• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Palazzo Pitti

    Przeczytaj także...
    Ponte Vecchio (dosł. Stary Most), in. most Złotników – najstarszy z florenckich mostów, na rzece Arno. Został zbudowany z ciosów kamiennych w latach 1335–1345 według projektu Neriego di Fioravante i Taddeo Gaddi w tym samym miejscu, w którym postawiono pierwszy, drewniany most już w okresie starożytnego Rzymu. Zbudowane w czasach późniejszych kolejne dwa mosty zostały zniszczone w wyniku powodzi w latach 1117 i 1333. Zatem jest to czwarta konstrukcja spinająca brzegi rzeki w tym samym miejscu. W XIII w. powstały tu też pierwsze sklepy, początkowo handlarzy rybami i mięsem, później garbarzy. W 1593 decyzją księcia Ferdynanda I Medyceusza zostały one usunięte z mostu, a na ich miejscu powstały warsztaty jubilerów i złotników.Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców.
    WorldCat – katalog rozproszony łączący zbiory 71 000 bibliotek ze 112 krajów, które są uczestnikami serwisu Online Computer Library Center. Katalog jest tworzony i prowadzony przez biblioteki, których zbiory są w nim ujęte.
    Palazzo Pitti – fasada
    Palazzo Pitti – dziedziniec
    Palazzo Pitti – fasada od strony ogrodu

    Palazzo Pitti, pałac Pittich – renesansowy pałac znajdujący się we Florencji. Położony jest na południowym brzegu rzeki Arno, niedaleko od Ponte Vecchio.

    Budowę pałacu rozpoczął w 1458 roku florencki bankier Luca Pitti i z tego czasu pochodzi zasadnicza część dzisiejszej budowli. Nie ma pewności kto zaprojektował budynek. Zgodnie z XVI-wiecznym przekazem Giorgio Vasariego miał nim być Filippo Brunelleschi, jednak informacja ta wzbudza kontrowersje – budowę rozpoczęto bowiem dopiero 12 lat po śmierci Brunelleschiego, a ponadto kierownikiem budowy miał być według tego samego przekazu Luca Fancelli, wówczas jeszcze dziecko. Część badaczy, opierając się na cechach stylistycznych budynku, uważa pałac raczej za dzieło Leona Battisty Albertiego.

    Leon Battista Alberti (ur. 14 lutego 1404 w Genui, zm. 25 kwietnia 1472 w Rzymie) – włoski malarz, poeta, filozof, kartograf, muzyk i architekt, członek Akademii Platońskiej. Przedstawiciel humanistycznego nurtu włoskiego renesansu.Virtual International Authority File (VIAF) – międzynarodowa kartoteka haseł wzorcowych. Jej celem jest ujednolicenie zapisu nazw osobowych (haseł), dlatego zbiera z bibliotek z całego świata – ich różne wersje i prezentuje je razem, pod jednym, unikatowym identyfikatorem numerycznym. Pozwala to obniżyć koszty i zwiększyć użyteczność danych gromadzonych przez biblioteki. Informacje po dopasowaniu i połączaniu są udostępniane online bibliotekom na całym świecie.

    Budowę pałacu przerwano w 1472 roku, po śmierci właściciela. Do 1550 budynek stał nieukończony, aż kupili go florenccy Medyceusze na oficjalną rezydencję panujących w Wielkim Księstwie Toskanii i przebudowali.

    Obecnie Palazzo Pitti stanowi największy kompleks muzealny we Florencji, składający się z:

  • Galleria Palatina (m.in. dzieła malarskie Rafaela i Tycjana)
  • Galleria d'Arte Moderna (Galeria Sztuki Współczesnej)
  • Museo degli Argenti (Muzeum Wyrobów Srebrnych)
  • Galleria del Costume (Galeria Kostiumów)
  • Zobacz też[ | edytuj kod]

  • architektura renesansu we Włoszech
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Bochnak A., Historia sztuki nowożytnej, Warszawa-Kraków 1985, t. I, ​ISBN 83-01-03173-5​, s. 52.

    Linki zewnętrzne[ | edytuj kod]

  • Palazzo Pitti we Florencji – zdjęcia i materiały multimedialne (ang.)
  • Palazzo Pitti (ang.)
  • Palazzo Pitti – kompleks budowli (ang.)
  • Obraz satelitarny z Google Maps

  • Filippo Brunelleschi (ur. 1377, zm. 15 kwietnia 1446) – florencki rzeźbiarz, architekt i inżynier tworzący w epoce quattrocenta, jeden z pionierów renesansowej architektury.Biblioteka Narodowa Francji (fr. Bibliothèque nationale de France, BnF) – francuska biblioteka narodowa, znajdująca się w Paryżu. Przewidziana jest jako repozytorium dla wszystkich materiałów bibliotecznych, wydawanych we Francji. Obecnym dyrektorem Biblioteki jest Bruno Racine.




    Warto wiedzieć że... beta

    Giorgio Vasari (ur. 30 lipca 1511 w Arezzo, zm. 27 czerwca 1574 we Florencji) – włoski historiograf sztuki, architekt i malarz.
    National Library of Australia (pol. Biblioteka Narodowa Australii) – australijska biblioteka narodowa w Canberrze, założona w 1960 roku.
    SUDOC (fr. Système Universitaire de Documentation, pol. Uniwersytecki System Dokumentacji) – centralny katalog informacji bibliograficznej francuskiego szkolnictwa wyższego.
    Renesans lub odrodzenie (z fr. renaissance – odrodzenie) – okres w historii kultury europejskiej, obejmujący przede wszystkim XV i XVI wiek, określany często jako "odrodzenie sztuk i nauk" oraz koncepcja historiozoficzna odnosząca się do historii kultury włoskiej od Dantego do roku 1520 (Il Rinascimento).
    Arno – rzeka w środkowych Włoszech. Arno jest główną rzeką Toskanii o długości 241 km. W górnym biegu płynie poprzez wąwozy apenińskie równoległe do morza, a od Pontassieve, 20 km na północ od Florencji, zmienia kierunek, płynąc przez miasta Empoli, Pontedero i Pizę, w pobliżu której wpada do Morza Liguryjskiego. Zmienne stany wód Arno spowodowały katastrofalne powodzie w XII, XIV i XVI w. Najgroźniej wylała w 1966, kiedy woda na ulicach miasta Florencji podniosła się do 6 metrów, niszcząc lub poważnie uszkadzając wiele bezcennych zabytków sztuki i piśmiennictwa.
    Grecka Biblioteka Narodowa (gr. Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος) – biblioteka narodowa Grecji, usytuowana w centrum Aten. Została zaprojektowana przez duńskiego architekta Theofila Freiherr von Hansen, jako część jego słynnej Trylogii w stylu neo-klasycystycznym budynków, w których skład wchodzą Akademia Ateńska i oryginalny gmach Uniwersytetu Ateńskiego.
    Włoskiej mentalności nigdy tak naprawdę nie odpowiadała architektura gotycka. Stąd włoskie budowle tej tak znacznie różniły się od dzieł powstających we Francji i Niemczech. Z chwilą pojawienia się nowych prądów w nauce, kulturze i obyczajach, artyści włoscy dość szybko odeszli od kanonów poprzedniej epoki a okres przejściowy pomiędzy gotykiem a renesansem (prorenesans) był stosunkowo krótki a jednym z niezbyt licznych przykładów zabytków tego okresu jest kościół San Miniato we Florencji, w mieście, w którym narodziła się sztuka renesansu.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.023 sek.