz w tkance lub narządzie zaopatrywanym w krew przez to naczynie. Reperfuzję uzyskuje się w wyniku leczenia zabiegowego lub farmakologicznego. Przykładem reperfuzji może być przywrócenie krążenia wieńcowego w wyniku przeprowadzenia udanej przezskórnej interwencji wieńcowej. Może wiązać się z wystąpieniem zespołu poreperfuzyjnego.

    Zobacz też[]

  • Hipoksja
  • Martwica
  • Perfuzjonista
  • Reperfuzja
  • Zawał



  • w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Kardiochirurgia – dziedzina medycyny zajmująca się leczeniem operacyjnym serca i naczyń krwionośnych. Jest podspecjalnością chirurgii. Obecnie wyodrębnia się kardiochirurgię dziecięcą, zajmującą się leczeniem wad wrodzonych układu sercowo-naczyniowego w życiu płodowym i w okresie dziecięcym oraz kardiochirurgię dorosłych, skierowaną na leczenie wad wrodzonych i nabytych układu sercowo-naczyniowego i choroby wieńcowej w okresie dorosłości (łączy się z nią transplantologia zajmująca się m.in. przeszczepianiem serca, jednocześnie serca i płuca lub obu płuc). Zyskała w Polsce status specjalności podstawowej od 2000.
    Krew (łac. sanguis, stgr. αἷμα, haima) – płyn ustrojowy, który za pośrednictwem układu krążenia pełni funkcję transportową oraz zapewnia komunikację pomiędzy poszczególnymi układami organizmu. Krew jest płynną tkanką łączną, krążącą w naczyniach krwionośnych (układ krwionośny zamknięty) lub w jamie ciała (układ krwionośny otwarty). W szerokiej definicji obejmuje krew obwodową i tkankę krwiotwórczą, a w wąskiej tylko tę pierwszą. Jako jedyna (wraz z limfą) występuje w stanie płynnym. Dziedzina medycyny zajmująca się krwią to hematologia.
    Wymiana gazowa (ang. gas exchange) – proces, w czasie którego dochodzi do dyfuzji gazów i ich wymiany pomiędzy całym organizmem a jego otoczeniem (wymiana gazowa zewnętrzna) oraz pomiędzy płynami ustrojowymi a tkankami (wymiana gazowa wewnętrzna). Wymiana gazowa u organizmów fotosyntetyzujących jest związana z takimi procesami jak fotosynteza, oddychanie komórkowe i fotooddychanie, u organizmów heterotroficznych wymiana gazowa związana jest tylko z procesem oddychania komórkowego. W potocznym znaczeniu oddychanie jest błędnie zawężane do wymiany gazowej.
    Martwica, nekroza (stgr. Νεκρός martwy, łac. necrosis) – ciąg zmian morfologicznych zachodzących po śmierci komórki w żywym organizmie.
    Anestezjolog jest to lekarz posiadający specjalizację z anestezjologii i intensywnej terapii. Do obowiązków lekarza anestezjologa należą: znieczulanie pacjentów wymagających operacji, leczenie pacjentów oddziału intensywnej terapii, leczenie bólu ostrego i przewlekłego oraz resuscytacja.
    Krążenie pozaustrojowe, perfuzja (ang. extracorporeal circulation, ECC) - zastąpienie funkcji serca i płuc podczas zabiegu kardiochirurgicznego, możliwe dzięki zastosowaniu sztucznego płuco-serca. W trakcie zabiegu krążenie pozaustrojowe nadzorowane jest przez perfuzjonistę w sposób ściśle skoordynowany z działaniami operatora.
    Płucoserce – urządzenie, które podczas operacji na otwartym sercu przejmuje funkcję tych dwóch organów i realizuje krążenie pozaustrojowe.

    Reklama