• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Partycja



    Podstrony: [1] 2 [3]
    Przeczytaj także...
    Mandriva Linux (dawniej Mandrakelinux, Linux Mandrake) – dystrybucja Linuksa firmy Mandriva, uznawana za łatwą w użytkowaniu nawet dla niezbyt doświadczonego użytkownika. Charakteryzuje się dbałością o graficzny interfejs użytkownika oraz obsługą dużej ilości modeli sprzętu popularnego w zastosowaniach biurowych.fdisk – podstawowe narzędzie podziału dysku na partycje przed użyciem przez system operacyjny taki jak OS/2, Linux, DOS itp.
    Implementacje[ | edytuj kod]

    Tablica partycji w komputerach PC[ | edytuj kod]

    Historia[ | edytuj kod]

    Tablica partycji w architekturze PC została wprowadzona wraz z pojawieniem się dysków twardych w 1982. W 1987 wraz z DOS 3.3 format tablicy partycji został rozszerzony o tablicę rozszerzoną, na której mogły się znajdować logiczne partycje.

    Unified Extensible Firmware Interface (UEFI) – interfejs pomiędzy systemem operacyjnym a firmware, opracowywany jako następca BIOS-u w komputerach osobistych.FAT (akronim z ang. File Allocation Table) – system plików powstały pod koniec lat 70. Zastosowany w systemach operacyjnych, m.in. DOS i Windows.

    Specyfikacja[ | edytuj kod]

    Tablica partycji (ang. partition table) – jest przechowywana w master boot rekordzie pierwszego sektora dysku twardego. Struktura ta zajmuje 64 bajty w której są 4 wpisy (po 16 bajtów każdy)

    Master Boot Record
    (offset)
    0x0000 do 0x01BD – pierwszych 446 bajtów (bajty zarezerwowane dla programu rozruchowego)
    0x01BE do 0x01CD – partycja 1
    0x01CE do 0x01DD – partycja 2
    0x01DE do 0x01ED – partycja 3
    0x01EE do 0x01FD – partycja 4
    0x01FE do 0x01FF – Boot signature
    

    Owe pierwsze 446 bajtów jest często zarażane przez wirusy chcące przejąć tablice partycji i uruchamiać się wraz z programem rozruchowym przed systemem.

    BSD (ang. Berkeley Software Distribution, czasami nazywany Berkeley Unix) – odmiana systemu operacyjnego Unix wywodząca się ze stworzonych na Uniwersytecie Kalifornijskim Berkeley rozszerzeń dla systemu rozwijanego przez firmę AT&T. Także potoczna nazwa licencji BSD, na której te systemy są wydawane oraz pokrewnych licencji tego typu (np. licencja MIT).Master Boot Record, MBR – główny rekord startowy, czyli umowna struktura danych zapisana w pierwszym sektorze dysku twardego. Nazywany też Master Boot Block. Zawiera program rozruchowy oraz tablicę partycji.

    Każdy wpis w tablicy partycji ma następujący układ:

    |==========================================================|
    | Numer bajtu| Opis                                        |
    |==========================================================|
    |           1| flaga aktywności                            |
    |==========================================================|
    |         2-4| startowy CHS                                |
    |==========================================================|
    |           5| typ partycji                                |
    |==========================================================|
    |         6-8| końcowy CHS                                 |
    |==========================================================|
    |        9-12| sektor początkowy                           |
    |==========================================================|
    |       13-16| liczba sektorów partycji                    |
    |==========================================================|
    

    Przykładowa tablica partycji: (wszystkie bajty są w formacie little endian)

    Microsoft Windows (ang. windows „okna”, IPA: [maɪkɹoʊsɑːft ˈwɪndoʊz]) – rodzina systemów operacyjnych stworzonych przez firmę Microsoft. Systemy rodziny Windows działają na serwerach, systemach wbudowanych oraz na komputerach osobistych, z którymi są najczęściej kojarzone. Plik wymiany – specjalny plik systemowy wykorzystywany przez Windows jako Pamięć wirtualna. Ten plik w systemach operacyjnych opartych na Windows NT nazywa się pagefile.sys. System operacyjny może obsługiwać po jednym takim pliku na każdą partycję. Jest wykorzystywany wówczas, gdy menedżer pamięci uwalnia pamięć RAM, nie zmniejszając ilości alokowanej pamięci wirtualnej. Szczególnym przypadkiem jest sytuacja, gdy ilość przetwarzanych informacji nie mieści się w pamięci fizycznej. Dane z pamięci wirtualnej są wtedy zapisywane do pliku wymiany, obszar pamięci jest zwalniany, a gdyby dane przeniesione na dysk były potrzebne, to tworzy się blok pamięci i kopiuje dane z pliku wymiany. Zbyt częste zapisy i odczyty do pliku wymiany zmniejszają wydajność komputera i przyczyniają się do nadmiernego użycia dysku twardego i zazwyczaj świadczą o zbyt małej ilości pamięci RAM. Aby plik wymiany działał wydajnie powinien być zapisany w jednolitym, zdefragmentowanym obszarze dysku. Warto też ze względów wydajnościowych utworzyć plik wymiany na dysku twardym innym niż zainstalowany system, ewentualnie na oddzielnej partycji, a co najmniej na partycję innej niż ta na której zainstalowano system operacyjny.
    offset: value explanation
    
    ======: ===== ===========
    0x01BE: 0x80 flaga aktywności
    0x01BF: 0x00 0x02 0x00 startowy CHS
    0x01C2: 0x83 typ partycji
    0x01C3: 0x1A 0x5B 0x8C końcowy CHS
    0x01C6: 0x02 0x00 0x00 0x00 sektor początkowy
    0x01CA: 0x00 0x35 0x0C 0x00 liczba sektorów partycji
    

    Znaczenie poszczególnych pól[ | edytuj kod]

  • flaga aktywności – określa tzw. aktywną partycję, czyli partycję, z której standardowy program rozruchowy powinien załadować system operacyjny. Może być kilka aktywnych partycji, ale system startuje zawsze z tej pierwszej. Wartość 0x00 określa partycje zwykłą zaś 0x80 partycje aktywną.
  • startowy CHS – adres początku partycji w notacji cylinder, głowica, sektor
  • typ partycji – określa typ partycji podstawowej lub oznacza partycję jako rozszerzoną
  • końcowy CHS – adres końca partycji
  • sektor początkowy – adres pierwszego sektora
  • liczba sektorów – liczba sektorów należących do partycji
  • Partycja rozszerzona pozwala na założenie więcej niż 4 partycji logicznych.

    Program rozruchowy (ang. boot loader) – działający na zasadzie bootstrapu (z ang. „pull oneself up by one’s bootstraps” – ruszać ciągnąc własne sznurowadła) program uruchamiany jako pierwszy po wykonaniu BIOS-u (lub EFI), służący do załadowania systemu operacyjnego do pamięci operacyjnej komputera.System operacyjny (ang. Operating System, skrót OS) – oprogramowanie zarządzające systemem komputerowym, tworzące środowisko do uruchamiania i kontroli zadań użytkownika.

    Inne implementacje partycjonowania[ | edytuj kod]

    Popularyzacja architektury IBM PC sprawiła, że tablica partycji jest używana od dłuższego czasu. Pojawił się jednak nowy projekt firm Intel i Microsoft (początkowo dla architektury IA-64) nazwany Extensible Firmware Interface (EFI), dostosowany do używania GUID Partition Table (GPT) w miejsce tradycyjnego MBR. Microsoft dodał wsparcie dla GPT w Windows Server 2003 SP1 i wszystkich kolejnych systemach, w tym również na platformę x86 oraz x86-x64. Przy zastosowaniu partycji GPT możliwe jest użycie do 128 partycji podstawowych, a sama struktura partycji obsługuje dyski o pojemności do 18EB (w Windows Server 2003 SP1).

    Unix Time-Sharing System (pisane również jako UNIX, choć nie jest to skrót – nazwa „UNIX” jest kalamburem określenia Multics, który był wzorem dla Uniksa) – system operacyjny rozwijany od 1969 r. w Bell Labs (UNIX System Laboratories, USL) przez Dennisa Ritchie i Kena Thompsona. W latach 70. i 80. zdobył bardzo dużą popularność, co zaowocowało powstaniem wielu odmian i implementacji. Część z nich, w szczególności Linux oraz OS X, jest w użyciu do dziś. UNIX jest zarejestrowanym znakiem towarowym The Open Group.Partycja wymiany (SWAP) – systemowa partycja występująca w systemach typu UNIX. Służy do tymczasowego przechowywania danych w sytuacji, gdy ich ilość przekracza zasoby wolnej pamięci RAM lub gdy z różnych powodów korzystniej jest przechowywać je (lub ich część) na dysku twardym.

    Schematy partycjonowania[ | edytuj kod]

    Microsoft Windows[ | edytuj kod]

    W systemach z rodziny Windows standardowym schematem partycjonowania jest stworzenie pojedynczej partycji będącej dyskiem C:, na którym jest przechowywany system operacyjny, dane i programy. Zalecane jest stworzenie kilku partycji lub użycie kilku dysków twardych, gdzie na jednej partycji znajduje się system operacyjny, a na pozostałych programy i dane. Jeśli jest to możliwe plik wymiany powinien znajdować się na oddzielnej partycji dysku, na którym nie znajduje się system operacyjny.

    Montowanie – w systemach operacyjnych z rodziny Unix przyporządkowanie konkretnej partycji z systemem plików położenia w drzewie katalogów – zazwyczaj jest to katalog /mnt (lub /media) i w nim podkatalogi konkretnych urządzeń – co umożliwia korzystanie z systemu plików systemowi operacyjnemu i użytkownikowi.BIOS (akronim ang. Basic Input/Output System – podstawowy system wejścia-wyjścia) – zapisany w pamięci stałej zestaw podstawowych procedur pośredniczących pomiędzy systemem operacyjnym a sprzętem. Posiada on własną pamięć, w której znajdują się informacje dotyczące daty, czasu oraz danych na temat wszystkich urządzeń zainstalowanych na naszym komputerze. Jest to program zapisany w pamięci ROM płyty głównej oraz innych kart rozszerzeń takich jak np. karta graficzna.

    UNIX[ | edytuj kod]

    W systemach z rodziny UNIX, w tym jak Linux, bezpiecznie jest stworzyć oddzielne partycje: /, /boot, /home, /tmp, /usr, /var, /opt i partycję wymiany. Dzięki temu mamy pewność, że nawet jeśli jeden system plików zostanie uszkodzony, nie spowoduje on uszkodzenia danych na innych partycjach, minimalizując utratę danych. Wadą takiego rozwiązania jest konieczność podziału dysku na małe części o ustalonej wielkości. Dobranie ich wielkości jest czasami bardzo trudnym zadaniem. Typowy system typu desktop używa jednej partycji / (root) zawierającej cały system operacyjny oraz partycji wymiany. Oddzielna partycja /home jest przydatna podczas reinstalacji systemu pozwalając na zachowanie danych użytkowników.

    System plików – metoda przechowywania plików, zarządzania plikami, informacjami o tych plikach, tak by dostęp do plików i danych w nich zgromadzonych był łatwy dla użytkownika systemu; także: wolumin.Partycja rozszerzona - rodzaj partycji, który można tworzyć tylko na podstawowych dyskach MBR (ang.) master boot record. Partycje rozszerzone są użyteczne, gdy trzeba utworzyć więcej niż cztery woluminy na podstawowym dysku MBR. W przeciwieństwie do partycji podstawowych. Zamiast tego w ramach jednej partycji rozszerzonej można utworzyć jedną lub więcej partycji logicznych, który po utworzeniu można sformatować. Dysk MBR może zawierać maksymalnie cztery partycje podstawowe albo trzy partycje podstawowe i jedną partycję rozszerzoną z wieloma partycjami logicznymi.


    Podstrony: [1] 2 [3]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Tablica partycji GUID – sposób zapisu informacji o partycjach na dysku twardym. W strukturze logicznej przypomina rozszerzone (extended) partycje MBR, czyli starszego typu.
    Diskdrake jest to bardzo prosty i intuicyjny program do podziału dysku na partycje dostępny w dystrybucji Mandriva (Mandrake). W programie dostępne są dwa tryby zaawansowania: standardowy i zaawansowany. Diskdrake jako jeden z niewielu programów, potrafi po zmodyfikowaniu, skasowaniu lub utworzeniu partycji wprowadzić nowe ustawienia do pliku /etc/fstab, dzięki czemu po restarcie wszystkie partycje są widoczne.
    i-węzeł (ang. i-node, index-node) – element struktury systemów plików między innymi takich jak ext2 i UFS. I-węzły są strukturami opisującymi pliki w systemie – zawierają wszelkie informacje (lub większość informacji - zależy to od implementacji) związane z plikiem z wyłączeniem danych pliku oraz jego nazwy. Wszystkie i-węzły na danym systemie plików mają tę samą długość.
    GParted – edytor partycji oparty na środowisku graficznym GNOME dostępny na licencji GPL. Jest używany do tworzenia, usuwania, zmiany rozmiaru, przenoszenia, sprawdzania i kopiowania partycji oraz systemów plików znajdujących się na nich. Jest przydatny do tworzenia przestrzeni dla nowych systemów operacyjnych, reorganizacji użycia dysku, kopiowania danych rezydujących na dysku twardym i tworzenia lustrzanych kopii partycji.
    Cfdisk – program komputerowy działający w środowisku Linux, będący programem narzędziowym przydatnym przy partycjonowaniu dysku zapisanego w oparciu o strukturę MBR. Spełnia te same funkcje co fdisk, lecz wyposażony jest w interfejs oparty na bibliotece curses. Główne różnice w zachowaniu to odmienne traktowanie kolejności wpisów w tablicy partycji.
    PartitionMagic – program komputerowy służący do partycjonowania twardego dysku, który został opracowany przez firmę PowerQuest, ale obecnie jest własnością firmy Symantec. Program jest przeznaczony dla systemu operacyjnego Microsoft Windows, ale może też zostać uruchomiony z CD-ROM-u i umożliwia tworzenie i modyfikację partycji. Za pomocą programu można zmieniać rozmiar istniejących partycji bez utraty danych.
    W sytuacjach, kiedy liczby całkowite lub jakiekolwiek inne dane zapisywane są przy użyciu wielu (przynajmniej dwóch) bajtów, nie istnieje jeden unikatowy sposób uporządkowania tych bajtów w pamięci lub w czasie transmisji przez dowolne medium i musi być użyta jedna z wielu konwencji ustalająca kolejność bajtów (ang. byte order lub endianness). Jest to analogiczne do zapisu pozycyjnego liczb lub kierunku pisma w różnych językach – ze strony lewej na prawą albo z prawej na lewo.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.015 sek.