• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Otwarcie szachowe



    Podstrony: 1 [2] [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Pedro Damiano (ur. ok. 1480, zm. 1544) – portugalski aptekarz i szachista, autor jednego z pierwszych podręczników szachowych.Szachownica – w szachach klasycznych i warcabach kwadratowa 64-polowa plansza, składająca się z 8 poziomych rzędów i 8 pionowych kolumn (rzędy i kolumny nazywane są również liniami). Pola te są przemiennie jasne i ciemne (dla ujednolicenia nazywane kolorem białym i czarnym). Każda linia pól w pionie oznaczona jest w notacji algebraicznej literą (od a do h), natomiast liniom pól w poziomie przyporządkowane są cyfry (od 1 do 8). Dzięki temu każde pole ma swoją współrzędną i może być w łatwy sposób zlokalizowane. Pole a1 jest koloru czarnego i znajduje się zawsze w lewym dolnym rogu szachownicy (dla zawodnika grającego białymi bierkami). Standardowy wymiar szachownicy wynosi 50 × 50 cm.

    Otwarcie szachowe – początkowa faza partii szachów, zwana również debiutem. W większości szachowych partii można wyróżnić jej trzy fazy: otwarcie (debiut), grę środkową i końcową. Zazwyczaj trudno jest jednoznacznie określić, kiedy kończy się otwarcie, a zaczyna gra środkowa. Można przyjąć w uproszczeniu, że otwarcie to kilkanaście lub dwadzieścia kilka pierwszych posunięć w partii.

    Wieża – figura w szachach. Każdy z graczy rozpoczyna grę z dwiema wieżami, stojącymi w narożnikach szachownicy. Według notacji algebraicznej wieże białych znajdują się na polach a1 i h1, wieże czarnych na a8 i h8.Król – kluczowa figura w szachach. W tradycyjnym początkowym ustawieniu bierek król znajduje się pomiędzy hetmanem i królewskim gońcem, na pierwszej (ósmej) linii. W notacji algebraicznej król białych znajduje się na polu e1, król czarnych na e8. Król jest specyficzną figurą, ponieważ zasadniczym celem przeciwnika jest jego osaczenie.

    Istnieje cała obszerna teoria na temat otwarć szachowych. Obejmuje ona takie zagadnienia, jak:

  • kontrola centrum szachownicy
  • szybkie i spójne rozwijanie figur szachowych
  • tworzenie prawidłowej struktury pionów
  • zapewnienie ochrony króla
  • Debiuty tradycyjnie dzieli się na:

  • otwarte - które zaczynają się od ruchu pionem 1.e4 a czarne odpowiadają symetrycznym ruchem 1...e5
  • półotwarte - w których po ruchu białych 1.e4 następuje inna niż 1...e5 odpowiedź czarnych
  • zamknięte - w których białe zaczynają ruchem innym niż 1.e4
  • Konkretne rodzaje debiutów posiadają nazwy tradycyjne takie jak partia hiszpańska lub pochodzące od szachistów, którzy albo je wymyślili, albo szczególnie sobie upodobali, takie jak np: obrona Alechina.

    Nowinka – posunięcie we wczesnej fazie partii szachów, które zostało zastosowane po raz pierwszy. Na teorię otwarć szachowych składa się ogromna liczba znanych wariantów, stosowanych wcześniej w grze praktycznej lub przeanalizowanych przez teoretyków, jednak jest ona daleka od pełnego opisu bogactwa możliwości, jakie dają szachy. Nowinki są zazwyczaj owocem żmudnej pracy arcymistrzów, którzy w domowych analizach próbują znaleźć warianty nieznane przeciwnikom.<|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>

    Teoria otwarć szachowych[]

    Teoria otwarć opiera się na doświadczeniach wielu pokoleń szachistów i analizie milionów partii szachowych. Arcymistrzowie znają wybrane otwarcia wraz z pobocznymi wariantami nawet do trzydziestego posunięcia. Nie znaczy to, że można nabyć takie umiejętności poprzez proste zapamiętanie sekwencji posunięć, ponieważ liczba wariantów jest zbyt duża. Mistrzowska biegłość w rozgrywaniu otwarć wymaga wieloletnich żmudnych studiów i zbierania doświadczeń w grze praktycznej.

    Partia szachowa - rozgrywka szachowa, proces walki toczącej się od pierwszego posunięcia do rozstrzygającego. Partię zakończyć może także zgoda graczy na remis lub poddanie się jednej ze stron. Rozgrywana na turnieju szachowym to tzw. "partia turniejowa", a grana dla przyjemności lub dla treningu to "partia towarzyska".Mark Dworecki, ros. Марк Израилевич Дворецкий (ur. 9 grudnia 1947 w Moskwie) – rosyjski szachista, trener i autor książek o tematyce szachowej, mistrz międzynarodowy od 1975 roku.

    Teoria otwarć szachowych ma pięćsetletnią tradycję. Pierwsze podręczniki szachowe Luisa Luceny i Pedra Damiana z przełomu XV i XVI wieku zawierały opisy stosowanych ówcześnie otwarć i ogólniejsze wskazówki dotyczące rozgrywania początkowej fazy partii. Manuskrypty Gioachina Greca z początku XVII wieku to bogaty zbiór różnych otwarć, który dziś nazwalibyśmy przeglądem pułapek debiutowych. Do końca XIX wieku mistrzostwo w grze szachowej pojmowano głównie jako umiejętność przeprowadzenia szybkiego kombinacyjnego ataku, co miało swoje odzwierciedlenie w sposobie rozgrywania debiutów.

    <|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>Fianchetto – manewr w otwarciu szachowym polegający na ustawieniu gońca na jednym z pól b2, g2, b7 lub g7, po wcześniejszym przesunięciu odpowiedniego piona o jedno lub dwa pola.

    Idee gry pozycyjnej, stosowane w praktyce przez pierwszego oficjalnego mistrza świata Wilhelma Steinitza zrewolucjonizowały ogólne rozumienie szachowego otwarcia. W latach dwudziestych XX wieku duży wpływ na rozwój teorii debiutów mieli hipermoderniści Aron Nimzowitsch i Richard Réti, których szachowe podręczniki miały niemal naukowy charakter. Wiele w tej dziedzinie współczesne szachy zawdzięczają kolejnym mistrzom świata, zwłaszcza Michaiłowi Botwinnikowi i Garriemu Kasparowowi, znanym z niezwykle starannego i kreatywnego przygotowania debiutowego.

    <|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>,Mat – sytuacja w szachach, w której król jednej ze stron jest szachowany i nie ma żadnego dozwolonego ruchu, aby się przed szachem obronić lub od niego uciec. Mat kończy grę porażką gracza, którego król został zamatowany.

    W drugiej połowie XX wieku wzrastająca liczba szachowych publikacji oraz rozegranych partii w coraz liczniejszych turniejach szachowych spowodowała lawinowy przyrost dogłębnie przeanalizowanych wariantów. Gruntowne opanowanie tej wiedzy przez jednego człowieka stało się niemożliwe. Dzisiaj tylko najwybitniejsi arcymistrzowie mogą stawić czoła programom komputerowym, które korzystają z dorobku pokoleń zapisanego cyfrowo w ich książkach otwarć.

    Gioachino Greco (ur. około 1600 roku w Celico w Kalabrii, zm. około 1630 roku) – włoski szachista, uważany za najwybitniejszego gracza i teoretyka szachów w XVII wieku. Znany był również jako "il Calabrese" ("Kalabryjczyk") od miejsca urodzenia. Na podstawie pism, jakie po sobie pozostawił można wnioskować, że nie był dobrze wykształcony. Już jako młodzieniec miał zwyczaj spisywać w wielu kopiach swoją wiedzę na temat szachów. Manuskrypty sprzedawał lub darował możnym. Pierwsze jego rękopisy są datowane na 1620 rok. Trzy kopie Traktatu o szlachetnej grze w szachy (Trattato del nobilissimo gioco de scacchi) przetrwały do dzisiaj w Bibliotece Korsykańskiej w Rzymie.Jan Piński (ur. 20 marca 1979 w Warszawie) – polski dziennikarz, publicysta, od 2012 redaktor naczelny miesięczników „Uważam Rze” i „Uważam Rze Historia”; szachista.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    <|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>
    Gra środkowa – termin szachowy, oznaczający fazę partii między debiutem a końcówką. Gra środkowa rozpoczyna się, gdy zawodnicy rozwinęli już swoje figury, najczęściej zabezpieczając także pozycję króla dzięki roszadzie. W przeciwieństwie do debiutu, w którym hetmany najczęściej nie włączają się jeszcze bezpośrednio do walki, w grze środkowej biorą czynny udział. W grze środkowej obydwaj zawodnicy dzięki przemyślanym planom strategicznym oraz działaniom taktycznym (kombinacje) dążą do zdobycia przewagi pozycyjnej lub materialnej, bądź też bezpośrednio stwarzają groźby matowe królowi przeciwnika. Jeśli wskutek działań na szachownicy liczba figur zostanie znacznie zredukowana tak, że możliwe będzie włączenie do gry królów, oznacza to, że partia weszła w fazę gry końcowej.
    Richard Réti (ur. 28 maja 1889 w Pezinoku, zm. 6 czerwca 1929 w Pradze) – czechosłowacki szachista, teoretyk szachów i twórca kompozycji szachowych.
    Obrona francuska – popularny debiut półotwarty, oznaczony kodami ECO od C00 do C19, charakteryzujący się posunięciami
    Aron Nimzowitsch, łot. Ārons Ņimcovičs (ur. 7 listopada 1886 w Rydze, zm. 16 marca 1935 w Kopenhadze) – jeden z czołowych szachistów świata w latach dwudziestych XX wieku, teoretyk szachów.
    Gra końcowa (końcówka) w partii szachowej to okres gry, gdy na szachownicy pozostało niewiele bierek. Trudno jest jednoznacznie określić, kiedy rozpoczyna się końcówka.
    Encyklopedia otwarć szachowych to pięciotomowa encyklopedia (obecnie dostępna również jako baza danych w postaci cyfrowej) szczegółowo opisująca otwarcia szachowe, wydawana przez redakcję serbskiego wydawnictwa Šahovski informator (znanego pod angielską nazwą Chess Informant). Opisywane warianty są zebrane z setek tysięcy partii mistrzów szachowych, publikowanych w Informatorze, zanalizowanych i usystematyzowanych przez uznanych szachistów - współpracowników Informatora. Šahovski informator został założony w 1966 roku przez arcymistrza Aleksandra Matanovicia.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.117 sek.