• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Płyn pozakomórkowy

    Przeczytaj także...
    Stężenie molowe (M, Cm) roztworu – liczba moli danej substancji chemicznej jaką zawiera 1 dm roztworu. Dawniej nazywane było również molarnością roztworu.Płyn infuzyjny, płyn do wlewów kroplowych (łac. Infundibilium, ang. Infusion) – jałowy, apirogenny roztwór wodny lub emulsja typu o/w (olej w wodzie) jednej lub kilku substancji chemicznych, przeznaczony do podawania głównie drogą dożylną jako wlew kroplowy lub przy użyciu pompy infuzyjnej.
    Macierz pozakomórkowa, istota międzykomórkowa, substancja międzykomórkowa, substancja intersycjalna, substancja pozakomórkowa (ang. extracellular matrix, ECM, łac. substantia intercellularis) – mieszanina wytwarzana przez komórki, wypełniająca przestrzeń między nimi, będąca częścią składową tkanek zespalając je. Specyficznym rodzajem istoty międzykomórkowej jest osocze krwi.

    Płyn pozakomórkowy, płyn zewnątrzkomórkowy – płyn występujący w przestrzeni pozakomórkowej ustroju.

    Płynami pozakomórkowymi są:

  • osocze krwi i osocze chłonki
  • płyn tkankowy (śródmiąższowy) – płyn „między komórkami” tkanek innych niż tkanki płynne, to znaczy w tkance mięśniowej, nerwowej, nabłonkowej i łącznej (z wyjątkiem krwi i chłonki)
  • płyn znajdujący się w jamach ciała wyścielonych błoną surowiczą (opłucną, osierdziem, otrzewną)
  • płyn mózgowo-rdzeniowy – w komorach mózgu, kanałach mózgu i rdzenia kręgowego oraz w przestrzeni podpajęczynówkowej.
  • W obrębie płynu pozakomórkowego wydziela się płyn transcelularny, który stanowi jego 2,5%.

    Płyn ustrojowy – roztwór zdysocjowanych substancji jonowych zwany elektrolitem, a także niejonowych substancji tworzących układ koloidalny. Występuje w komórkach i przestrzeniach pozakomórkowych.Osierdzie (worek osierdziowy) (łac. saccus pericardiacus) – podwójna błona surowicza workowatego kształtu, obejmująca w postaci dwuściennego worka serce kręgowców. U ssaków zewnętrzna ściana osierdzia, czyli blaszka ścienna osierdzia, jest wzmocniona od zewnątrz warstwą włóknistą.

    Płyn pozakomórkowy różni się od płynu wewnątrzkomórkowego wyższym stężeniem sodu (ponad połowa zawartości sodu znajduje się w przestrzeni pozakomórkowej) i niższym stężeniem potasu (prawie cała zawartość potasu znajduje się wewnątrz komórek). Jest często wydzielany przez komórki w celu utrzymania stałego, optymalnego środowiska niezbędnego do ich prawidłowego funkcjonowania.

    Osocze krwi, plazma – zasadniczy (główny), płynny składnik krwi, w którym są zawieszone elementy morfotyczne (komórkowe). Stanowi ok. 55% objętości krwi. Uzyskuje się je przez wirowanie próbki krwi. Osocze po skrzepnięciu i rozpuszczeniu skrzepu nazywamy surowicą krwi.Przestrzeń podpajęczynówkowa (łac. spatium subarachnoideale) - przestrzeń pomiędzy blaszką opony pajęczej a oponą miękką, otaczająca mózgowie w jamie czaszki i rdzeń kręgowy w kanale kręgowym, wypełniona płynem mózgowo-rdzeniowym. Przechodzą przez nią naczynia krwionośne oraz nerwy czaszkowe i korzenie nerwów rdzeniowych.

    U ludzi stężenie glukozy jest utrzymywane przez homeostazę na poziomie około 5 mM.

    pH płynu pozakomórkowego jest ściśle regulowane przez bufory i waha się około wartości 7,4.

    Objętość płynu pozakomórkowego wynosi typowo 15 litrów (w którym 12 l to płyn śródmiąższowy, a 3 l to osocze).

    Skład płynu pozakomórkowego[edytuj kod]

    Główne kationy:

    Środowisko wewnętrzne organizmu (fr. milieu intérieur, łac. medium organismi internum) – termin ukuty przez francuskiego fizjologa Claude Bernarda w odniesieniu do płynu pozakomórkowego i jego fizjologicznych możliwości zapewnienia ochrony (stabilności) tkanek organów wielokomórkowych organizmów żywych. Homeostaza organizmu.Płyn mózgowo-rdzeniowy (łac. liquor cerebrospinalis) – przejrzysta, bezbarwna ciecz, która wypełnia przestrzeń podpajęczynówkową, układ komorowy i kanał rdzenia kręgowego.
  • sodowy (Na, 140 mM)
  • potasowy (K, 4 mM)
  • wapniowy (Ca, 2 mM)
  • Główne aniony:

  • chlorkowy (Cl, 110 mM)
  • wodorowęglanowy (HCO3, 26 mM)
  • Płyn pozakomórkowy jest uboższy w białka w stosunku do płynu wewnątrzkomórkowego.

    Zobacz też[edytuj kod]

  • środowisko wewnętrzne
  • płyn infuzyjny
  • płyny ustrojowe



  • w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Opłucna (łac. pleura) – surowicza błona, w której zamknięte są płuca. Jest cienką i błyszczącą błoną, która dzięki temu, że jest stale zwilżana, ułatwia ruch płuc w czasie oddechu.
    Kation − jon o ładunku dodatnim (+). Indywiduum chemiczne występujące zawsze w obecności jonu o ładunku przeciwnym (anionu) w przypadku medium elektrycznie obojętnego (zasada zachowania ładunku). Kationy mogą być zarówno organiczne jak i nieorganiczne. Podczas elektrolizy stopionych soli jak i roztworów wodnych z rozpuszczoną substancją jonową, kationy podążają do elektrody ujemnej (o dodatnim potencjale) zwanej katodą.
    Płyn tkankowy, płyn międzykomórkowy – przesącz różnych substancji z naczyń krwionośnych włosowatych oraz z komórek.
    Chłonka (limfa, łac. lympha) – płyn tkankowy spływający do naczyń chłonnych, tworzących układ naczyń limfatycznych (układ chłonny).
    Bufory – roztwory, których wartość pH po dodaniu niewielkich ilości mocnych kwasów albo zasad, jak i po rozcieńczeniu wodą prawie się nie zmienia. Roztwór buforowy to mieszanina kwasu i zasady czyli mieszanina protonodawcy i protonobiorcy według teorii Brønsteda.
    Otrzewna (łac. peritoneum) – cienka, gładka błona surowicza, która wyściela ściany jamy brzusznej i miednicy oraz pokrywa całkowicie lub częściowo położone w tych jamach narządy.
    Błona surowicza (łac. tunica serosa) – gładka błona, która składa się z cienkiej warstwy komórek wydzielających płyn surowiczy. Błony surowicze wyścielają jamy ciała, które otaczają takie narządy jak: serce (część osierdzia), płuca (opłucna) i jelita (otrzewna). Płyn surowiczy pomiędzy dwiema warstwami błony działa jak środek zmniejszający tarcie i umożliwia ruch danego narządu względem otaczających tkanek. Jednowarstwowy nabłonek płaski błony surowiczej leży na cienkiej warstwie tkanki łącznej włóknistej, przechodzącej z jednej strony w tkankę luźną więzadła szerokiego, z drugiej łączącej się z błoną mięśniową macicy. Pełni funkcję podtrzymującą i ochronną.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.021 sek.