• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Parataksa

    Przeczytaj także...
    Polisyndeton (gr. polysýnthetos = wielokrotnie złożony) – konstrukcja składniowa zaliczana do figur retorycznych, polegająca na połączeniu współrzędnych członów zdania lub zdań takimi samymi spójnikami.Język mówiony – reprezentacja języka naturalnego lub języka sztucznego wyrażona za pomocą mowy; jest środkiem komunikacji werbalnej.
    Spójnik — wyraz łączący dwa zdania, równoważniki zdań lub wyrażenia w jedno zdanie złożone. W języku polskim spójniki wyróżniane są zwykle jako osobna, nieodmienna część mowy. Przeważnie występują na granicy pomiędzy wypowiedziami składowymi, choć niektóre spójniki mogą być używane wewnątrz drugiej z nich. W funkcji spójników mogą także występować dwu- lub kilkuwyrazowe połączenia zawierające inne części mowy (są to tzw. spójniki zestawione).

    Parataksa (z gr. parataxis „postawienie obok siebie”) – współrzędne połączenie kilku zdań w jedno złożone. Jest charakterystyczna dla języka mówionego, występuje również w języku osób o ubogiej edukacji. Zastosowanie parataksy bądź hipotaksy jest cechą stylistyczną, a nie gramatyczną; nie istnieją treści, które mogą wystąpić jedynie w konstrukcji parataktycznej bądź hipotaktycznej.

    Hipotaksa – połączenie zdań relacją podrzędną (w przeciwieństwie do parataksy). Użyta w tekście świadczy (zazwyczaj) o "literackości" tekstu lub o tym, iż podmiot jest "wyedukowany". Widać to np. w Piosence o Wicie Stwoszu K. I. Gałczyńskiego:

    Spójniki[ | edytuj kod]

    Spójnikami charakterystycznymi dla parataksy są: jak, i, ani, oraz, zaś, albo, więc

    Przykłady[ | edytuj kod]

  • zobaczyła przed sobą nieznanego mężczyznę, przystanęła, zapytała o drogę.
  • Zobacz też[ | edytuj kod]

  • polisyndeton
  • spójnik
  • hipotaksa
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Nagórko 2007 ↓, s. 297.
    2. Nagórko 2007 ↓, s. 298.
    3. Nagórko 2007 ↓, s. 298-299.
    4. Nagórko 2007 ↓, s. 299.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Alicja Nagórko: Zarys gramatyki polskiej. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 2007. ISBN 978-83-01-15390-8.



  • w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.005 sek.