• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Parus


    UWAGA: TA PODSTRONA MOŻE ZAWIERAĆ TREŚCI PRZEZNACZONE TYLKO DLA OSÓB PEŁNOLETNICH



    Przeczytaj także...
    Sikory, sikorowate (Paridae) – rodzina ptaków z rzędu wróblowych (Passeriformes). Obejmuje gatunki lądowe, nadrzewne, zamieszkujące półkulę północną i całą Afrykę. Ptaki te charakteryzują się następującymi cechami:Eurazja (błędnie Euroazja) – największy kontynent na kuli ziemskiej o powierzchni 54,9 mln km², zamieszkany przez 4,918 mld ludzi,co stanowi 70,65% ludności świata (2012) (z czego 60,25% zamieszkuje Azję). Dzielony umownie na Europę i Azję. Termin Eurazja wprowadzono w XIX wieku dla podkreślenia ścisłego połączenia Azji z Europą.
    Ptaki (Aves) – gromada stałocieplnych zwierząt z podtypu kręgowców. Jest najbardziej zróżnicowaną spośród gromad kręgowców lądowych – istnieje około 10 tys. gatunków ptaków, które zamieszkują ekosystemy na całym świecie. Ich wielkość waha się od 5 cm u koliberka hawańskiego do 2,7 m u strusia.

    Parus – rodzaj ptaka z rodziny sikor (Paridae).

    Występowanie[]

    Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Eurazji i Afryce.

    Morfologia[]

    Długość ciała 12,5–15 cm, masa ciała 11,9–22,1 g.

    Systematyka[]

    Etymologia[]

    Łacińskie parus – sikora (por. par, parum – równy, towarzysz).

    Podział systematyczny[]

    Do rodzaju należą następujące gatunki:

    Afryka – drugi pod względem wielkości kontynent na Ziemi. Ma 30,37 mln km² powierzchni, czyli ponad 20,3% ogólnej powierzchni lądowej naszego globu. Przechodzi przez niego południk 0°, obydwa zwrotniki i równik.Bogatka zwyczajna, bogatka, sikora bogatka (Parus major) – gatunek niewielkiego, częściowo wędrownego ptaka z rodziny sikor (Paridae).
  • Parus monticolus – sikora zielonogrzbieta
  • Parus major – bogatka zwyczajna
  • Parus bokharensis – bogatka siwa
  • Parus cinereus – bogatka orientalna – gatunek wyodrębniony ostatnio z P. major
  • Przypisy

    1. Parus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
    2. C. Linneaus: Systema naturae per regna tria naturae: secundum classes, ordines, genera, species, cum characteribus, differentiis, synonymis, locis. Wyd. 10. T. 1. Holmiae: Impensis Direct. Laurentii Salvii, 1758, s. 189. (łac.)
    3. F. Gill, D. Donsker: Waxwings and their allies, tits & penduline tits (ang.). IOC World Bird List: Version 5.4. [dostęp 2016-02-02].
    4. A. Gosler, P. Clement: Family Paridae (Tits and Chickadees). W: J. del Hoyo, A. Elliott, D.A. Christie: Handbook of the Birds of the World. Cz. 12: Picathartes to Tits and Chickadees. Barcelona: Lynx Edicions, 2007, s. 739, 741. ISBN 84-96553-42-6. (ang.)
    5. J.A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie, E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2016. [dostęp 2016-02-02]. (ang.)
    6. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek, M. Kuziemko: Rodzina: Paridae Vigors, 1825 - sikory - Tits, chickadees (wersja: 2015-05-27). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2016-02-02].
    7. L. Kvist, J. Martens, H. Higuchi, A.A. Nazarenko, O.P. Valchuk, M. Orell. Evolution and genetic structure of the great tit (Parus major) complex. „Proceedings of the Royal Society B”. 270 (1523), s. 1447-1454, 2003. DOI: 10.1098/rspb.2002.2321 (ang.). 
    8. L. Kvist, J. Martens, A.A. Nazarenko, M. Orell. Paternal leakage of mitochondrial DNA in the Great Tit (Parus major). „Molecular Biology and Evolution”. 20 (2), s. 243-247, 2003. DOI: 10.1093/molbev/msg025 (ang.). 
    9. M. Päckert, J. Martens, S. Eck, A.A. Nazarenko, O.P. Valchuk, B. Petri, M. Veith. The great tit (Parus major) - a misclassified ring species. „Biological Journal of the Linnean Society”. 86 (2), s. 153-174, 2005. DOI: 10.1111/j.1095-8312.2005.00529.x (ang.). 
    10. L. Kvist, T. Arbabi, M. Päckert, M. Orell, J. Martens. Population differentiation in the marginal populations of the great tit (Paridae: Parus major). „Biological Journal of the Linnean Society”. 90 (2), s. 201-210, 2007. DOI: 10.1111/j.1095-8312.2007.00726.x (ang.). 
    11. S. Eck. The Palaearctic titmouse species (Aves: Paridae: Parus sensu lato) - a current survey. „Zootaxa”. 1325, s. 7-54, 2006 (ang.). 
    12. L. Kvist, S. Rytkönen. Characterization of a secondary contact zone of the Great Tit Parus major and the Japanese Tit P. minor (Aves: Passeriformes) in Far Eastern Siberia with DNA markers. „Zootaxa”. 1325, s. 55-73, 2006 (ang.). 
    13. S. Eck, J. Martens. Systematic notes on Asian birds. 49 A preliminary review of the Aegithalidae, Remizidae and Paridae1. „Zoologische Mededelingen Leiden”. 80 (5), s. 1-63, 2006 (ang.). 
    14. Na Zhao, C. Dai, W. Wang, R. Zhang, Y. Qu, G. Song, K. Chen, X. Yang, F. Zou, F. Lei. Pleistocene climate changes shaped the divergence and demography of Asian populations of the great tit Parus major: evidence from phylogeographic analysis and ecological niche models. „Journal of Avian Biology”. 43 (4), s. 297-310, 2012. DOI: 10.1111/j.1600-048X.2012.05474.x (ang.). 
    DOI (ang. digital object identifier – cyfrowy identyfikator dokumentu elektronicznego) – identyfikator dokumentu elektronicznego, który w odróżnieniu od identyfikatorów URL nie zależy od fizycznej lokalizacji dokumentu, lecz jest do niego na stałe przypisany.Zootaxa – recenzowane czasopismo naukowe publikujące prace dotyczące wszystkich obszarów systematyki zoologicznej. Preferowane są obszerne publikacje, takie jak monografie i rewizje. Prace zajmujące od jednej do czterech stron wypełniają luki w numerach zawierających wiele publikacji. Artykuły o długości od czterech do pięćdziesięciu dziewięciu stron wydawane są w obejmującym kilka prac numerze o długości 60, 64, lub 68 stron. Monografie (powyżej 60 stron) są publikowane oddzielnie i otrzymują własny numer ISBN. Do końca 2011 roku wydano 517 monografii lub książek. Od maja 2001 roku do końca 2011 na łamach „Zootaksy” opisano ponad 25 tysięcy nowych taksonów. „Zootaxa” bywa określana jako „megaczasopismo” i „sensacja” w dziedzinie zoologicznych publikacji naukowych. Obecnie jest największym czasopismem dotyczącym taksonomii. Z roku na rok publikowanych jest coraz więcej artykułów i monografii. Średnio blisko 1/5 z nich jest otwarcie dostępna. Impact factor za rok 2011 wynosi 0,927.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Łacina, język łaciński (łac. lingua Latina, Latinus sermo) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.045 sek.