• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Płetwonogie



    Podstrony: [1] [2] [3] 4
    Przeczytaj także...
    Podszerstek – krótka, gęsta, miękka warstwa futra części ssaków pod okrywą włosową. Warstwa podszerstka i warstwa włosa okrywowego tworzą sierść. Podszerstek, który znajduje się pod włosem okrywowym, jest nieprzemakalny i stanowi ochronę termoizolacyjną oraz pełni funkcję rusztowania dla włosów warstwy okrywowej. Zależnie od pory roku, temperatury, gatunku i rasy zwierzęcia podszerstek może być mniej lub bardziej obfity.Szczęka (łac. maxilla) albo kość szczękowa (łac. os maxillare) – kość parzysta, stanowiąca zasadniczą część składową czaszki twarzowej. Kość szczękowa składa się z trzonu (corpus) i czterech wyrostków: czołowego, jarzmowego, podniebiennego i zębodołowego.

    UWAGA: TA PODSTRONA MOŻE ZAWIERAĆ TREŚCI PRZEZNACZONE TYLKO DLA OSÓB PEŁNOLETNICH



    Płetwonogie i człowiek[]

    Obecność w kulturze[]

    Sztych "The Walrus and the Carpenter"

    Różne kultury człowieka przedstawiały płetwonogie przez tysiąclecia. Celtowie z Orkadów i Hebrydów wierzyli w selkie, foki mogące przybrać postać ludzką i chodzić po lądzie. Płetwonogie odgrywają także wielkie znaczenie w kulturze Inuitów. W ich mitologii bogini Sedna panuje nad morzem i zwierzętami morskimi. Przedstawiana jest jako syrena, okazjonalnie z dolną częścią ciała foki. W jednej z legend płetwonogie, wieloryby i inne ssaki morskie powstały z jej odciętych palców. Jedna z najwcześniejszych monet starożytnej Grecji przedstawia głowę pełnopłetwego. O zwierzęciu wspominali Homer i Arystoteles. Grecy wierzyli, że stworzenia te kochają zarówno morze, jak i słońce. Uważali, że rozciąga się nad nimi opieka Posejdona i Apollina. Kultura Mochica ze starożytnego Peru czciła morze i jego zwierzęta. Często przedstawiała Otariinae w swej sztuce. W kulturze współczesnej płetwonogie przedstawiane są często jako postacie komiczne na bazie ich sztuczek wykonywanych w ogrodach zoologicznych, cyrkach i oceanariach. W Europie płetwonogie cieszą się stosunkowo dużą sympatią, co odzwierciedlają m.in. akcje społeczne mające na celu rezygnację z polowań na nie, zwłaszcza niehumanitarnymi metodami, a także importu produktów pochodzących z polowań.

    Pingwin cesarski (Aptenodytes forsteri) — gatunek dużego ptaka z rodziny pingwinów, endemiczny dla Antarktydy. Jest największym żyjącym przedstawicielem rodziny pingwinów.Mięsień rzęskowy (łac. musculus ciliaris) – mięsień zbudowany z włókien okrężnych, promienistych i podłużnych wchodzący w skład ciała rzęskowego. Zmiana napięcia mięśni rzęskowych powoduje zmianę kształtu (uwypuklenia) soczewki oka.

    Kolonie płetwonogich (głównie fok) występujące na wybrzeżach północnej Europy (w tym Bałtyku) są uznawane za atrakcję turystyczną. Organizowane są wycieczki umożliwiające ich obserwację.

    W niewoli[]

    Uchatka hodowana w zoo w Kobe w Japonii

    Pinnipedia trzymano w niewoli od co najmniej XVII wieku. Można je spotkać w ośrodkach na całym świecie. Ich duże rozmiary i figlarność czynią z nich popularne atrakcje. Niekiedy płetwonogie pokazywane są na skalnym podłożu ze sztucznymi miejscami na hauling-out i z basenem. Kiedy indziej są to zagrody o małych, skalistych, uniesionych schronieniach, gdzie zwierzęta mogą nurkować do swych basenów. Bardziej dopracowane wystawienia zawierają głębokie baseny, dające możliwość oglądania podwodnego zachowania zwierząt, z pokryciem imitującym skały jako miejscem wypoczynku (haul-outu). Najczęściej trzymany w niewoli gatunek płetwonogich to uchatka kalifornijska, jako że jest to zwierzę występujące licznie i łatwe w tresurze. Używa się ich więc do wykonywania sztuczek i zabawiania wizytujących. Inne gatunki często hodowane w niewoli to foka szara i foka pospolita. Większe gatunki, jak mors czy uchatka grzywiasta, spotyka się rzadziej. Pewne organizacje, jak Humane Society of the United States i World Society for the Protection of Animals, sprzeciwiają się trzymaniu płetwonogich i innych ssaków morskich w niewoli. Podnoszą, że ich wybiegi mogą nie być dla nich dostatecznie duże, jako że zwierzęta te ewolucyjnie przystosowały się do dalekich podróży, a basen nigdy nie zastąpi wielkości ani bioróżnorodności oceanu. Krytykują również wykorzystywanie uchatek dla rozrywki, uważając, że wykonywanie sztuczek to nadmierna wariacja ich naturalnego zachowania, odwracająca uwagę widowni od nienaturalnego środowiska zwierzęcia.

    Kotik zwyczajny (Callorhinus ursinus) – gatunek drapieżnego ssaka morskiego z rodziny uchatkowatych, występujący w Morzu Ochockim i Morzu Beringa.Ruja, cieczka, estrus (łac. oestrus) – faza płodności samic w cyklu rozrodczym większości ssaków łożyskowych, z wyjątkiem człowiekowatych (zob. menstruacja). Ułatwia skojarzenie pary w celu zapewnienia przekazania genów.

    Uchatki kalifornijskie wykorzystywano w celach wojskowych w U.S. Navy Marine Mammal Program. Chodziło o wykrywanie min morskich i nurków wroga. W Zatoce Perskiej zwierzęta te mogły pływać za nurkami zbliżającymi się do amerykańskiego statku i mocować zacisk z liną do nogi nurka. Oficjele marynarki wojennej stwierdzili, że uchatki potrafiły wykonać to zadanie w kilka sekund, zanim wróg zorientował się, co się stało. Organizacje takie jak PETA uważają, że takie operacje stwarzają dla zwierząt niebezpieczeństwo. Marynarka wojenna obstaje przy tym, że uchatki po zakończeniu misji są usuwane z tego obszaru.

    Mięsień przywłosowy (łac. arrector pili) jest przymocowany na jednym końcu do mieszka włosowego, na drugim zaś do dolnej tkanki naskórka. Kiedy mięsień się kurczy, prostuje włosy i mieszek, a wyprostowane włosy zatrzymują ciepłą warstwę powietrza wokół skóry. Włosy pełnią też funkcję systemu ostrzegawczego - dzięki nim np. szybko można zauważyć, że jakiś owad chodzi po głowie. Wiele zabiegów fryzjerskich zależy od pewnych właściwości włosów.Tkanka mięśniowa gładka (textus muscularis glaber) - rodzaj tkanki mięśniowej, która składa się z wrzecionowatych komórek, zawierających jedno centralnie położone jądro komórkowe. Filamenty w tej tkance są ułożone nieregularnie (brak prążkowania).

    Zagrożenia i ochrona[]

    Wedle stanu na rok 2013 Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) podaje 35 gatunków płetwonogich, w tym 2 wymarłe. Są to uchatka japońska i mniszka antylska. Aż 10 gatunkom zagraża wyginięcie. Organizacja przyznała części z nich status gatunku zagrożonego krytycznie (Critically Endangeres – CR). Wymienia w tej grupie mniszkę śródziemnomorską, mniszkę hawajską. Inne uznaje za zagrożone wyginięciem. Chodzi o kotika galapagoskiego, uchatkę australijską, fokę kaspijską i Zalophus wollebaeki. Jeszcze inne uznane zostały za narażone na wyginięcie (Vulnerable – VU, wrażliwe). Są to kotik zwyczajny, kapturnik i kotik nowozelandzki. Trzem gatunkom przyznany został status braku danych wystarczających do zaklasyfikowania ich do innej kategorii. Umieszczono tu morsa, fokę pręgowaną i fokę pstrą. Gatunki żyjące w siedliskach polarnych są podatne na efekty niedawnych postępujących zmian klimatycznych, zwłaszcza zmniejszenia ilości lodu pokrywającego morza. Wiąże się z tym również spadek populacji uchatki grzywiastej na Alasce od lat siedemdziesiątych XX wieku.

    Szczętki (l. poj.: szczętka), eufauzje, eufazje (Euphausiacea), popularnie zwane krylem – rząd morskich pancerzowców liczący 86 gatunków. W odróżnieniu od innych skorupiaków szczętki posiadają skrzela zewnętrzne.Czaszka (łac. cranium) – struktura kostna lub chrzęstna, która służy jako szkielet głowy. Stanowi naturalną osłonę mózgu i innych narządów znajdujących się w głowie.
    Myśliwi zabijają uchatkowate na wyspie Saint Paul na Alasce, ostatnia dekada XIX wieku

    Polowanie na płetwonogie przez człowieka istniało od epoki kamienia. Pierwotnie zwierzęta zabijano maczugami, gdy wylegiwały się podczas hauling-outu. W końcu jednak łowcy fok zaczęli używać harpunów dla przebijania płetwonogich na morzu z łodzi, a także haków do zabijania szczeniąt na lądzie bądź lodzie. Łapano także zwierzęta w sieci. Użycie broni palnej w polowaniach w czasach współczesnych drastycznie zwiększyło liczbę zabijanych zwierząt. Na płetwonogie typowo poluje się dla mięsa i tłuszczu. Skóra uchatkowatych i fokowatych służy do wyrobu ubrań, a kły morsów cały czas wykorzystuje się do tworzenia rzeźb i ozdób. Istnieje jednak różnica pomiędzy polowaniem przez rdzennych mieszkańców Arktyki dla utrzymania się przy życiu a odłowem komercyjnym. W pierwszym przypadku myśliwi polują dla własnych potrzeb, od tego zależy ich przetrwanie. Narodowe i międzynarodowe władze objęły rdzennych myśliwych specjalną opieką, od kiedy ich metody polowań uznano za mniej destrukcyjne i szkodliwe. Rozróżnienie to jednak zakwestionowano, jako że aborygeni używają obecnie bardziej nowoczesnej broni i zmechanizowanego transportu, a także sprzedają produkty z płetwonogich na targowiskach. Niektórzy antropolodzy sugerują, że mówienie o utrzymaniu się przy życiu należy rozciągnąć na te zjawiska, jak długo obejmują tylko lokalną produkcję i konsumpcję. Ponad 100.000 fokowatych (zwłaszcza nerp) oraz około 10.000 morsów rokrocznie ginie z ręki rdzennych myśliwych

    Mors (koń morski, łac. Odobenus rosmarus) – gatunek dużego drapieżnego ssaka morskiego, jedyny współcześnie żyjący przedstawiciel dawniej licznej w gatunki rodziny morsowatych (Odobenidae) i jedyny gatunek z rodzaju Odobenus. Mors pełnił ważną rolę w życiu mieszkańców Arktyki, którzy polowali na niego dla mięsa, skór, tłuszczu, kłów i kości.Zatoka Perska (per. خليج فارس – Chalidż-e Fars, arab. الخليج العربي – Al-Chalidż al-Arabi) – zatoka Morza Arabskiego, wcinająca się między Półwysep Arabski a wybrzeże Iranu. Tradycyjnie nazywana jest zatoką, ale ze względu na jej powierzchnię (233 000 km²) można by ją uznać także za morze śródlądowe. Z Morzem Arabskim połączona jest poprzez Cieśninę Ormuz i Zatokę Omańską.
    Protest przeciwko kanadyjskim łowcom fok

    Odłów komercyjny Pinnipedia był historycznie podobnej wagi dla przemysłu, jak wielorybnictwo. Eksploatowano takie gatunki, jak foka grenlandzka, kapturnik, słonie morskie, morsy i pewne uchatkowate. W pierwszej połowie XX w. do połowów w celu pozyskania zasobów dołączyło się tępienie fok uznanych przez Międzynarodową Radę Badań Morza za szkodniki. W okresie międzywojennym polski Morski Urząd Rybacki premiował finansowo tępienie fok. Rozwój polowań z bronią palną spowodował bardzo szybkie załamanie populacji bałtyckiej, tak że już w 1927 roku w Niemczech wprowadzono ograniczenia polowań. Do lat 40. XX w. populacja foki szarej w Bałtyku zmniejszyła się do ok. ¼ stanu z początku wieku (z szacowanych 90.000 do ok. 40.000). Skala tępienia płetwonogich zmniejszyła się znacznie po latach sześćdziesiątych XX wieku, gdy rząd Kanady skrócił sezon polowań i wprowadził środki ochrony dorosłych samic. Również kraje bałtyckie zaczęły coraz ściślej wprowadzać najpierw ograniczenia polowań, a następnie ochronę i reintrodukcję. Było to konieczne, gdyż po załamaniu populacji na skutek polowań, od lat 40. XX w. jej stan nieco się ustabilizował, ale ponownie spadł na początku lat 70., tym razem głównie ze względu na zanieczyszczenie Bałtyku. Populacja foki szarej w tym morzu spadła do 3 tysięcy, przy czym już od lat 40. prawie znikła z jego południowego wybrzeża. Trend liczebności w Morzu Bałtyckim odwrócił się dopiero w latach 90. Kilka gatunków eksploatowanych komercyjnie odnowiło swe pogłowie. Pewne uchatkowate Antarktyki mogą być już tak liczne, jak sprzed czasów eksploatacji. Słoń morski północny na skutek polowań znalazł się na skraju zagłady pod koniec XIX wieku. Pozostała jedynie niewielka populacja zamieszkująca Gwadelupę. Od tamtych czasów zdołał rekolonizować większość swego wcześniejszego zasięgu występowania, ale w populacji zaznacza się efekt wąskiego gardła. Odwrotnie, mniszka śródziemnomorska została wytępiona na większości swego wcześniejszego zasięgu występowania, rozciągającego się od Morza Śródziemnego do Kaspijskiego i północnego zachodu Afryki. Pozostała jedynie na północnym wschodzie Morza Śródziemnego i pewnych regionach północnego zachodu Afryki. Kontynuuje się pozysk kilku gatunków. Convention for the Conservation of Antarctic Seals pozwala na limitowany odłów krabojada, lamparta morskiego i foki Weddella. Jednakże polowanie na tą ostatnią jest zabronione w okresie od września do lutego, o ile zwierzę liczy sobie ponad rok, by zapewnić siły rozradzającej się populacji. Ochroną objęto również słonia morskiego południowego, fokę Rossa i pewne uchatkowate Antarktyki. Rząd Kanady pozwala na odłów foki grenlandzkiej, co zaowocowało kontrowersją i dyskusją. Zwolennicy polować utrzymują, że zwierzęta są zabijane humanitarnie i nie odławia się białych szczeniąt. Oponenci argumentują, że nieodpowiedzialne jest zabijanie foki zagrożonej już przez kurczące się siedliska. W skali Unii Europejskiej w stosunku do niektórych płetwonogich prawo pozwala na polowania, pod warunkiem, że nie zagraża to populacji. Odstrzał, na ściśle limitowanych warunkach, sięgający ok. 1-2% populacji, stosowany jest w Finlandii i Szwecji wobec foki szarej, podczas gdy w Polsce i Niemczech, gdzie populacje płetwonogich są mniejsze, są one objęte ochroną.

    Astygmatyzm – wada układu optycznego polegająca na tym, że promienie padające w dwóch prostopadłych płaszczyznach są ogniskowane w różnych punktach. Wywołuje obraz nieostry i zniekształcony.Bajkał (ros. Озеро Байкал) – jezioro tektoniczne w Azji, zwane „Syberyjskim morzem” i "Błękitnym okiem Syberii", położone na terytorium Rosji (Syberia) w Republice Buriacji i obwodzie irkuckim. Jest ono najstarszym i najgłębszym jeziorem na świecie, a ponadto – pod względem powierzchni – drugim jeziorem w Azji i siódmym na świecie.

    Mniszka antylska była zabijana i eksploatowana przez osadników z Europy oraz ich potomków od 1494, począwszy od Krzysztofa Kolumba. Foki te stanowiły łatwy cel dla zorganizowanych sprzedawców, rybaków, łowcy żółwi i korsarzy. Wyewoluowała bowiem w warunkach niewielkiej presji ze strony drapieżników lądowych, mówi się nawet o jej genetycznej uległości. Na Bahamach ubijano nawet 100 osobników jednej nocy. W środku XIX stulecia uznano gatunek za wymarły, zanim odnaleziono niewielką kolonię w 1886. Zamieszkiwała ona okolice Półwyspu Jukatan. Ponownie zabijano mniszki. Ostatnie wiarygodne źródło potwierdzające istnienie żywego zwierzęcia pochodzi z 1952. IUCN uznało gatunek za wymarły w 1996. Uchatka japońska występowała pospolicie wokół wysp japońskich. Jednak nadmierna eksploatacja i konkurencja z rybakami doprowadziły do drastycznego spadku liczebności populacji w latach trzydziestych XX wieku. Ostatnie odnotowane doniesienie mówi o spotkaniu młodocianego osobnika w 1974 na wybrzeżu wyspy Rebun.

    Strefa Klimatów zwrotnikowych – w klasyfikacji klimatów Okołowicza, jedna z 5 głównych stref klimatycznych, obejmująca obszary kuli ziemskiej w okolicach obu zwrotników. Średnie roczne temperatury w tej strefie przekraczają 20 °C, ale średnie miesięczne są bardziej zróżnicowane w ciągu roku niż w klimacie równikowym: temperatura najchłodniejszego miesiąca może wynosić od 10 do 20 °C natomiast temperatury najcieplejszego miesiąca są wyższe niż we wszystkich pozostałych strefach (często przekraczają 30 do 35 °C). Cechą charakterystyczną klimatów zwrotnikowych są duże amplitudy dobowe temperatur. Opady występują najczęściej lub wyłącznie w półroczu letnim. W klimatach suchych są one sporadyczne lub całkowicie ich brak.Pelagial, wody pelagialne, strefa pelagialna, toń wodna (od gr. πέλαγος, pélagos - morze) – wody otwarte oceanów, mórz i wielkich jezior oddzielone od brzegów strefami litoralu i sublitoralu. Obejmuje naświetloną warstwę wody do 200 m od powierzchni (epipelagial) oraz coraz głębsze warstwy: mezopelagial, batypelagial i abisopelagial. Poniżej strefy abisopelagialnej znajduje się strefa denna (bental) lub głębia rowów oceanicznych (hadal – poniżej 6000 m p.p.m.).
    Foka szara na plaży zajmowanej również przez ludzi. Człowiek i płetwonogie mogą konkurować o przestrzeń i zasoby

    Pewne gatunki stały się natomiast tak liczne, że zaczęły przeszkadzać lokalnej społeczności ludzkiej. W Stanach Zjednoczonych płetwonogie i inne ssaki morskie chroni Marine Mammal Protection Act of 1972 (MMPA). Od jego wprowadzenia populacja uchatki kalifornijskiej podniosła się do 250.000. Zwierzęta te zaczęły wykorzystywać więcej środowisk zmodyfikowanych ręką ludzką, jak porty,jako miejsca lądowego wypoczynku. Wiele powierzchni nie wytrzymuje masy spoczywających tam uchatek, co zwiększa przechył i wywołuje inne problemy. Odpowiedzialne za to osoby używają różnych metod, by kontrolować te zwierzęta. Niektóre władze miejske przekonstruowują swoje doki, by w lepszym stopniu mogły to wytrzymać. Uchatki wpadają również w konflikty z rybakami, ponieważ tak jak oni zależą od tych samych zasobów ryb. Oprócz konkurencji o zasoby w naturze foki mogą również żerować na rybach uwięzionych w sieciach i niszczyć urządzenia połowowe. W 2007 naniesiono poprawki w MMPA, by zezwolić na połączone z pozbawieniem życia usunięcie uchatek z Bonneville Dam na czas tarła łososi. Prawo z 2007 stara się złagodzić presję na ginące populacje łososia Oncorhynchus. Władze odpowiedzialne za przyrodę bez powodzenia próbowały odpędzić uchatkowate z użyciem bomb i pocisków gumowych. Wysiłki w celu wygonienia zwierząt nie okazały się jednak efektywne. Krytycy, jak Humane Society, zgłaszają obiekcje do zabijania uchatkowatych. Uważają, że tamy elektrowni wodnych stwarzają większe zagrożenie dla łososi. Podobny konflikt pojawił się w Afryce Południowej z uchatką karłowatą. Podczas dwóch ostatnich dekad XX wieku politycy i rybacy RPA zażądali odstrzału uchatki, uważając, że zwierzęta konkurują z rybactwem komercyjnym. Badania naukowe wykazały, że odstrzał uchatek wywrze negatywny efekt na przemysł rybny i pomysł zmniejszania pogłowia odrzucono w 1993. W Bałtyku notowane są przypadki nielegalnego tępienia fok.

    Walenie (Cetacea) – rząd ssaków (w kladystyce to klad w obrębie parzystokopytnych). Występują one głównie w oceanach. Wyjątkiem są delfiny słodkowodne, zamieszkujące rzeki, oraz nieliczne gatunki żyjące na styku tych dwóch środowisk (estuaria).Czopki, dawniej zwane słupkami – światłoczułe receptory siatkówki oka. Czopki umożliwiają widzenie kolorów przy dobrym oświetleniu. Jest to widzenie fotopowe. (Porównaj: widzenie skotopowe) Jakość wzroku pogarsza się przy zbyt intensywnym świetle (czopki ulegają przesyceniu).

    Człowiek zagraża płetwonogim również pośrednio. Niechcący łapie je w sieci rybackie, zdarzają się przypadkowe połknięcia haków rybackich. Użycie sieci skrzelowej i okrężnicy stanowi ważną przyczynę śmiertelności płetwonogich i innych ssaków morskich. Gatunki często wikłające się w sieci to uchatka kalifornijska, mniszka hawajska, kotik zwyczajny i uchatka karłowata. Szacuje się (na podstawie fragmentarycznych danych), że przyłów jest główną przyczyną śmierci w bałtyckiej populacji fok szarych. Pinnipedia cierpią także przez zatrucie mórz. Zwierzęta te znajdują się na szczytach łańcuchów pokarmowych, mają też pokaźne magazyny tłuszczu. Prowadzi to razem do gromadzenia się w ich ciałach różnych związków chemicznych organicznych. Matki karmiące mogą przekazywać trucizny swym młodym. Te chemikalia mogą wywoływać raka przewodu pokarmowego, zmniejszać rozrodczość i zwiększać podatność na choroby zakaźne. Inne zagrożenia wynikające z działalności człowieka obejmują niszczenie siedlisk, eksploatację paliw kopalnych oraz działalność łódek.

    Wydry (Lutrinae) – drapieżne ssaki z rodziny łasicowatych spotykane prawie na całym świecie, przystosowane do ziemnowodnego trybu życia. W Polsce spotykana jest wydra europejska.Ameryka Południowa – kontynent leżący na półkuli zachodniej oraz w większej części na półkuli południowej, a w mniejszej – na półkuli północnej. Niekiedy uważana jest również za subkontynent Ameryki.

    Przypisy

    1. Illiger, J. K. W.: Prodromus Systematis Mammalium et Avium. Sumptibus C. Salfeld, 1811, s. 138–39.
    2. Taxon: Infraorder Pinnipedia Illiger, 1811 (ang.). W: The Taxonomicon [on-line]. [dostęp 2014-04-05].
    3. Arnason, U.; Gullberg, A.; Janke, A.; Kullberg, M.; Lehman, N.; Petrov, E. A.; Väinölä, R.. Pinniped phylogeny and a new hypothesis for their origin and dispersal. „Molecular Phylogenetics and Evolution”. 41 (2), s. 345–54, 2006. DOI: 10.1016/j.ympev.2006.05.022. PMID: 16815048. 
    4. Ingi Agnarsson, Matjaž Kuntner & Laura J. May-Collado. Dogs, cats, and kin: a molecular species-level phylogeny of Carnivora. „Molecular phylogenetics and evolution”. 54 (3), s. 726-745, 2010 (ang.). 
    5. Bertha, A.; Churchill, M.. Pinniped taxonomy: Review of currently recognized species and subspecies, and evidence used for their description. „Mammal Review”. 42 (3), s. 207–34, 2012. DOI: 10.1111/j.1365-2907.2011.00193.x. 
    6. Scheffer 1958 ↓, s. 52.
    7. Allen, J. A.: History of North American pinnipeds, a monograph of the walruses, sea-lions, sea-bears and seals of North America. Government Printing Office, 1880.
    8. Berta, A.; Ray, C. E.; Wyss, A. R.. Skeleton of the oldest known pinniped, Enaliarctos mealsi. „Science”. 244 (4900), s. 60–62, 1989. DOI: 10.1126/science.244.4900.60. PMID: 17818847. 
    9. Arnason, U.; Gullberg, A.; Janke, A.; Kullberg, M.. Mitogenomic analyses of caniform relationships. „Molecular Phylogenetics and Evolution”. 45 (3), s. 863–74, 2007. DOI: 10.1016/j.ympev.2007.06.019. PMID: 17919938. 
    10. Superfamily Otarioidea Lucas 1899. [dostęp 21-03-2014].
    11. Superfamily Phocoidea Smirnov 1908. [dostęp 21-03-2014].
    12. Kumaniecki , K.: Słownik polsko-łaciński.. PWN Warszawa, 1975.
    13. Riedman 1990 ↓, s. 64.
    14. Berta, A. "Pinniped evolution", s. 861–66 w Perrin, Würsig & Thewissen (2009)
    15. Riedman 1990 ↓, s. 68–70.
    16. Wynen, L. s.; Goldsworthy, S. D.; Insley, S. J.; Adams, M.; Bickham, J. W.; Francis, J.; Gallo, J. s.; Hoelzel, A. R.; Majluf, s.; White, R. W.; Slade, R.. Phylogenetic relationships within the eared seals (Otariidae: Carnivora): Implications for the historical biogeography of the family. „Molecular Phylogenetics and Evolution”. 21 (2), s. 270–84, 2001. DOI: 10.1006/mpev.2001.1012. PMID: 11697921. 
    17. Riedman 1990 ↓, s. 82–83.
    18. Deméré, T. A.; Berta, A.; Adam, s. J.. Pinnipedimorph evolutionary biogeography. „Bulletin of the American Museum of Natural History”. 279, s. 32–76, 2003. DOI: <0032:C>2.0.CO;2 10.1206/0003-0090(2003)279<0032:C>2.0.CO;2. 
    19. Lento, G. M.; Hickson, R. E.; Chambers, G. K.; Penny, D.. Use of spectral analysis to test hypotheses on the origin of pinnipeds. „Molecular Biology and Evolution”. 12 (1), s. 28–52, 1995. DOI: 10.1093/oxfordjournals.molbev.a0401. PMID: 7877495. 
    20. Hunt, R. M. Jr.; Barnes, L. G.. Basicranial evidence for ursid affinity of the oldest pinnipeds. „Proceedings of the San Diego Society of Natural History”. 29, s. 57–67, 1994. 
    21. Higdon, J. W.; Bininda-Emonds, O. R.; Beck, R. M.; Ferguson, S. H.. Phylogeny and divergence of the pinnipeds (Carnivora: Mammalia) assessed using a multigene dataset. „BMC Evolutionary Biology”. 7, s. 216, 2007. DOI: 10.1186/1471-2148-7-216. PMID: 17996107. PMCID: PMC2245807. 
    22. Sato, J. J.; Wolsan, M.; Suzuki, H.; Hosoda, T.; Yamaguchi, Y.; Hiyama, K.; Kobayashi, M.; Minami, S.. Evidence from nuclear DNA sequences sheds light on the phylogenetic relationships of Pinnipedia: Single origin with affinity to Musteloidea. „Zoological Science”. 23 (2), s. 125–46, 2006. DOI: 10.2108/zsj.23.125. PMID: 16603806. 
    23. Flynn, J. J.; Finarelli, J. A.; Zehr, S.; Hsu, J.; Nedbal, M. A.. Molecular phylogeny of the Carnivora (Mammalia): Assessing the impact of increased sampling on resolving enigmatic relationships. „Systematic Biology”. 54 (2), s. 317–37, 2005. DOI: 10.1080/10635150590923326. PMID: 16012099. 
    24. Hammond, J. A.; Hauton, C.; Bennett, K. A.; Hall, A. J.. Phocid seal leptin: Tertiary structure and hydrophobic receptor binding site preservation during distinct leptin gene evolution. „PLoS ONE”. 7 (4), 2012. DOI: 10.1371/journal.pone.0035395. 
    25. Rybczynski, N.; Dawson, M. R.; Tedford, R. H.. A semi-aquatic Arctic mammalian carnivore from the Miocene epoch and origin of Pinnipedia. „Nature”. 458 (7241), s. 1021–24, 2009. DOI: 10.1038/nature07985. PMID: 19396145. 
    26. Fyler, C. A.; Reeder, T. W.; Berta, A.; Antonelis, G.; Aguilar, A.; Androukaki, E.. Historical biogeography and phylogeny of monachine seals (Pinnipedia: Phocidae) based on mitochondrial and nuclear DNA data. „Journal of Biogeography”. 32 (7), s. 1267–79, 2005. DOI: 10.1111/j.1365-2699.2005.01281.x. 
    27. Berta, A. "Pinnipedia, overview", s. 881–84 w: Perrin, Würsig & Thewissen (2009)
    28. Karleskin, G.; Turner, R. L.; Small, J. W.: Introduction to Marine Biology. Cengage Learning, 2009. ISBN 978-0-495-56197-2.
    29. Berta, Sumich i Kovacs 2006 ↓, s. 165.
    30. Scheffer 1958 ↓, s. 16–17.
    31. Riedman 1990 ↓, s. 162–64.
    32. Henryk Szarski: Historia zwierząt kręgowych. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1998, s. 379-384. ISBN 83-01-12632-9.
    33. Fritz Trillmich, Krisztina GK Trillmich. The mating systems of pinnipeds and marine iguanas: convergent evolution of polygyny. „Biological Journal of the Linnean Society”. 21, s. 209-216, 1984. Wiley Online Library (ang.). 
    34. Berta 2012 ↓, s. 377.
    35. Katherine Ralls. Sexual dimorphism in mammals: avian models and unanswered questions. „American Naturalist”. 111, s. 917-938, 1977 (ang.). 
    36. Patrik Lindenfors, Birgitta S. Tullberg & Martin Biuw. [file:///C:/Users/Toshiba/Downloads/d912f51104aefcc9b7.pdf Phylogenetic analyses of sexual selection and sexual size dimorphism in pinnipeds]. „Behavioral Ecology and Sociobiology”. 52, s. 188–193, 2002. Springer. DOI: 10.1007/s00265-002-0507-x (ang.). 
    37. Ralls, K.; Mesnick, S. "Sexual dimorphism", s. 1005–11 w: Perrin, Würsig & Thewissen (2009)
    38. Berta 2012 ↓, s. 73–74.
    39. Riedman 1990 ↓, s. 3.
    40. Riedman 1990 ↓, s. 107.
    41. Peter Shaughnessy, Erwin Erb. Apparent twin pups of the Weddell seal Leptonychotes weddellii (Carnivora: Phocidae) near Mawson, Antarctica. „Australian Mammalogy”. 25 (2), s. 197-199, 2003. DOI: 10.1071/AM03197 (ang.). 
    42. Riedman 1990 ↓, s. 16.
    43. Berta 2012 ↓, s. 62.
    44. Riedman 1990 ↓, s. 253–55.
    45. Riedman 1990 ↓, s. 1.
    46. Berta, Sumich i Kovacs 2006 ↓, s. 317.
    47. Roger C. Helm. „Journal of Zoology”. 199 (3), s. 297–304, 1983-03. DOI: 10.1111/j.1469-7998.1983.tb02098.x (ang.). 
    48. Riedman 1990 ↓, s. 31–32.
    49. Berta 2012 ↓, s. 62–64.
    50. Riedman 1990 ↓, s. 3–9.
    51. Fish, F. E.. Maneuverability by the sea lion Zalophus californianus: Turning performance of an unstable body design. „Journal of Experimental Biology”. 206 (4), s. 667–74, 2003. DOI: 10.1242/jeb.00144. 
    52. Riedman 1990 ↓, s. 3-4.
    53. Fish, F. E.. Transitions from drag-based to lift-based propulsion in mammalian swimming. „Integrative and Comparative Biology”. 36 (6), s. 628–41, 1996. DOI: 10.1093/icb/36.6.628. 
    54. Berta 2012 ↓, s. 63-65.
    55. Riedman 1990 ↓, s. 11–12.
    56. English, A. W.. Limb movements and locomotor function in the California sea lion (Zalophus californianus). „Journal of Zoology”. 178 (3), s. 341–64, 2009. DOI: 10.1111/j.1469-7998.1976.tb02274.x. 
    57. Riedman 1990 ↓, s. 11-12.
    58. Riedman 1990 ↓, s. 43–45.
    59. Berta 2012 ↓, s. 67.
    60. Riedman 1990 ↓, s. 43-45.
    61. Mass, A.M. & Supin A.Ya. 2007. Adaptive Features of Aquatic Mammals’ Eye. Anatomical Record 290: 701-715. [1] s. 705
    62. Frederike D. Hanke, Guido Dehnhardt, Frank Schaeffelc & Wolf Hanke. Corneal topography, refractive state, and accommodation in harbor seals ( Phoca vitulina). „Vision Research”. 46 (6-7), s. 837–847, 2006 (ang.). 
    63. Mass, A. M.; Supin, A. Y.. Adaptive features of aquatic mammals' eye. „The Anatomical Record: Advances in Integrative Anatomy and Evolutionary Biology”. 290 (6), s. 701–15, 2007. DOI: 10.1002/ar.20529. 
    64. Lavigne, D. M. "Harp seal", s. 542–46 w: Perrin, Würsig & Thewissen (2009)
    65. Riedman 1990 ↓, s. 46.
    66. Griebel, U.; Peichl, L.. Colour vision in aquatic mammals—facts and open questions. „Aquatic Mammals”. 29, s. 18–30, 2003. DOI: 10.1578/016754203101024040. 
    67. Kastelein, R. A. "Walrus", s. 1212–16 w: Perrin, Würsig & Thewissen (2009)
    68. Riedman 1990 ↓, s. 49.
    69. Riedman 1990 ↓, s. 39.
    70. Kastak, D.; Schusterman, R. J.. Low-frequency amphibious hearing in pinnipeds: Methods, measurements, noise, and ecology. „The Journal of the Acoustical Society of America”. 103 (4), s. 2216–28, 1998. DOI: 10.1121/1.421367. PMID: 9566340. 
    71. Kowalewsky, S.; Dambach, M.; Mauck, B.; Dehnhardt, G.. High olfactory sensitivity for dimethyl sulphide in harbour seals. „Biology Letters”. 2 (1), s. 106–09, 2006. DOI: 10.1098/rsbl.2005.0380. PMID: 17148339. PMCID: PMC1617201. 
    72. Riedman 1990 ↓, s. 40.
    73. Schusterman, R. J.; Kastak, D.; Levenson, D. H.; Reichmuth, C. J.; Southall, B. L.. Why pinnipeds don't echolocate. „The Journal of the Acoustical Society of America”. 107 (4), s. 2256–64, 2000. DOI: 10.1121/1.428506. PMID: 10790051. 
    74. Miersch, L.; Hanke, W.; Wieskotten, S.; Hanke, F. D.; Oeffner, J.; Leder, A.; Brede, M.; Witte, M.; Dehnhardt, G.. Flow sensing by pinniped whiskers. „Philosophical Transactions of the Royal Society B: Biological Sciences”. 366 (1581), s. 3077–84, 2011. DOI: 10.1098/rstb.2011.0155. 
    75. Renouf, D.: Behaviour of Pinnipeds. Chapman and Hall, 1991. ISBN 978-0-412-30540-5.
    76. Riedman 1990 ↓, s. 42.
    77. Schmidt-Nielsen, K. 1997. Problemy związane z nurkowaniem. W: Fizjologia zwierząt – adaptacja do środowiska. Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa. ISBN 83-01-12308-7, str. 223-239.
    78. Riedman 1990 ↓, s. 25.
    79. Berta 2012 ↓, s. 69.
    80. Berta, Sumich i Kovacs 2006 ↓, s. 240.
    81. Berta, Sumich i Kovacs 2006 ↓, s. 241.
    82. Miller, N. J.; Postle, A. D.; Orgeig, S. Koster, G.; Daniels, C. B.. The composition of pulmonary surfactant from diving mammals. „Respiratory Physiology & Neurobiology”. 152 (2), s. 152–68, 2006b. DOI: 10.1016/j.ress.2005.08.001. 
    83. Costa, D. s.. Diving physiology of marine vertebrates. „Encyclopedia of Life Sciences”, 2007. DOI: 10.1002/9780470015902.a0004230. 
    84. Snyder, G.K. 1983. Respiratory adaptations in diving mammals. Respir. Physiology, 54: 269-294.
    85. Riedman 1990 ↓, s. 14.
    86. Berta 2012 ↓, s. 65.
    87. Berta, Sumich i Kovacs 2006 ↓, s. 220.
    88. Mitani, Y.; Andrews, R. D.; Sato, K.; Kato, A.; Naito, Y.; Costa, D. s.. Three-dimensional resting behaviour of northern elephant seals: drifting like a falling leaf. „Biology Letters”. 6 (2), s. 163–66, 2009. DOI: 10.1098/rsbl.2009.0719. PMID: 19864274. PMCID: PMC2865059. 
    89. Lapierre, J. L.; Kosenko, s. O.; Kodama, T.; Peever, J. H.; Mukhametov, L. M.; Lyamin, O. I.; Siegel, J. M.. Symmetrical serotonin release during asymmetrical slow-wave sleep: Implications for the neurochemistry of sleep–waking states. „The Journal of Neuroscience”. 33 (6), s. 2555–61, 2013. DOI: 10.1523/JNEUROSCI.2603-12.2013. PMID: 23392683. PMCID: PMC3711592. 
    90. Lavinge, D. M.; Kovacs, K. M.; Bonner, W. N.: The Encyclopedia of Mammals. Oxford University Press, 2001, s. 147–55. ISBN 978-0-7607-1969-5.
    91. Riedman 1990 ↓, s. 61.
    92. Riedman 1990 ↓, s. 94–95.
    93. Riedman 1990 ↓, s. 96.
    94. Riedman 1990 ↓, s. 99.
    95. Forcada, J. "Distribution", s. 316–21 w Perrin, Würsig & Thewissen (2009)
    96. Riedman 1990 ↓, s. 256–57.
    97. Riedman 1990 ↓, s. 172.
    98. Tomohiro Asaga, Jasuhiko Naito, Burney J. Le Boeuf & Haruo Sakurai: Functional Analysis of Dive Types of Female Northern Elephant Seals. W: Burney J. Le Boeuf & Richard M. Laws: Elephant Seals: Population Ecology, Behavior, and Physiology. University of California Press, 1994, s. 310-324. ISBN 0520083644. [dostęp 2014-04-05].
    99. Ian L. Boyd, Tom A. Arnbom & Michael A. Fedal: Biomass and Energy Consumption of the South Georgia Population of Southern Elephant Seals. W: Burney J. Le Boeuf & Richard M. Laws: Elephant Seals: Population Ecology, Behavior, and Physiology. University of California Press, 1994, s. 105. ISBN 0520083644. [dostęp 2014-04-05].
    100. Riedman 1990 ↓, s. 172–75.
    101. Berta 2012 ↓, s. 70.
    102. Riedman 1990 ↓, s. 144–45.
    103. Riedman 1990 ↓, s. 166–68.
    104. Roffe, T. J.; Mate, B. R.. Abundances and feeding habits of Pinnipeds in the Rogue River, Oregon. „The Journal of Wildlife Management”. 48 (4), s. 1262–74, 1984. DOI: 10.2307/3801787. 
    105. Riedman 1990 ↓, s. 153.
    106. Riedman 1990 ↓, s. 155.
    107. Riedman 1990 ↓, s. 161–62.
    108. Riedman 1990 ↓, s. 31.
    109. Weller, D. W. "Predation on marine mammals", s. 923–31 w Perrin, Würsig & Thewissen (2009)
    110. Riedman 1990 ↓, s. 218.
    111. Riedman 1990 ↓, s. 138.
    112. Ovsyanikov, N.: Polar Bears. Voyageur Press, 1998. ISBN 0-89658-358-9.
    113. Siniff, D. B.; Bengtson, J. L.. Observations and hypotheses concerning the interactions among crabeater seals, leopard seals, and killer whales. „Journal of Mammalogy”. 58 (3), s. 414–16, 1977. DOI: 10.2307/1379341. 
    114. Program ochrony foki szarej – projekt (pol.). WWF Polska, 2012. [dostęp 2014-04-05]. s. 10, 22-23, 26, 35, 38, 42, 47.
    115. Riedman 1990 ↓, s. 176.
    116. Cappozzo, H. L.: New perspectives on the behavioural ecology of pinnipeds. W: Evans, s. G.; Raga, J. A. (red.): Marine Mammals: Biology and Conservation. Kluwer Academic/Plenum Publishers, 2001. ISBN 978-0-306-46573-4.
    117. Riedman 1990 ↓, s. 178–79.
    118. Riedman 1990 ↓, s. 184–88.
    119. Riedman 1990 ↓, s. 184-188.
    120. Riedman 1990 ↓, s. 196.
    121. Riedman 1990 ↓, s. 184.
    122. Mesnick, S. L.; Ralls, K. "Mating systems", s. 712–18 w Perrin, Würsig & Thewissen (2009)
    123. Campagna, C. "Aggressive behavior, intraspecific", s. 18–22 w Perrin, Würsig & Thewissen (2009)
    124. Riedman 1990 ↓, s. 212-215.
    125. Riedman 1990 ↓, s. 204.
    126. Riedman 1990 ↓, s. 209–10.
    127. Riedman 1990 ↓, s. 212–15.
    128. Cox, C. R.; Le Boeuf, B. J.. Female incitation of male competition: A mechanism in sexual selection. „The American Naturalist”. 111 (978), s. 317–35, 1977. DOI: 10.1086/283163. 
    129. Boness, D. J.; Anderson, S. S.; Cox, C. R.. Functions of female aggression during the pupping and mating season of grey seals, Halichoerus grypus (Fabricius). „Canadian Journal of Zoology”. 60 (10), s. 2270–78, 1982. DOI: 10.1139/z82-293. 
    130. Reiter, J.; Panken, K. J.; Le Boeuf, B. J.. Female competition and reproductive success in northern elephant seals. „Animal Behaviour”. 29 (3), s. 670–87, 1981. DOI: 10.1016/S0003-3472(81)80002-4. 
    131. Berta 2012 ↓, s. 78.
    132. Riedman 1990 ↓, s. 242.
    133. Riedman 1990 ↓, s. 234–37.
    134. Berta 2012 ↓, s. 76.
    135. Berta 2012 ↓, s. 76–78.
    136. Riedman 1990 ↓, s. 222–24.
    137. Berta 2012 ↓, s. 76-78.
    138. Riedman 1990 ↓, s. 245.
    139. Riedman 1990 ↓, s. 222.
    140. Riedman, M. L.; Le Boeuf, B. J.. Mother-pup separation and adoption in northern elephant seals. „Behavioral Ecology and Sociobiology”. 11 (3), s. 203–13, 1982. DOI: 10.1007/BF00300063. 
    141. Mann, J. "Parental behavior", s. 830–35 w Perrin, Würsig & Thewissen (2009)
    142. Arctic Studies Center – Walrus. [dostęp 21-03-2014].
    143. Cassini, M. H.. The evolution of reproductive systems in pinnipeds. „Behavioral Ecology”. 10 (5), s. 612–16, 1999. DOI: 10.1093/beheco/10.5.612. 
    144. Riedman 1990 ↓, s. 29.
    145. Nowak, R. M.: Walker's Marine Mammals of the World. Johns Hopkins University Press, 2003, s. 80–83. ISBN 978-0-8018-7343-0.
    146. Campagna, C.; Le Boeuf, B. J.; Cappozzo, J. H.. Pup abduction and infanticide in southern sea lions. „Behaviour”. 107 (1–2), s. 44–60, 1988. DOI: 10.1163/156853988X00188. 
    147. Dubzinski, K. M.; Thomas, J. A.; Gregg, J. D. "Communication in marine mammals", s. 260–68 w Perrin, Würsig & Thewissen (2009)
    148. Riedman 1990 ↓, s. 335.
    149. Riedman 1990 ↓, s. 327-330.
    150. Sanvito, S.; Galimberti, F.; Miller, E. H.. Having a big nose: structure, ontogeny, and function of the elephant seal proboscis. „Canadian Journal of Zoology”. 85 (2), s. 207–20, 2007. DOI: 10.1139/z06-193. 
    151. Riedman 1990 ↓, s. 327–30.
    152. Terhune, J. M.; Healey, S. R.; Burton, H. R.. Easily measured call attributes can detect vocal differences between Weddell seals from two areas. „Bioacoustics”. 11 (3), s. 211–22, 2001. DOI: 10.1080/09524622.2001.9753463. 
    153. Thomas, J. A.; Terhune, J. "Weddell seal Leptonychotes weddellii", s. 1217–19 in Perrin, Würsig & Thewissen (2009)
    154. Riedman 1990 ↓, s. 332.
    155. Riedman 1990 ↓, s. 328–30.
    156. Berta 2012 ↓, s. 73-75.
    157. Schusterman, R. J.; Kastak, D.. A California sea lion (Zalophus californianus) is capable of forming equivalence relations. „Psychological Record”. 43 (4), s. 823–39, 1993. ISSN 00332933. 
    158. Gisiner, R.; Schusterman, R. J.. Sequence, syntax, and semantics: Responses of a language-trained sea lion (Zalophus californianus) to novel sign combinations. „Journal of Comparative Psychology”. 106 (1), s. 78–91, 1992. DOI: 10.1037/0735-7036.106.1.78. 
    159. Cook, F.; Rouse, A.; Wilson, M.; Reichmuth, M.. A California sea lion (Zalophus californianus) can keep the beat: Motor entrainment to rhythmic auditory stimuli in a non vocal mimic. „Journal of Comparative Psychology”, 2013. DOI: 10.1037/a0032345. 
    160. Riedman 1990 ↓, s. 331.
    161. Riedman 1990 ↓, s. xxi.
    162. Rosen, B.: The Mythical Creatures Bible: The Definitive Guide to Legendary Beings. Sterling Publishing Company, 2009, s. 131. ISBN 978-1-4027-6536-0.
    163. Johnson, G: The Mediterranean Monk Seal. July 7, 2004. [dostęp 21-03-2014].
    164. Berrinjk, K.: The Spirit of Ancient Peru: Treasures from the Museo Arqueológico Rafael Larco Herrera. Thames and Hudson, 1997. ISBN 978-0-500-01802-6.
    165. Larson, S.: Seal and Sea lion. W: Bell, C. E. (red.): Encyclopedia of the World's Zoos. 1999, s. 1148–50. ISBN 978-1-57958-174-9.
    166. The Case Against Marine Mammals in Captivity. [dostęp 21-03-2014]. s. 3, 18.
    167. Leinwand, D.: Sea lions called to duty in Persian Gulf. 27-02-2003. [dostęp 21-03-2014].
    168. Kreider, R.: The Real Navy Seals – and Sea Lions and Dolphins and Whales. May 31, 2011. [dostęp 21-03-2014].
    169. Frequently Asked Questions. [dostęp 21-03-2014].
    170. Keyword search: Pinniped. [dostęp 21-03-2014].
    171. Laidre, K. L.; Stirling, I.; Lowry, L. F.; Wiig, Ø.; Heide-Jørgensen, M. s.; Ferguson, S.H.. Quantifying the sensitivity of Arctic marine mammals to climate-induced habitat change. „Ecological Applications”. 18 (2 Suppl.), s. S97–S125, 2008. DOI: 10.1890/06-0546.1. PMID: 18494365. 
    172. Miller, A. J.: Ocean Climate Changes and the Steller Sea Lion Decline. [dostęp 21-03-2014].
    173. Reeves, R. "Hunting of marine mammals", s. 585–88 w Perrin, Würsig & Thewissen (2009)
    174. Riedman 1990 ↓, s. 111–15.
    175. Riedman 1990 ↓, s. 111.
    176. Beckman D. W.: Marine Environmental Biology and Conservation. Jones & Bartlett Publishers, 2012. ISBN 978-0-7637-7350-2.
    177. Johnson, W. M.; Karamanlidis, A. A.; Dendrinos, s.; de Larrinoa, s. F.; Gazo, M.; González, L. M.; Güçlüsoy, H.; Pires, R.; Schnellmann, M.: Monk Seal Fact Files. [dostęp 21-03-2014].
    178. Noronha, C.: Canada's harp seal hunt kicks off. April 4, 2010. [dostęp 21-03-2014].
    179. Gillies, R.: Canada Seal Hunt Begins Amid Controversy. March 23, 2009. [dostęp 21-03-2014].
    180. Duffield, D. A. "Extinction, specific", s. 402–04 w Perrin, Würsig & Thewissen (2009)
    181. Zalophus californianus japonicus (CR). [dostęp 21-03-2014].
    182. French, C.: Sea lions take over Ventura docks. 10-04-2013. [dostęp 21-03-2014].
    183. Bruscas, A.: Shocking new idea for sea lion control. 27-07-2012. [dostęp 21-03-2014].
    184. Sheets, B.: As sea lion populations grow, conflicts increase. 3-02-2012. [dostęp 21-03-2014].
    185. Endangered Salmon Predation Prevention Act. 26-07-2012. [dostęp 9-06-2012].
    186. Lethal Removal of Sea Lions Necessary to Ensure Survival of Endangered Salmon Populations in Pacific Northwest. 14-06-2011. [dostęp 21-03-2014].
    187. Haight, A.: Sea lion death warrants. 9-03-2010. [dostęp 21-03-2014].
    188. Columbia River Sea Lion Management: Restoring balance between predators and salmon. [dostęp 21-03-2014].
    189. Lavigne, D.: Marine Mammals: Fisheries, Tourism and Management Issues: Fisheries, Tourism and Management. Gales, N.; Hindell, M.; Kirkwood, R. (red.). Csiro Publishing, 2003, s. 41. ISBN 978-0-643-06953-4.
    190. Metchalfe, C.: Persistent organic pollutants in the marine food chain. 23-02-2012. [dostęp 21-03-2014].

    Bibliografia[]

  • A. Berta: Return to the Sea: The Life and Evolutionary Times of Marine Mammals. University of California Press, 2012. ISBN 978-0-520-27057-2.
  • A. Berta, J. L. Sumich, K. K. Kovacs: Marine Mammals: Evolutionary Biology. Wyd. 2.. Academic Press, 2006. ISBN 978-0-12-369499-7.
  • W. F. Perrin, B. Würsig, J. G. M. Thewissen: Encyclopedia of Marine Mammals. Wyd. 2.. Academic Press, 2009. ISBN 978-0-12-373553-9.
  • M. Riedman: The Pinnipeds: Seals, Sea Lions, and Walruses. University of California Press, 1990. ISBN 978-0-520-06497-3.
  • V. B. Scheffer: Seals, Sea Lions, and Walruses: A Review of the Pinnipedia. Stanford University Press, 1958. ISBN 978-0-8047-0544-8.
  • Hauling-out – zachowanie płetwonogich (fokowatych, uchatkowatych i morsów) związane z tymczasowym opuszczaniem wody między okresami żerowania i wyleganiem na ląd bądź na lód. Zachowanie to jest niezbędne dla kojarzenia się w pary (wyjątek stanowi foka bajkalska) i wydawania na świat młodych (dla rózróżnienia zgromadzenia w celu rozrodu określa się angielskim terminem "rookeries", podczas gdy inne to "haul-outs"). Inne korzyści ze zbierania się na lądzie to unikanie drapieżników, termoregulacja, aktywność społeczna, odpoczynek i zmniejszenie ilości pasożytów.Mielizna – piaszczyste lub żwirowe płytkie miejsce w rzece lub obszarach szelfowych morza. Przyczyną jej powstania jest osadzanie materiału przenoszonego przez wodę przy miejscowym zmniejszeniu szybkości jej płynięcia. W morzach występuje w miejscach dochodzenia wzniesienia szelfu blisko powierzchni morza.


    Podstrony: [1] [2] [3] 4



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Niedźwiedź polarny, niedźwiedź biały (Thalarctos maritimus) – gatunek dużego ssaka drapieżnego z rodziny niedźwiedziowatych, zamieszkującego Arktykę. Jest drapieżnikiem szczytowym w zasięgu swojego występowania. Grube futro i warstwa tłuszczu chronią go przed zimnem. Włosy tworzące sierść niedźwiedzia są półprzezroczyste; sierść jako całość ma zazwyczaj kolor biały lub kremowy, przez co umożliwia zwierzęciu dobry kamuflaż. Skóra ma barwę czarną. Niedźwiedź polarny ma krótki ogon i małe uszy, co pomaga mu redukować utratę ciepła. Stosunkowo mała głowa i długie, zwężające się ku tyłowi ciało nadają mu opływowy kształt przydatny do pływania. Jest ssakiem prowadzącym niemal morski tryb życia, potrzebującym do przetrwania jedynie kawałka pływającego lodu i żywności znajdowanej w wodzie, oraz miejsca do urodzenia i odchowania młodych. Jego systematyczna (łacińska) nazwa Ursus maritimus oznacza „niedźwiedź morski”. Przystosował się do życia na lądzie, morzu i lodzie.
    Zoologia (od gr. zoon = zwierzę, i logos = słowo, myśl, rozumowanie) – nauka o zwierzętach, czyli wszystkich żywych organizmach zdolnych do przemieszczania i odżywiania się (z wyjątkiem mikroorganizmów), a także ich zachowaniach i budowie.
    Reintrodukcja – w biologii termin określający ponowne wprowadzenie na stare miejsca bytowania rodzimych gatunków zwierząt i roślin, kiedyś tam żyjących, lecz wcześniej wytępionych. Reintrodukcja jest środkiem do restytucji gatunku, tj. odbudowania jego populacji.
    Ucho środkowe – niewielka przestrzeń w czaszce wypełniona powietrzem, wchodząca w skład ucha. Jego zadaniem jest mechaniczne wzmocnienie i doprowadzenie fal dźwiękowych do ucha wewnętrznego (poprzez okienko owalne). Część drgań przechodzi też bezpośrednio na okienko okrągłe. W skład ucha środkowego wchodzi błona bębenkowa, jama bębenkowa z trzema kosteczkami słuchowymi oraz trąbka Eustachiusza, a także powierzchnia zewnętrzna okienka owalnego.
    Żyły (łac. venae) – wszystkie naczynia krwionośne prowadzące krew do serca. Najczęściej jest to krew odtlenowana. Tylko w wypadku żył płucnych i pępowinowych jest to krew natlenowana.
    Kręgowce (Vertebrata, od łac. vertebra – kręg) – najliczniejszy podtyp strunowców (Chordata), mocno zróżnicowany morfologicznie; obejmujący kręgouste, ryby, płazy, gady, ptaki i ssaki. Dotychczas opisano około 58 000 gatunków kręgowców, co stanowi około 5% opisanych gatunków zwierząt. Wielkość współcześnie żyjących kręgowców waha się od 7,7 mm u żab Paedophryne amauensis do 33,9 m u płetwala błękitnego. Cechują się obecnością tkanki kostnej, mają dwuboczną symetrię ciała z dobrze wyodrębnioną głową. Szkielet wewnętrzny stanowi podporę dla tkanek i narządów w trakcie rozwoju, umożliwiając osiąganie dużych rozmiarów. Charakterystyczną cechą kręgowców jest posiadanie czaszki, kręgosłupa i dwóch par kończyn. Układ mięśniowy składa się z dwóch mas mięśni położonych równolegle po bokach kręgosłupa. Ruch odbywa się dzięki skurczom mięśni, przyczepionych do kości lub chrząstek.
    Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (ang. International Union for Conservation of Nature, w skrócie IUCN) – międzynarodowa organizacja zajmująca się ochroną przyrody założona w 1948 roku jako pierwsza światowa organizacja skupiona na problemach środowiska naturalnego. Jej siedziba mieści się w Gland w Szwajcarii.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.264 sek.