• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Pagina

    Przeczytaj także...
    Stopień pisma - jeden z trzech podstawowych parametrów każdej czcionki i fontu. (Pozostałe dwa parametry to krój i odmiana).Verso (od łac. verso (folio) „stronica odwracana”) – w bibliologii i typografii to odwrotna (czytana jako kolejna po stronicy recto) stronica karty, zwykle oznaczona parzystą paginą. Zwana również stronicą drugą, lewą lub parzystą, jak też odwrotem.
    Wstęp (łac. exordium, stgr. προοίμιον) – pierwsza część wypowiedzi retorycznej. Zadaniem wstępu jest pozyskanie przychylności i uwagi odbiorcy oraz wyjaśnienie celu wypowiedzi.
    Pagina w lewym dolnym rogu karty

    Pagina (bieżąca, zwykła) (łac. stronica) – liczba oznaczająca numer stronicy; może być umieszczana u góry (pagina górna) lub u dołu (pagina dolna), pośrodku oraz w układzie lewa – prawa (zazwyczaj po lewej stronie znajduje się na kolumnie parzystej – verso, a po prawej stronie – na kolumnie nieparzystej – recto). Pagina ma za zadanie ułatwić czytelnikowi poruszanie się po tekście publikacji. Wyróżnia się dwa rodzaje paginy:

    Krój pisma to charakterystyczny obraz kompletu znaków pisma o jednolitych podstawowych cechach graficznych: stylu, rytmie, proporcji, dukcie, układzie lub kształcie szeryfów, właściwościach optycznych (czytelności) itp. Może mieć wiele odmian, czasami nawet znacznie różniących się od kroju podstawowego, lecz nadal zachowujących w sposób konsekwentny podstawowe założenia graficzne danej rodziny krojów.Recto (od łac. rectus – prosty) – w typografii to pierwsza (czytana najpierw) stronica karty, zwykle oznaczona nieparzystą paginą. Zwana również stronicą pierwszą, prawą lub nieparzystą.
    1. Paginę zwykłą (paginację), która zawiera tylko numery kolejnych stron publikacji.
    2. Paginę żywą, która zawiera – oprócz numeracji stronic – tekst informujący o zawartości merytorycznej danej części książki, rozdziału, podrozdziału itp.

    Dawniej mianem paginy określało się także stronicę, obecnie jednak to znaczenie wyszło z użycia.

    Margines – powierzchnia między kolumną tekstu a krawędziami stronicy. W typografii marginesy pełnią trzy podstawowe funkcje: Typografia (z gr. τύπος (typos) – „uderzenie; odbicie; obraz, posąg; forma, kształt, model, typ” od τύπτειν (týptein) „uderzać” i γραφή (graphe) – „pismo”) – termin mający szereg pokrewnych znaczeń związanych z użyciem znaków pisarskich w druku, prezentacją ich na ekranie monitora komputerowego itp.:

    Umiejscowienie i styl pagin[ | edytuj kod]

    Pagina umiejscawiana jest w różnych miejscach na stronicy, w zależności od koncepcji typograficznej publikacji. Może znajdować się na środku kolumny tekstu (układ osiowy) lub z wyrównaniem do jej zewnętrznej krawędzi. Bywa także umieszczana na marginesie zewnętrznym, jeśli jest on wystarczająco szeroki. W układzie asymetrycznym paginy także mają asymetryczne położenie.

    Wakat – strona publikacji poligraficznej niepokryta w ogóle drukiem. Jeśli na stronie znajduje się choćby pagina, lub tinta, to nie jest już ona wakatem. Wakatami są często drugie strony czwórki tytułowej książki oraz strony przedtytułowe rozdziałów. W zecerstwie była to forma drukowa kolumny wypełniona jedynie justunkiem.Rzymski system zapisywania liczb zwany też łacińskim – addytywny system liczbowy, w podstawowej wersji używa 7 znaków.

    Paginy składane są zwykle tym samym krojem pisma co tekst główny lub, jeśli stosowano w książce takie rozróżnienie, krojem, którym złożono tytuły. Stopień pisma dla pagin zazwyczaj jest mniejszy niż dla tekstu głównego. Jeśli jednak publikacja ma charakter informacyjny, a zatem istotne jest szybkie odnajdywanie w niej określonych fragmentów, paginy często mają ten sam stopień pisma co tekst główny lub odrobinę większy. Czasami, gdy paginacja książki ma swój początek na pierwszej stronie tekstu głównego i rozpoczyna się od numeru „1”, do numeracji materiałów wprowadzających (np. przedmowa, wstęp autorski) używa się cyfr rzymskich; najlepiej używać wówczas cyfr minuskułowych. W Polsce jednak ten rodzaj paginacji jest rzadko stosowany.

    Ilustracja – obraz, fotografia, rysunek lub inny element graficzny dodany do napisanego, często – choć nie zawsze – wydrukowanego tekstu (książka, artykuł prasowy, hasło encyklopedyczne), mający za zadanie go uzupełniać, objaśniać albo zdobić.Paginacja – przypisywanie kolejnych liczb (lub wyrażeń liczbowych) do kolejnych stron rękopisu lub druku. Jedna z dwóch metod numeracji obok foliacji polegającej na numerowaniu kolejnych kart.

    Pomijanie pagin[ | edytuj kod]

    Paginy w pewnych sytuacjach są pomijane. Paginy górnej zwykle się nie stosuje, jeżeli blok tekstu nie sięga marginesu górnego (tzw. kolumna spuszczona, np. na początku rozdziału); dolnej – gdy blok tekstu nie kończy się wraz z początkiem marginesu dolnego (tzw. kolumna szpicowa, np. na końcu rozdziału). Niekiedy paginę górną się spuszcza, czyli przenosi na dół kolumny tekstowej – np. gdy w publikacji z górnym układem pagin następuje po sobie wiele stron z materiałami ilustracyjnymi – wówczas pagina dolna pozwala na łatwiejsze poruszanie się po tej części książki. Pagin nie umieszcza się też zwyczajowo na czwórkach tytułowych, na wakatach oraz na ostatniej kolumnie książki. Mimo braku pagin wszystkie te strony są uwzględniane w łącznej liczbie stron książki.

    Żywa pagina – informacja drukowana u góry strony nad tekstem. Jest to najczęściej tytuł dzieła lub rozdziału, a w encyklopediach i słownikach pierwsze lub ostatnie słowo (lub jego pierwsza sylaba) na stronie.Łacina, język łaciński (łac. lingua Latina, Latinus sermo) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym.

    Zobacz też[ | edytuj kod]

  • paginacja
  • żywa pagina
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. pagina. W: Słownik języka polskiego. W. Doroszewski (red.).
    2. M. Mitchell, S. Wightman: Pagina bieżąca i żywa. W: Typografia książki. Podręcznik projektanta. Robert Oleś (red.). Kraków: d2d.pl, 2015, s. 200–201.
    3. Robert Bringhurst: Elementarz stylu w typografii. Kraków: d2d.pl, 2008, s. 439. ISBN 978-83-927308-0-4.
    4. Andrzej Tomaszewski: Architektura książki. Warszawa: Centralny Ośrodek Badawczo-Rozwojowy Przemysłu Poligraficznego, 2011, s. 88. ISBN 978-83-930699-0-3.




    Reklama

    Czas generowania strony: 0.012 sek.