• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • PDG

    Przeczytaj także...
    Promieniowanie jonizujące - wszystkie rodzaje promieniowania, które wywołują jonizację ośrodka materialnego, tj. oderwanie przynajmniej jednego elektronu od atomu lub cząsteczki albo wybicie go ze struktury krystalicznej. Za promieniowanie elektromagnetyczne jonizujące uznaje się promieniowanie, którego fotony mają energię większą od energii fotonów światła widzialnego.SSD (ang. Source Skin Distance lub Source Surface Distance) – w radioterapii (zwłaszcza teleterapii) odległość od źródła promieniowania jonizującego do punktu wejścia wiązki w napromieniany obszar (najczęściej skóra pacjenta). W zależności od techniki napromieniania różna jest odległość SSD. W technice SSD odległość ta jest stała i wynosi najczęściej 100 cm. W technice izocentrycznej odległość ta jest zmienna, w zależności od grubości tkanek znajdujących się na drodze pomiędzy źródłem i napromienianym obszarem. W technikach specjalnych (np. TBI) stosuje się odległości SSD dużo większe od 100 cm, w celu uzyskania większego pola napromieniania.

    PDG (ang. PDD – Percentage Depth Dose) – procentowa dawka na głębokości (lub zamiennie procentowa dawka głęboka).

    Wyrażony w procentach iloraz mocy dawki w osi wiązki promieniowania jonizującego, na dowolnej głębokości w fantomie, do mocy dawki w osi wiązki na głębokości dawki maksymalnej.

    gdzie:

  • MD(g,SSD,S) - moc dawki, czyli ilość dawki pochłoniętej w czasie jednej sekundy lub w czasie trwania jednej jednostki monitorowej akceleratora
  • S - pole powierzchni napromieniania, zdefiniowane w odległości SSD
  • SSD - odległość od źródła promieniowania do punktu wejścia wiązki w napromieniany obiekt (skóra pacjenta, powierzchnia fantomu)
  • g - głębokość na której dokonujemy pomiaru
  • g – głębokość dawki maksymalnej
  • Kształt krzywej procentowej dawki na głębokości jest różny dla różnych pól napromieniania – wraz ze wzrostem wielkości pola zwiększa się wartość PDG na danej głębokości (spadek krzywej jest łagodniejszy). Również wraz ze wzrostem odległości SSD spadek krzywej PDG jest łagodniejszy. Kształt krzywej jest zależny od energii stosowanego promieniowania. Im mniejsza jest zastosowana energia, tym mniejsza jest głębokość dawki maksymalnej. W krzywej PDG promieniowania wysokoenergetycznego mamy do czynienia z obszarem narastania dawki na małej głębokości. Jest to tzw. efekt build-up i związany jest bezpośrednio z występowaniem efektu Bragga dla powstałych w ośrodku elektronów (jonizacja otoczenia jest największa na końcu drogi cząstki). Przykładowo maksymalna moc dawki dla promieniowania Co przypada na głębokość 4 mm. Krzywa procentowej dawki na głębokości jest wyznaczana za pomocą komór jonizacyjnych (np. Markus lub Farmer), detektorów półprzewodnikowych oraz innych detektorów o dostatecznej rozdzielczości przestrzennej. Krzywa procentowej dawki na głębokości jest jedną z najważniejszych krzywych w radioterapii. Umożliwia taki dobór wiązek promieniowania, by w zaplanowanym obszarze dawka pochłonięta miała jak największą wartość, a obszary zdrowe pochłonęły jej jak najmniej.

    Bibliografia[]

  • M. Nałęcz (red.); Biocybernetyka I Inżynieria Biomedyczna 2000, t. 9: Fizyka Medyczna; AOW EXIT PAN, W-wa 2002.
  • K. Ślosarek; Techniki dynamiczne generujące zróżnicowany rozkład dawki promieniowania w radioterapii; rozprawa habilitacyjna.
  • W. Łobodziec; Dozymetria promieniowania jonizującego w radioterapii; WUŚ, K-ce 1999.
  • IAEA TRS-398; Absorbed Dose Determination in External Beam Radiotherapy: An International Code of Practice for Dosimetry based on Standards of Absorbed Dose to Water.



  • w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.045 sek.