• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Ostrowy nad Okszą

    Przeczytaj także...
    Biała Oksza – rzeka w powiecie kłobuckim, w województwie śląskim. Prawy dopływ Liswarty, długości 28,9 km. Płynie na Wyżynie Wieluńskiej. Rozpoczyna bieg pomiędzy wsiami Hutka i Rybno, kończy wpadając do Liswarty w okolicach wsi Borowa.Województwo śląskie – jednostka samorządu terytorialnego i jednostka podziału administracyjnego Polski o powierzchni 12 333,09 km², położona na obszarze Niziny Śląskiej, Wyżyny Śląsko-Krakowskiej, Kotliny Oświęcimskiej, Pogórza Zachodniobeskidzkiego, Beskidów Zachodnich. Obejmuje wschodnią część historycznych ziem Górnego Śląska i część zachodniej Małopolski, w tym Zagłębie Dąbrowskie, Zagłębie Krakowskie, Żywiecczyznę i Częstochowę. Zamieszkuje je 4,62 mln osób. Jest województwem o najwyższym stopniu urbanizacji i gęstości zaludnienia. Siedzibą władz województwa są Katowice.
    Język staropolski – etap rozwoju języka polskiego w tzw. dobie staropolskiej, którą umownie wyznacza się między rokiem 1136 a przełomem XV i XVI wieku. W początkach doby staropolskiej pojawiły się pierwsze różnice między poszczególnymi językami zachodniosłowiańskimi, zwłaszcza między grupami: czesko-słowacką a lechicką (język polski, język kaszubski, języki pomorskie, język połabski).

    Ostrowy nad Okszą (do 2009 Ostrowy) – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie kłobuckim, w gminie Miedźno. Wieś leży nad rzeką Białą Okszą.

    W latach 1952-1954 roku miejscowość była siedzibą gminy Ostrowy nad Okszą. W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa częstochowskiego.

    We wsi znajduje się kościół św. Andrzeja Boboli będący siedzibą parafii Stygmatów św. Franciszka z Asyżu.

    Liber beneficiorum (z łac. Księga dobrodziejstw lub też Księga beneficjów) – księga (spis) beneficjów, dóbr i przywilejów, zwłaszcza kościelnych, sporządzana dla celów statystycznych i podatkowych. Wypisy z takich ksiąg sądy cywilne przyjmowały jako prawomocne dowody w sporach majątkowych.Polska, Rzeczpospolita Polska – państwo unitarne w Europie Środkowej, położone między Morzem Bałtyckim na północy a Sudetami i Karpatami na południu, w dorzeczu Wisły i Odry. Powierzchnia administracyjna Polski wynosi 312 679 km², co daje jej 70. miejsce na świecie i dziewiąte w Europie. Zamieszkana przez ponad 38,5 miliona ludzi, zajmuje pod względem liczby ludności 34. miejsce na świecie, a szóste w Unii Europejskiej.

    Nazwa[]

    Nazwa wsi Ostrowy wywodzi się z jej położenia w rozlewiskach rzeki, w języku staropolskim znaczy tyle co wyspa albo miejsce trudno dostępne. Nazwa rzeki pochodzi od nazwy toporów, którymi karczowano lasy. Nazwę miejscowości w zlatynizowanej staropolskiej formie Ostrowi wymienia w latach (1470-1480) Jan Długosz w księdze Liber beneficiorum dioecesis Cracoviensis.

    Gmina Ostrowy nad Okszą – dawna gmina wiejska istniejąca w latach 1952-1954 w woj. katowickim/stalinogrodzkim (dzisiejsze woj. śląskie). Siedzibą władz gminy były Ostrowy nad Okszą.Gmina Miedźno – gmina wiejska w województwie śląskim, w powiecie kłobuckim. W latach 1975-1998 gmina położona była w województwie częstochowskim.

    1 stycznia 2009 wieś zmieniła nazwę Ostrowy, powracając do historycznej nazwy Ostrowy nad Okszą, wyróżniającej ją od innych wsi o tej nazwie.

    Historia[]

    Historia Ostrów sięga roku 1241 (przekaz ustny). Pierwsi osadnicy zakładają osadę zwaną Ostrą Górką liczącą 6 zagród. W 1383 roku w dekretach Władysława Opolczyka występuje nazwa wsi Ostrowy w powiecie Krzepickim. W kronikach Jana Długosza występuje jako wieś za króla Władysława Jagiełły należąca do kanonii Kłobuck. W 1655 roku Ostrowy liczyły 23 zagrody. Zapis po "potopie" szwedzkim w 1658 wykazuje 6 zagród.

    Jan Długosz herbu Wieniawa (łac. Ioannes Dlugossius, Longinus; ur. 1 grudnia 1415 w Brzeźnicy, zm. 19 maja 1480 w Krakowie) – kronikarz, polski historyk, twórca jednego z najwybitniejszych dzieł średniowiecznej historiografii europejskiej, duchowny, geograf, dyplomata; wychowawca synów Kazimierza Jagiellończyka.DOL Ostrowy – drogowy odcinek lotniskowy, znajdujący się się we wsi Ostrowy nad Okszą. Stanowi on zapasowe, awaryjne lądowisko w ciągu drogi wojewódzkiej 492.

    W 1789 Ostrowy liczyły 92 domy i 396 mieszkańców. Na wieś przypadało 123 dni pańszczyzny w roku tzw. tłoki. W roku 1874 Ostrowy liczyły 119 domów oraz 776 mieszkańców wraz z dworem.

    W połowie XIX w. wielu mieszkańców wsi padło ofiarą epidemii cholery. Zostali pochowani na osobnym cmentarzu przy drodze do Miedźna.

    3 października 1863 roku podczas powstania styczniowego między Ostrowami, Nowym Folwarkiem, a Kocinem miała miejsce potyczka powstańców z woskami rosyjskimi, zwana potyczką pod Kocinem. W roku 1864 ukazem carskim zostaje uwłaszczone 109 gospodarstw z zachowaniem serwitutów – służebność lasów przez dwór na rzecz wsi. Obowiązują one do dnia dzisiejszego, budząc wiele emocji. W roku 1884 powstaje Szkoła Ludowa. W roku 1918 powstaje Straż Ogniowa w 1922 roku parafia. W latach 1929-1930 powstaje Spółka Handlowa i Kasa Stefczyka na prawie członkowskim. W roku 1939 wojna niszczy Ostrowy w 55 procentach.

    Podział administracyjny Polski 1975–1998 – podział administracyjny obowiązujący od 1 czerwca 1975 do 31 grudnia 1998 (od reformy w 1975 do reformy w 1999). Został wprowadzony ustawą z dnia 28 maja 1975 o dwustopniowym podziale administracyjnym Państwa oraz o zmianie ustawy o radach narodowych.Wieś (łac. pagus, rus) – jednostka osadnicza o zwartej, skupionej lub rozproszonej zabudowie i istniejących funkcjach rolniczych lub związanych z nimi usługowych lub turystycznych, nieposiadająca praw miejskich lub statusu miasta (art. 2 ustawy z 29 sierpnia 2003 o urzędowych nazwach miejscowości i obiektów fizjograficznych).

    Życie i rozwój Ostrów związany był z rzeką. Na jej wysepkach budowano domy. Pomniki świadkowie dawnych borów to 400-letnie dęby w Ostrowach. W 2003 roku na Okszy między Ostrowami a wsią Borowa oddano do użytku Zalew Ostrowy, który stał się atrakcją turystyczną. We wsi znajduje się drogowy odcinek lotniskowy Ostrowy.

    Zalew Ostrowy – zbiornik retencyjny na rzece Białej Okszy znajdujący się pomiędzy wsiami Ostrowy nad Okszą i Borowa, w gminie Miedźno, powiecie kłobuckim. Zbiornik ma powierzchnię 39 ha.Województwo częstochowskie – polskie województwo ze stolicą w Częstochowie isteniejące w latach 1975–1998, jedno z 49 ówcześnie istniejących.

    Galeria[]

  • Widok na zalew w Ostrowach

  • Bibliografia[]

  • Stanisław Zieliński, "Bitwy i potyczki 1863-1864", 1913
  • Przypisy

    1. Joannis Długosz Senioris Canonici Cracoviensis, "Liber Beneficiorum", Aleksander Przezdziecki, Tom II, Kraków 1864, str.212.
    2. Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie ustalenia, zmiany i zniesienia urzędowych nazw niektórych miejscowości oraz obiektów fizjograficznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 234, poz. 1586)
    Drogowy odcinek lotniskowy (często używa się skrótowca DOL) (ang.: highway strip, niem.: Straßenlandeabschnitt) – odcinek drogi publicznej, przeznaczony na lotnisko polowe w czasie działań wojennych. Jest to czteropasmowy odcinek drogi zazwyczaj wiodącej przez las, przystosowany do startów i lądowań samolotów wojskowych.Cholera (Cholerae) – ostra i zaraźliwa choroba zakaźna przewodu pokarmowego, której przyczyną jest spożycie pokarmu lub wody skażonej Gram-ujemną bakterią – szczepami przecinkowca cholery (Vibrio cholerae) produkującego enterotoksynę.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Powiat kłobucki – powiat w Polsce położony na północy województwa śląskiego. Utworzony został w 1952 roku. Zlikwidowany w 1975. Ponownie utworzony w 1999 roku w wyniku reformy administracyjnej. Jego siedzibą jest Miasto Kłobuck.
    Władysław Opolczyk (ur. pomiędzy 1326 a 1332 – zm. 18 maja 1401 w Opolu) – książę opolski w latach 1356–1401 (jako lennik czeski, do 1370 formalne współrządy z braćmi), 1367–1372 palatyn węgierski, 1368–1372 w Lublińcu, 1370–1392 w ziemi wieluńskiej i Częstochowie, od 1370 (dożywotnio) w Bolesławcu, 1372–1378 wielkorządca Rusi Halickiej, 1375–1396 w Pszczynie, w 1378 wielkorządca Polski 1385–1392 w Karniowie, 1378–1392, książę dobrzyński i kujawski (jako lennik Polski), od 1383 w Głogówku, 1382–1385 regent w Strzelcach i Niemodlinie, od 1396 w księstwie opolskim tylko formalnie.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.027 sek.