• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Pęczek Hisa

    Przeczytaj także...
    Węzeł zatokowo-przedsionkowy, węzeł Keitha-Flacka, węzeł SA (łac. nodus sinuatrialis, ang. sinoatrial node) – nadrzędny ośrodek układu bodźco-przewodzącego serca, znajdujący się w ścianie prawego przedsionka, pomiędzy ujściem żyły głównej górnej a grzebieniem granicznym (crista terminalis) pod nasierdziem. Węzeł zatokowy posiada wyspecjalizowane komórki posiadające zdolność do spontanicznych wyładowań, które rozpoczynają każdy cykl pracy serca.Węzeł przedsionkowo-komorowy, węzeł AV, węzeł Aschoffa-Tawary, węzeł Kocha (łac. nodus atrioventricularis) to część układu bodźcotwórczo-przewodzącego położona pomiędzy przedsionkami i komorami serca, która przewodzi normalne bodźce elektryczne z przedsionków do komór.
    Serce (łac. cor, cordis) – centralny narząd układu krwionośnego położony w klatce piersiowej, w śródpiersiu środkowym, wewnątrz worka osierdziowego.
    Schematyczny przekrój serca z uwidocznieniem elementów układu bodźcotwórczo-przewodzącego serca. Pęczek Hisa i jego rozgałęzienia zaznaczone na czerwono. Na niebiesko węzeł zatokowo-przedsionkowy.
    Schemat przewodzenia i rozchodzenia się bodźców w sercu oraz jednoczasowy zapis EKG.

    Pęczek Hisa, pęczek przedsionkowo-komorowy, pęczek Paladino-Hisa (łac. fasciculus atrioventricularis s. Paladino-Hisi; ang. bundle of His, AV bundle) – element układu bodźcoprzewodzącego w obrębie serca, leżący dystalnie od węzła przedsionkowo-komorowego (łac. nodus atrioventricularis). Przebija przegrodę międzykomorową w tylnej części i na wysokości grzebienia części mięśniowej dzieli się na dwie odnogi – prawą i lewą.

    Układ bodźcotwórczo-przewodzący (układ bodźco-przewodzący serca; układ bodźcowo-przewodzący) – określona grupa komórek serca, która ma zdolność do wytwarzania oraz rozprowadzania rytmicznych impulsów elektrycznych wywołujących skurcz serca.Łacina, język łaciński (łac. lingua Latina, Latinus sermo) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym.

    Pęczek Hisa przewodzi impuls z węzła przedsionkowo-komorowego do przegrody międzykomorowej i dalej poprzez swoje odnogi do mięśnia prawej i lewej komory.

    Szybkość przewodzenia w pęczku Hisa wynosi ok. 4 m/s.

    Strukturę tę opisał jako pierwszy szwajcarski kardiolog i anatom Wilhelm His, Jr..

    Przypisy[edytuj kod]

    1. Władysław Zygmunt Traczyk: Fizjologia człowieka w zarysie. Wyd. 7. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2002, s. 113-114. ISBN 83-200-2694-6.
    2. W. His, Jr. Die Thätigkeit des embryonalen Herzens und deren Bedeutung für die Lehre von der Herzbewegung beim Erwachsenen. Arbeiten aus der medizinischen Klinik zu Leipzig, Jena, 1893: 14-50.

    Bibliografia[edytuj kod]

    1. Patofizjologia chorób serca. L. S. Lilly (red.). Wrocław: Wydawnictwo Medyczne Urban & Partner, 1996, s. 4. ISBN 8385842012.
    2. Stanisław Konturek: Fizjologia człowieka. Układ krążenia. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2001, s. 23. ISBN 8323314810.

    Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.

    Przegroda międzykomorowa (łac. septum interventriculare) – część serca oddzielająca komorę prawą od lewej. Od zewnątrz zaczyna się bruzdą międzykomorową przednią i tylną. Składa się z większej części mięśniowej i małej, górnej części błoniastej, której górna część oddziela prawy przedsionek od lewej komory.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.015 sek.