• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Patriarcha Antiochii

    Przeczytaj także...
    Filogonusz (ur. ?, zm. ?) – w latach 320-323 22. Patriarcha Antiochii, święty Kościoła katolickiego i Cerkwii Prawosławnej. Jego imię jest wpisane do Martylologium Rzymskiego pod datą 20 grudnia. Przed wyborem na patriarchę był prawnikiem. Święty Heron znany także jako Herodion był biskupem Antiochii w II wieku, swój urząd objął po Ignacym Antiocheńskim. Pełnił posługę biskupią przez około dwadzieścia lat. Zmarł śmiercią męczeńską w 136 roku. Tradycja kościelna uznaje go za jednego z patriarchów Antiochii.
    Melchicki patriarcha Antiochii - urząd powstał po odłączeniu się części Kościoła prawosławnego i poddaniu się władzy papieża w 1724 r., kiedy to powstał Kościół melchicki. Nazwą melchici obejmuje się wiernych pierwotnie zamieszkujących obszary Azji i Afryki, stąd patriarcha używa tytułu: "Patriarcha miast Antiochii, Aleksandrii i Jeruzalem, Cylicji, Syrii, Iberii, Arabii, Mezopotamii, Pentapolis, Etiopii, całego Egiptu i całego Wschodu, Ojciec Ojców, Pasterz Pasterzy, Biskup Biskupów, Trzynasty spośród Świętych Apostołów".

    Patriarcha Antiochii – tradycyjny tytuł przysługujący biskupowi Antiochii, jeden z patriarchów w Kościołach Wschodnich. Z czasem doszło do podziałów i powstania kilku odrębnych stolic patriarszych.

    Patriarchowie Antiochii do 538 r.[ | edytuj kod]

  • 37–53 – Święty Piotr
  • 53–68 – Ewodiusz (biskup Antiochii)
  • 68–107 – św. Ignacy Antiocheński
  • 107–127 – Heron (patriarcha Antiochii)
  • 127–154 – Korneliusz (patriarcha Antiochii)
  • 154–169 – Eros (patriarcha Antiochii)
  • 169–182 – Teofil z Antiochii
  • 182–191 – Maksymus I (patriarcha Antiochii)
  • 191–211 – Serapion (patriarcha Antiochii)
  • 211–220 – Ascelpiades (patriarcha Antiochii)
  • 220–231 – Filetus (patriarcha Antiochii)
  • 231–237 – Zebiniusz (patriarcha Antiochii)
  • 237–251 – Babylas (patriarcha Antiochii)
  • 251–254 – Fabiusz (patriarcha Antiochii)
  • 254–260 – Demetriusz (patriarcha Antiochii)
  • 260–268 – Paweł z Samosaty
  • 268–273 – Domnusz I (patriarcha Antiochii)
  • 273–282 – Tymeusz (patriarcha Antiochii)
  • 283–303 – Cyryl I (patriarcha Antiochii)
  • 304–314 – Tyranos (patriarcha Antiochii)
  • 314–320 – Witalis (patriarcha Antiochii)
  • 320–323 – Filogonusz (patriarcha Antiochii)
  • 324–330 – św. Eustacjusz Antiocheński
  • 330 – Paulin (6 miesięcy); dawniej biskup Tyru, arianin i przyjaciel Euzebiusza z Cezarei
  • 331–333 – Eulaliusz (patriarcha Antiochii)
  • 333–334 – Euforniusz (patriarcha Antiochii)
  • 334–342 – Filaclusz (patriarcha Antiochii)
  • 342–344 – Stefan I (patriarcha Antiochii)
  • 344–357 – Leoncjusz (patriarcha Antiochii)
  • 358–359 – Eudoksjusz z Antiochii
  • 360 – Euzoiusz (patriarcha Antiochii)
  • 360–361 – św. Melecjusz
  • W wyniku schizmy różne grupy powołały własnych patriarchów:

    Babylas (ur. ?, zm. 253) – w latach 237-251 13. Patriarcha Antiochii. Podczas prześladowania chrześcijan za panowania Decjusza w latach 249-251 nie zaparł się wiary i został wtrącony do więzienia, gdzie zmarł z powodu swych cierpień. W średniowieczu jego relikwie zostały przeniesione do Cremony, gdzie znajdują się do dziś. Egipt (arab. مصر Miṣr; dialekt egipski: Máṣr (/masˤɾ/); łac. Aegyptus, gr. Αίγυπτος Aígyptos), nazwa oficjalna Arabska Republika Egiptu (arab. جمهوريّة مصر العربيّة Dżumhurijjat Misr Al-Arabijja) – państwo położone w północno-wschodniej Afryce z półwyspem Synaj w zachodniej Azji. Egipt graniczy z Izraelem i Strefą Gazy na północnym wschodzie, Sudanem na południu i Libią na zachodzie. Od północy rozpościera się Morze Śródziemne, a na wschodzie Morze Czerwone.

    Kryzys monofizycki[ | edytuj kod]

    Patriarcha Sewer, który był polemistą o ścisłym umyśle, zainspirował ruch opozycji wobec uchwał Soboru chalcedońskiego, szczególnie wobec listu dogmatycznego papieża Leona Wielkiego zwanego Tomus ad Flavianum, zarzucając im Nestorianizm. Jego nauczanie leży u podstaw Monofizytyzmu, który dotrwał do naszych czasów.

    Euzebiusz z Cezarei (ur. ok. 264, zm. ok. 340) – pisarz, teolog i historyk chrześcijański, biskup Cezarei w Palestynie od 313. Uczeń Pamfila z Cezarei, obrońcy twórczości Orygenesa – jako wyraz oddania dla swego mistrza, przyjął przydomek syn Pamfila.Tyr (obecny Sur) – w starożytności miasto fenickie, obecnie miasto i port w południowym Libanie na wybrzeżu Morza Śródziemnego. Posiada połączenie kolejowe i drogowe z portem Sajda. Jego nazwa znaczy „skała”. W języku fenickim Ṣur, w akadyjskim Ṣurru, po hebrajsku צור Ṣōr, po grecku Τύρος Týros, po arabsku صور (as)-Ṣūr.

    Sewer został złożony z urzędu przez cesarza Justyniana w 518 i przebywał na wygnaniu w Egipcie do 528 r. Po pobycie w Konstantynopolu, jako protegowany broniącej monofizytów cesarzowej Teodory, skazany ponownie, zmarł w Egipcie w 538 r. Kościół syryjsko-prawosławny uznawał go jako patriarchę do jego śmierci w 538. Mimo prób ze strony cesarza Justyniana pojednania stronnictw seweriańskiego i ortodoksyjnego – choć mniej radykalnych niż Henotikon cesarza Zenona Izauryjczyka w 482 r. – nie doszło do pojednania.

    Eudoksjusz z Antiochii (zm. 370) – arcybiskup Konstantynopola w latach 360–370. Wcześniej w latach 358-359 był Patriarchą Antiochii. Tomus ad Flavianum, zwany Listem dogmatycznym lub Listem 28, jest jednym z najważniejszych tekstów dogmatycznych w całej historii chrystologii. Papież Leon I wysłał go w roku 449 do biskupa Konstantynopola Flawiana w sprawie błędu, który archimandryta konstantynopolitański Eutyches popełnił co do rozumienia Osoby Chrystusa.

    Patriarchowie antiocheńscy po schizmie[ | edytuj kod]

    W wyniku podziałów w kościele antiocheńskim można mówić o następujących patriarchach Antiochii:

  • prawosławny patriarcha Antiochii (od 518)
  • syryjsko-prawosławny patriarcha Antiochii (od 518)
  • łaciński patriarcha Antiochii (1098–1964)
  • maronicki patriarcha Antiochii (od 686)
  • syryjskokatolicki patriarcha Antiochii (od 1662)
  • melchicki patriarcha Antiochii (od 1724)
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. H.-I. Marrou: Monofizyci i Neochalcedonianie. Spór o „Trzy rozdziały”. s. 268-271.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • John P. Meier: Antioch. W: Raymond E. Brown, S.S., John P. Meier: Antioch and Rome. New Testament Cradles of Catholic Christianity. Nowy Jork - Ramsey: Paulist Press, 1983, s. 11-86.
  • I.-H. Marrou: Monofizyci i Neochalcedonianie. Spór o „Trzy rozdziały”. W: J.Daniélou, I. Marrou: Historia Kościoła. M. Tarnowska (przekład), R. Aubert (wprowadzenie). T. 1: Od początku do roku 600. Warszawa: IW PAX, 1986, s. 268-274. ISBN 83-211-0577-7.
  • Serapion (ur. ?, zm. 211) – w latach 191-221 9. Patriarcha Antiochii, święty Cerkwii prawosławnej i Kościoła katolickiego. Wspomnienie Serapiona widnieje w Martylologium Rzymskim pod datą 30 października. Serapion znany jest głównie z pism teologicznych m.in z prywatnego listu w którym potępił herezje montanizmu. Patriarcha – (gr. πατριάρχης „praojciec”) w Nowym Testamencie określenie protoplastów Izraelitów (Abraham, Izaak, Jakub oraz dwunastu synów Jakuba), ale także protoplastów ludzkości, oraz protoplastów rodów, np. Dawid.




    Warto wiedzieć że... beta

    Syryjsko-prawosławny patriarcha Antiochii – jeden z patriarchów w Kościołach wschodnich, zwierzchnik Syryjskiego Kościoła Ortodoksyjnego.
    Eustacjusz (Eustachy) z Antiochii, cs. Swiatitiel Jewstafij, archijepiskop Antiochijskij (zm. przed 337 w Tracji) – biskup Berei syryjskiej, patriarcha Antiochii, święty Kościoła katolickiego i prawosławnego.
    Antiochia – nazwa miasta utworzona od męskiego imienia Antioch (gr. Antiochos), występującego licznie w dynastii Seleucydów. Władcy ci na terenie swojego państwa często zakładali miasta, nazywane, na cześć fundatora lub jego przodka, „Antiochia” albo „Seleucja”. W okresie hellenistycznym i później rzymskim istniało wiele miast o nazwie „Antiochia” rozlokowanych na terenie Azji.
    Prawosławny patriarcha Antiochii – jeden z patriarchów w Kościołach Wschodnich, czasem jest nazywany greckim patriarchą Antiochii dla odróżnienia od syryjsko-prawosławnego patriarchy Antiochii.
    Zeno, Imperator Caesar Flavius Zeno Augustus, Tarasicodissa, Trascalissaeus (ur. ok. 425, zm. 9 kwietnia 491) – cesarz wschodniorzymski od 9 lutego 474 do 9 kwietnia 491. Był zięciem cesarza Leona I, mężem jego córki Ariadny.
    Nestorianizm – chrześcijańska doktryna chrystologiczna zapoczątkowana w latach 428-431 w wyniku kontrowersji powstałej wokół nauczania Nestoriusza, patriarchy Konstantynopola, na temat relacji między dwiema naturami, boską i ludzką, w Jezusie Chrystusie. Potępiona jako herezja przez sobór efeski (431 r.) dała początek licznym Kościołom wschodnim, które żyły w izolacji od Wielkiego Kościoła. Dzisiejsi nestorianie niekoniecznie podtrzymują nauczanie teologa, od którego wzięły swą nazwę. Doktryna nestorianizmu, na swój sposób interpretując implikacje poglądów chrystologicznych szkoły antiocheńskiej, oddzielała dwie natury w Chrystusie, ludzką i boską, uznając ich złączenie jedynie na płaszczyźnie funkcjonalnej, a nie ontologicznej.
    Monofizytyzm, eutychianizm – doktryna teologiczna, według której Chrystus ma naturę ludzką i boską, jednak nie istnieje w dwóch naturach. Natura boska Chrystusa wchłonęła jego naturę ludzką. Doktryna została ogłoszona przez archimandrytę konstantynopolitańskiego Eutychesa i poparta przez duchownych aleksandryjskich w pierwszej połowie V wieku. Eutyches, głosząc swoje poglądy na naturę Chrystusa, dążył do obalenia nestorianizmu, który został potępiony na soborze efeskim w 431 roku.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.025 sek.