• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Pelikany



    Podstrony: [1] 2 [3]
    Przeczytaj także...
    Nowa Zelandia (ang. New Zealand, język maoryski Aotearoa – Kraj Długiej Białej Chmury) – państwo wyspiarskie, położone na południowo-zachodnim Pacyfiku i składające się z dwóch głównych wysp (Północnej i Południowej) oraz szeregu mniejszych wysp, w tym Wyspy Stewart i Wysp Chatham. Archipelag Nowej Zelandii jest najdalej na południe wysuniętą częścią Oceanii, na południowy wschód od Australii. W skład Nowej Zelandii (a dokładnie w skład Commonwealth realm Nowej Zelandii, czyli są to terytoria stowarzyszone lub zależne Nowej Zelandii, ale wchodzące wraz z nią w skład wspólnej domeny królewskiej tudzież królestwa stowarzyszeniowego, połączonego unią personalną ze Zjednoczonym Królestwem i innymi Commonwealth realms) wchodzą również Wyspy Cooka i Niue, które są samorządne, oraz Tokelau i Dependencja Rossa.Okres godowy – u zwierząt jest to najbardziej korzystny okres, zazwyczaj w porze obfitości pokarmu i wody, w którym zwierzęta te łączą się w pary i przystępują do rozrodu. Jest on różny u różnych gatunków. Występowanie okresów godowych można uzasadnić ewolucyjnym przystosowaniem do występujących w naturze pór roku i mniejszych szans przeżycia młodych zimą niż latem.
    Charakterystyka[ | edytuj kod]

    Długość ciała 105–188 cm, długość dzioba 265–500 mm, rozpiętość skrzydeł 203–360 cm; masa ciała 3,5–15 kg; samice są mniejsze, lżejsze i mają krótsze dzioby niż samce. Ptaki te charakteryzują się następującymi cechami:

  • mają długi, prosty dziób, silnie grzbieto-brzusznie spłaszczony,
  • szczęka górna haczykowato zakończona,
  • pod żuchwą skórny worek, odcedzający wodę i ułatwiający połykanie większych ryb,
  • krótkie, grube nogi,
  • cztery silne, połączone błoną pławną palce,
  • na głowie lub szyi w okresie godowym nagie fragmenty skóry przybierają jaskrawe kolory,
  • posiadają duże skrzydła,
  • doskonale latają (zarówno w locie czynnym, jak i szybowcowym),
  • ich pożywienie stanowią zwierzęta wodne,
  • często polują zespołowo,
  • kolonie lęgowe zakładają na drzewach, ziemi lub w trzcinach,
  • znoszą od 1 do 4 jaj,
  • gniazdownikami.
  • Systematyka[ | edytuj kod]

    Etymologia[ | edytuj kod]

  • Pelecanus: gr. πελεκαν pelekan, πελεκανος pelekanos „pelikan”.
  • Onocrotalus: łac. onocrotalus „pelikan”, od gr. ονοκροταλος onokrotalos „pelikan”. Gatunek typowy: Pelecanus onocrotalus Linnaeus, 1758.
  • Alcatras: hiszp. Alcatras „pelikan”. Gatunek typowy: Pelecanus occidentalis Linnaeus, 1766.
  • Catoptropelicanus: gr. κατοπτρον katoptron „lustro”; rodzaj Pelecanus Linnaeus, 1758. Gatunek typowy: Catoptropelicanus perspicillatus Reichenbach, 1852 (= Pelecanus conspicillatus Temminck, 1824).
  • Cyrtopelicanus: gr. κυρτος kurtos „nabrzmiały, wydęty”, od κυπτω kuptō „wyginać, zginać”; rodzaj Pelecanus Linnaeus, 1758. Gatunek typowy: Pelecanus trachyrhynchos Latham, 1790 (= Pelecanus erythrorhynchos J.F. Gmelin, 1789).
  • Leptopelicanus: gr. λεπτος leptos „delikatny, smukły”; rodzaj Pelecanus Linnaeus, 1758. Gatunek typowy: Pelecanus fuscusJ.F. Gmelin, 1789 (= Pelecanus conspicillatus Temminck, 1824).
  • Metapelecanus: gr. μετα meta „obok, tuż przy”; rodzaj Pelecanus Linnaeus, 1758. Gatunek typowy: Pelecanus roseus J.F. Gmelin, 1789 (= Pelecanus onocrotalus Linnaeus, 1758).
  • Neopelecanus: gr. νεος neos „nowy”; rodzaj Pelecanus Linnaeus, 1758. Gatunek typowy: Pelecanus rufescens J.F. Gmelin, 1789.
  • Sacrificator: łac. sacrificator, sacrificatoris „ktoś kto się poświęca”, od sacrificare „ofiarować poświęcenie”, od sacrum „obrzęd, kult”, od sacer, sacra „poświęcony”; facere „robić”. Gatunek typowy: Pelecanus crispus Bruch, 1832 (= Pelecanus onocrotalus Linnaeus, 1758).
  • Podział systematyczny[ | edytuj kod]

    Badania DNA wskazują, że gatunki z tego rodzaju dzielą się na trzy dobrze zdefiniowane klady: klad ze Starego Świata, klad monotypowy (Pelecanus onocrotalus, słabo powiązany z kladem Starego Świata) oraz klad Nowego Świata. Do rodziny należy jeden rodzaj z następującymi gatunkami:

    Ameryka Południowa – kontynent leżący na półkuli zachodniej oraz w większej części na półkuli południowej, a w mniejszej – na półkuli północnej. Niekiedy uważana jest również za subkontynent Ameryki.Sahara – strefa pustynna położona w północnej Afryce. Jest ona największą gorącą pustynią na Ziemi (ma 9 064 300 km²), rozciągająca się na długości 5700 km od Oceanu Atlantyckiego na zachodzie po Morze Czerwone na wschodzie; od północy ograniczona jest górami Atlas i wybrzeżem Morza Śródziemnego. Znajduje się na terytoriach 11 państw: Maroka, Algierii, Tunezji, Libii, Egiptu, Sahary Zachodniej, Mauretanii, Mali, Nigru, Czadu i Sudanu.
  • Pelecanus onocrotalus Linnaeus, 1758pelikan różowy
  • Pelecanus conspicillatus Temminck, 1824pelikan australijski
  • Pelecanus rufescens J.F. Gmelin, 1789pelikan mały
  • Pelecanus philippensis J.F. Gmelin, 1789pelikan indyjski
  • Pelecanus crispus Bruch, 1832pelikan kędzierzawy
  • Pelecanus erythrorhynchos J.F. Gmelin, 1789pelikan dzioborogi
  • Pelecanus occidentalis Linnaeus, 1766pelikan brunatny
  • Pelecanus thagus G.I. Molina, 1782pelikan chilijski – takson wyodrębniony z P. occidentalis
  • Jajo – jedna z faz rozwoju nowego osobnika u wielu gatunków zwierząt. Jajo zawiera surowce odżywcze pozwalające na rozwój zarodka bez dostępu do organizmu macierzystego i zewnętrznych źródeł pożywienia oraz stosunkowo bezpieczne środowisko, ale ze względu na swoją zawartość jest również cenionym pokarmem.Johann Friedrich Gmelin (ur. 8 sierpnia 1748, zm. 1 listopada 1804) – niemiecki botanik, entomolog i naturalista. W 1788 wydał uzupełnioną przez siebie 13 edycję Systema Naturae Linneusza. Nadał łacińskie nazwy wielu gatunkom, m.in. guźcowi i rybitwie krótkodziobej. Na cześć Gmelina nazwano jeden z gatunków bylicy Artemisia gmelinii.


    Podstrony: [1] 2 [3]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Trzcina (Phragmites L.) – rodzaj roślin należący do rodziny wiechlinowatych. Należy do niego 4–5 gatunków. W Polsce w środowisku naturalnym rośnie jeden tylko gatunek – trzcina pospolita (Phragmites australis), jest to zarazem gatunek typowy rodzaju.
    Język grecki, greka (starogr. dialekt attycki Ἑλληνικὴ γλῶττα, Hellenikè glõtta; nowogr. Ελληνική γλώσσα, Ellinikí glóssa lub Ελληνικά, Elliniká) – język indoeuropejski z grupy helleńskiej, w starożytności ważny język basenu Morza Śródziemnego. W cywilizacji Zachodu zaadaptowany obok łaciny jako język terminologii naukowej, wywarł wpływ na wszystkie współczesne języki europejskie, a także część pozaeuropejskich i starożytnych. Od X wieku p.n.e. zapisywany jest alfabetem greckim. Obecnie, jako język nowogrecki, pełni funkcję języka urzędowego w Grecji i Cyprze. Jest też jednym z języków oficjalnych Unii Europejskiej. Po grecku mówi współcześnie około 15 milionów ludzi. Język grecki jest jedynym językiem z helleńskich naturalnych, który nie wymarł.
    Pelikan australijski (Pelecanus conspicillatus) – gatunek dużego ptaka z rodziny pelikanów (Pelecanidae), zamieszkujący Australię, Tasmanię i Nowej Gwineę, Fidżi i niektóre wyspy Indonezji. Niekiedy zalatuje też do Nowej Zelandii.
    Oceania − nazwa zbiorowa wysp Oceanu Spokojnego, które wraz z Australią tworzą odrębną część świata nazywaną Australią i Oceanią.
    Gleba, pedosfera – biologicznie czynna powierzchniowa (do 2 m miąższości) warstwa skorupy ziemskiej, powstała w procesie glebotwórczym ze skały macierzystej pod wpływem czynników glebotwórczych. Gleba składa się z części mineralnej i organicznej. Częścią gleby są organizmy glebowe.
    Pelikan chilijski (Pelecanus thagus) – gatunek ptaka z rodziny pelikanów (Pelecanidae). Ich pióra są czarne po bokach i białe w pozostałych częściach ciała. Zwierzęta te ważą około 7 kg i mierzą 1,5 m. Żywią się rybami. Zamieszkują zachodnie wybrzeża Ameryki Południowej (Chile i Peru). W Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych IUCN ptaki te zostały sklasyfikowane jako gatunek podwyższonego ryzyka (NT).
    Rząd (łac. ordo) – jedna z podstawowych kategorii systematycznych stosowanych w systematyce organizmów, niższa od gromady (classis w zoologii) lub klasy (classis w botanice), a wyższa od rodziny (familia). Termin ordo został wprowadzony przez Karola Linneusza jako jedna z pięciu podstawowych kategorii w hierarchicznym systemie klasyfikacji biologicznej. Kategoriami pomocniczymi dla rzędu są nadrząd (superordo), podrząd (subordo) i infrarząd (infraordo), a w literaturze anglojęzycznej stosowane są jeszcze czasem parvorder (niższa od infrarzędu), magnorder (wyższa od nadrzędu), grandorder i mirorder (między rzędem a nadrzędem).

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.044 sek.