Parodont

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Parodont – aparat zawieszeniowy zęba (u człowieka).

Zapalenie przyzębia (łac. periodontitis), potocznie nazywane paradontozą, paradentozą oraz (niepoprawnie) parodontozą - choroba infekcyjna tkanek przyzębia (→ parodont), prowadząca w skrajnych przypadkach do rozchwiania i utraty zębów. W polskiej systematyce jedna z chorób przyzębia (periodontopatii).Ozębna, więzadło przyzębne (łac. periodontium), desmodont (tj. więzadło przyzębia) – tkanka wypełniająca przestrzeń między cementem korzeniowym, a kością wyrostka zębodołowego, łącząc jednocześnie obie struktury.

Składają się nań 4 typy tkanek (miękkich i twardych):

  • dziąsło
  • cement korzeniowy
  • kość wyrostka zębodołowego
  • ozębna.
  • Zobacz też[ | edytuj kod]

  • paradontoza
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Herbert F. Wolf, Edith M. Rateitschak, Klaus H. Rateitschak: Periodontologia. Lublin: Czelej Sp. z o.o., 2006, s. 7. ISBN 83-89309-76-9.




    Reklama