Pedagog szkolny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Pedagog szkolny – stanowisko w systemie oświaty w Polsce unormowane m.in. w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 kwietnia 2013 r. w sprawie zasad udzielania i organizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej w publicznych przedszkolach, szkołach i placówkach (dalej: "rozporządzenie z 2013"). Jest ono tworzone w przedszkolach, szkołach i innych placówkach oświatowych (§ 23 rozporządzenia). W opracowaniach pedagogicznych pedagoga szkolnego określa się mianem zawodu.

System oświaty w Polsce – struktura szkolnictwa w Polsce, obejmująca przedszkola, szkoły podstawowe, gimnazja, szkoły ponadgimnazjalne, policealne, artystyczne i inne.Ministerstwo Edukacji Narodowej (MEN) – polskie ministerstwo przywrócone 5 maja 2006 w wyniku podziału Ministerstwa Edukacji i Nauki. Nowo powstałym resortem zostało Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego.

Geneza[ | edytuj kod]

Stanowisko pedagoga szkolnego wprowadzono decyzją Ministra Oświaty i Wychowania w ramach programu pilotażowego w roku szkolnym 1973-1974. 7 listopada 1975 resort ten wydał zarządzenie w sprawie pracy nauczyciela – pedagoga szkolnego, które w załączniku zawierało wytyczne określające szczegółowe zadania pedagoga szkolnego.

Uczeń – osoba pobierająca naukę. Dawniej młody człowiek oddany do cechu, przyuczany do rzemiosła, określany także jako terminator. Obecnie w Polsce uczeń to osoba uczęszczająca do szkoły podstawowej lub gimnazjum i realizująca obowiązek szkolny (dzieci i młodzież w wieku od 7 do 18 lat) oraz uczęszczająca do jednej ze szkół ponadgimnazjalnych i realizująca obowiązek nauki


Podstrony: 1 [2] [3] [4]




Reklama