• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Park Narodowy Kinabalu

    Przeczytaj także...
    Malezja (malajski Malaysia) – państwo w Azji Południowo-Wschodniej, na Półwyspie Malajskim i wyspie Borneo; obszar 329 847 km², ludność 28 300 000 (wg stanu na 2010 r.), stolica Kuala Lumpur (ok. 1 500 000 mieszkańców), siedziba rządu w Putrajaya.Ryjonos borneański (Melogale everetti) – gatunek niewielkiego drapieżnego ssaka z rodziny łasicowatych. Występuje w Malezji i Indonezji.
    Lista światowego dziedzictwa (ang. World Heritage List; fr. Liste du patrimoine mondial) – lista obiektów objętych szczególną ochroną międzynarodowej organizacji UNESCO, filii ONZ, ze względu na ich unikatową wartość kulturową bądź przyrodniczą dla ludzkości. Lista obejmuje (w czerwcu 2013) 981 obiektów w 160 krajach, w tym 759 obiektów dziedzictwa kulturowego (K), 193 przyrodniczego (P) i 29 mieszanych (K, P). O wpisaniu danego obiektu na listę decyduje Komitet Światowego Dziedzictwa w trakcie corocznej sesji, począwszy od 1977 r. Nominacje zgłaszane są przez poszczególne kraje. Jeżeli wniosek o wpisanie danego miejsca na listę nie zostanie uwzględniony, może być złożony ponownie.
    Rafflesia pricei

    Park Narodowy Kinabalupark narodowy leżący na terenie malezyjskiego stanu Sabah. Utworzony został w roku 1964. Obejmuje okolicę góry Kinabalu. Od roku 2000 należy do listy światowego dziedzictwa UNESCO, a od roku 2004 jest częścią Important Bird Area o nazwie Mount Kinabalu.

    Sundajka końskoogonowa (Sundasciurus hippurus) – gatunek średniej wielkości gryzonia z rodziny wiewiórkowatych. Zasiedla południowo-wschodnią Azję oraz część Indonezji. Posiada status narażonej na wyginięcie, w Tajlandii zaś zagrożonej.Bocian garbaty (Ciconia stormi) – gatunek dużego ptaka z rodziny bocianowatych (Ciconiidae). Osiaga około 91 cm długości charakteryzując się sylwetką z wyraźnie zaznaczonym garbem. Upierzenie biało czarne. Nogi i dziób czerwone. Pomarańczowa, goła skóra twarzy. Żółta skóra oczodołu. Osobniki obu płci są podobne. Upierzenie młodych jest bardziej matowe. Zasiedla podmokłe, bagniste tereny leśne Indonezji. Unika otwartych przestrzeni. Żeruje pojedynczo w słodkowodnych zbiornikach wodnych. W Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii EN (zagrożony).

    Położenie[ | edytuj kod]

    PN Kinabalu leży na wysokości 600-4101 m n.p.m. Najbliższym miastem jest Kota Kinabalu, znajdujące się 90 km od parku.

    Flora[ | edytuj kod]

    Do wysokości 1200 m n.p.m. na obszarze PN Kinabalu przeważa las z obecnością dwuskrzydlcowatych (Dipterocarpaceae). Na wysokości 1200-2350 m n.p.m. występuje las podgórski, cechujący się obecnością dębów (Quercus), wawrzynów (Laurus), mirtów (Myrtus) oraz różnorodnych roślin iglastych. Następnie do wysokości 3000 m n.p.m. występuje górski las z licznymi rododendronami. Wraz ze wzrostem pojawiają się głównie łąki i skarłowaciałe drzewa porośnięte mchem. Powyżej 3700 m n.p.m. rośliny nie występują.

    Mirt (Myrtus L.) – rodzaj roślin z rodziny mirtowatych. Według najnowszych ujęć taksonomicznych należy do niego tylko kilka gatunków, liczne dawniej do niego zaliczane zostały wyłączone do wielu oddzielnych rodzajów.Dzbanecznik radży (Nepenthes rajah) – gatunek rośliny mięsożernej z rodziny dzbanecznikowatych. Występuje endemicznie w górach Borneo.

    W Parku Narodowym Kinabalu rośnie wiele gatunków roślin mięsożernych, w tym dziewięciu przedstawicieli Nepenthes, w tym dzbanecznik radży (N. rajah) i Nepenthes lowii. Odnotowano około 1500 gatunków storczykowatych (z czego 77 jest endemicznych dla parku), m.in. Bulbophyllum minutissimum, którego kwiaty mierzą 4-5 mm i pięciu przedstawicieli Paphiopedilum. Prócz tego stwierdzono 608 gatunków paproci, 24 gatunki rododendronów (z czego 5 endemicznych), 52 gatunki palm, 30 gatunków imbirów, 10 gatunków bambusów, 78 gatunków fikusów (spośród 135 występujących na Borneo) oraz trzy gatunki bukietnic (Rafflesia). Jeden z gatunków drzew, Koompassia excelsa, dorasta do 90 m wysokości i pomieścić może ponad 100 pszczelich gniazd.

    BirdLife International (pierwotnie International Council for Bird Preservation - Międzynarodowa Rada Ochrony Ptaków) - to międzynarodowa organizacja, której celem jest ochrona ptaków oraz ich siedlisk. BirdLife International jest federacją organizacji zajmujących się ochroną ptaków z różnych krajów, tzw. organizacji partnerskich. Polskim partnerem BirdLife International jest Ogólnopolskie Towarzystwo Ochrony Ptaków.Paprocie, paprociowe (Polypodiopsida Cronquist) – klasa paprotników. Obecnie na świecie występuje około 10 000 gatunków paproci, co jest liczbą małą w porównaniu do ich prehistorycznej różnorodności (jak się przypuszcza istniało wtedy około milion gatunków).

    Fauna[ | edytuj kod]

    Na obszarze PN Kinabalu stwierdzono 114 gatunków ssaków, są to m.in. biruang malajski (niedźwiedź malajski, Helarctos malayanus), langur szary (Presbytis hosei), langur kasztanowy (Presbytis rubicunda), gibon borneański (Hylobates muelleri), ryjonos borneański (Melogale everetti), mormi borneański (badia, Pardofelis badia), nietoperze Hipposideros galeritus, Miniopterus schreibersii i Rhinolophus luctus, sundajka końskoogonowa (Sundasciurus hippurus) oraz szczur wierchowy (Rattus baluensis). Występują także pszczoły z gatunku Apis dorsata, preferują one wymienione w sekcji Flora drzewa Koompassia excelsa. Wśród płazów stwierdzono 61 gatunków, prócz tego 40 gatunków ryb, 290 gatunków motyli oraz 112 gatunków ciem.

    Sabah – stan w Malezji, drugi pod względem wielkości, położony w północno-wschodniej części wyspy Borneo, graniczy z Indonezją i stanem Sarawak. Siedzibą terytorium jest miasto Kota Kinabalu. Stan obejmuje obszar ok. 72 500 km², zamieszkuje go 2 449 400 osób (stan na rok 2000)Kinabalu (mal. Gunung Kinabalu) – najwyższy szczyt (4095 m n.p.m.) Malezji i całego Archipelagu Malajskiego, leżący w północno-wschodniej części wyspy Borneo, w górach Crocker. Podnóża góry porośnięte są wilgotnym lasem równikowym i objęte ochroną (Park Narodowy Kinabalu).

    Awifauna[ | edytuj kod]

    O uznaniu przez BirdLife International okolicy góry Kinabalu za IBA zadecydowała obecność następujących gatunków: zagrożony bocian garbaty (Ciconia stormi) oraz narażone kiściec modrolicy (Lophura bulweri), czarnopiór (Melanoperdix niger), wężojad górski (Spilornis kinabaluensis), zimorodek modropierśny (Alcedo euryzona), kurtaczek czerwonogrzbiety (Hydrornis baudii) oraz bilbil żółtogłowy (Pycnonotus zeylanicus). Prócz tego spotykane są m.in. nektarzyk czerwnonogardły (Anthreptes rhodolaemus), zielenik niebieskowąsy (Chloropsis cyanopogon), dżunglówka mała (Cyornis turcosus) oraz łuskodrwal sundajski (Meiglyptes tukki).

    Pafiopedilum, sabotek (Paphiopedilum) – rodzaj roślin z rodziny storczykowatych (Orchidaceae). Liczy co najmniej 82 gatunki występujące w południowo-wschodniej Azji, od Himalajów poprzez Półwysep Indochiński i Archipelag Sundajski aż po Nową Gwineę. Rośliny z tego rodzaju występują w różnych siedliskach, stąd wykazują znaczne zróżnicowanie budowy i przystosowań ekologicznych. Gatunki epifityczne rosną w wilgotnych lasach równikowych i wilgotnych lasach podzwrotnikowych. Poza tym dominują gatunki naziemne, choć są też i takie, które rosną na skałach różnego rodzaju (litofity). Rośliny z rodzaju Pafiopedilum należą współcześnie do najbardziej rozpowszechnionych roślin pokojowych.Imbir (Zingiber Boehm.) – rodzaj bylin z rodziny imbirowatych. Występuje w stanie dzikim w strefie tropikalnej Azji i Australii.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Kinabalu Park. SabahParks, wersja z 4 września 2008.
    2. Kinabalu Park. UNESCO. [dostęp 6 stycznia 2013].
    3. MY021 Mount Kinabalu. BirdLife Data Zone. [dostęp 6 stycznia 2013].
    4. Helen Oon: Malaysia. New Holland Publishers, 2008, s. 129-135. ISBN 978-1-84537-971-1.
    5. Kinabalu National Park. SensiBorneo. [dostęp 6 stycznia 2013].
    Wawrzyn (Laurus L.), nazywany także laurem, drzewem laurowym – rodzaj drzew i krzewów z rodziny wawrzynowatych (Lauraceae). Występuje głównie w basenie Morza Śródziemnego, na Maderze, Azorach i Wyspach Kanaryjskich.Szczur wierchowy (Rattus baluensis) – gatunek gryzonia z rodziny myszowatych (Muridae), występujący wyłącznie na górze Kinabalu na północnym Borneo.




    Warto wiedzieć że... beta

    Różanecznik, azalia, rododendron (Rhododendron L.) – rodzaj roślin z rodziny wrzosowatych (Ericaceae). Według niektórych ujęć taksonomicznych należy do niego ok. 1000 gatunków. W stanie naturalnym występują głównie w Azji, w mniejszej ilości w obydwu Amerykach i w Europie. Różanecznik jest jednym z częściej uprawianych krzewów ozdobnych. Te gatunki i odmiany, które mają zimozielone, skórzaste liście, nazywane są zwyczajowo rododendronami lub różanecznikami, natomiast te o miękkich, lekko owłosionych i zrzucanych na zimę lub półzimotrwałych liściach nazywa się azaliami. Te ostatnie z kolei można podzielić na gatunki o liściach w dużej mierze opadających zimą i "szklarniowe" o liściach zimozielonych, całkowicie nieodpornych na mróz, które stanowią odmiany różanecznika indyjskiego (Rhododendron simsii). Obecnie azalie i różaneczniki zaliczane są przez taksonomów do tego samego rodzaju Rhododendron, jednak w praktyce ogrodniczej w dalszym ciągu używa się utartych od bardzo dawna tradycyjnych nazw. Gatunkiem typowym jest Rhododendron ferrugineum.
    Dwuskrzydlowate (Dipterocarpaceae) – rodzina roślin z rzędu ślazowców. Obejmuje trzy podrodziny: Dipterocarpoideae z 13 rodzajami i 470 gatunkami, Monotoideae z 3 rodzajami i 30 gatunkami oraz monotypową Pakaraimaeoideae z jednym gatunkiem. Ta ostatnia znana jest tylko z Wyżyny Gujańskiej. Podrodzina Monotoideae obejmuje rodzaj Monotes występujący w równikowej Afryce i na Madagaskarze, Marquesia w tropikalnej Afryce i Pseudomonotes w Kolumbii (Ameryka Południowa). Przedstawiciele podrodziny Dipterocarpoideae odgrywają istotną rolę w lasach równikowych Azji południowo-wschodniej. Drzewa z ostatniej podrodziny, a zwłaszcza Dipterocarpus, Hopea, Shorea i Vatica, są dominującym źródłem drewna egzotycznego dla międzynarodowego rynku drzewnego. Z powodu nadmiernej eksploatacji i niszczenia siedlisk wiele gatunków dramatycznie zmniejsza swoje zasoby i staje się zagrożona. Poza drewnem wiele gatunków jest istotnym źródłem także innych produktów takich jak żywice (damara), kamfora, olejki eteryczne i oleje roślinne pozyskiwane z nasion.
    Mormi borneański, badia, kot z Borneo (Catopuma badia) – gatunek drapieżnego ssaka z rodziny kotowatych. Występuje jako endemit na wyspie Borneo.
    Storczykowate (Orchidaceae Juss.) – rodzina roślin obejmująca około 21.950 – 26.049 obecnie zaakceptowanych gatunków bylin (samożywnych i myko-hetkerotroficznych), zgrupowanych w 880 rodzajach. Jest jedną z najbogatszych w gatunki rodzin roślin wyższych, na równi z rodziną astrowatych (Asteraceae). Obecnie nie jest rozstrzygnięte, która z tych dwóch rodzin jest większa, ze względu na ciągłe zmiany w ich klasyfikacji. Jednakże bez względu na dokładną liczbę gatunków storczykowatych – jest ich dwa razy więcej od liczby gatunków ptaków oraz cztery razy więcej od liczby gatunków ssaków. Do najbardziej zróżnicowanych rodzajów należą: Bulbophyllum (ok. 2000 gatunków), Epidendrum (ok. 1500 gatunków), Dendrobium (ok. 1400 gatunków) oraz Pleurothallis (ok. 1000 gatunków). W Polsce, w stanie dzikim, występuje około 50 gatunków z 24 rodzajów i wszystkie one podlegają ścisłej ochronie gatunkowej.
    Langur kasztanowy (Presbytis rubicunda) – gatunek roślinożernego, nadrzewnego ssaka naczelnego z rodziny koczkodanowatych (Cercopithecidae).
    Pszczoła olbrzymia (Apis dorsata Fabr.) – gatunek z rodzaju Apis (pszczoły miodne), żyjący dziko w strefie klimatu tropikalnego i subtropikalnego południowej Azji, od Filipin do Pakistanu.
    Langur szary (Presbytis hosei) – endemiczny gatunek roślinożernego, nadrzewnego ssaka naczelnego z rodziny koczkodanowatych (Cercopithecidae), występujący w Azji.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.024 sek.