• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Ostrov



    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5]
    Przeczytaj także...
    Matthäus Merian der Ältere (starszy) (ur. 22 września 1593 w Bazylei, zm. 19 czerwca 1650 w Bad Schwalbach k. Wiesbaden) – rytownik pochodzenia szwajcarskiego, działający głównie w Niemczech.Ludwik Wilhelm (margrabia Baden-Baden) (8 kwietnia 1655 – 4 stycznia 1707), wódz cesarski, margrabia Badeński (Baden-Baden) w latach 1677-1707.

    Ostrov (niem. Schlackenwerth) − miasto w zachodnich Czechach, w kraju karlowarskim, u podnóża Rudaw. Według danych z 31 grudnia 2007 powierzchnia miasta wynosiła 5 042 ha, a liczba jego mieszkańców 17 250 osób. Miasto jest znane również pod nazwą Ostrov nad Ohří (Ostrov nad Ochrzą) – tak nazywa się stacja kolejowa. Do roku 2004 w tutejszych zakładach Škoda Transportation produkowano trolejbusy. Centrum miasta ma status miejskiej strefy zabytkowej (Městská památková zóna).

    Trolejbus – pasażerski pojazd drogowy zaprojektowany do przewozu więcej niż dziewięciu osób (wliczając kierowcę), napędzany energią elektryczną pobieraną z sieci trakcyjnej i nie poruszający się po szynach. Ma dwa odbieraki prądu połączone z zawieszoną nad jezdnią parą przewodów. Stąd nazwa od angielskiego słowa „trolley” i końcówki „bus” od omnibus (po łacinie – dla wszystkich). W Polsce trolejbusy korzystają z prądu stałego o napięciu 600 V.Sklepienie sieciowe – sklepienie najczęściej kolebkowe, w którym wprowadzono krzyżujące się żebra. Żebra tworzą siatkę rombów. Sklepienie wprowadzono pod koniec gotyku.

    Historia[ | edytuj kod]

    Stary Rynek (Staré náměstí) w Ostrowie

    Najstarszą zachowaną budowlą jest kaplica cmentarna św. Jakuba Większego, późnoromańska budowla z lat 1224-26, która jest dowodem istnienia osady w XIII wieku. Za założyciela uważa się Slávka z rodu Hrabišiców, co potwierdzają historyczne nazwy miasta: Zlaukowerde, później Schlackenwerth (Wyspa Slávka). Nazwa Ostrov (wyspa) pochodzi od położenia między Bystřicą a Veseřicą. Prawa miejskie nadał w 1331 roku Jan Luksemburski. W tym czasie w mieście stał już drugi kościół, poświęcony św. Michałowi, który znajdował się po drugiej stronie Bystřicy, gdzie stopniowo powstawało średniowieczne miasto. Dzisiejszy wygląd kościół otrzymał po roku 1600. Wygląd miasta zmieniał się wielokrotnie w związku z licznymi pożarami i odbudowami. Pozostałością średniowiecznej zabudowy są piwnice.

    Kolejny, po renesansie, styl w architekturze nowożytnej nazywany jest barokiem. Wyodrębniony został w latach późniejszych, bowiem twórcy żyjący w tym okresie uważali się raczej za kontynuatorów renesansu. Kierunek ukształtował się w Rzymie z odmiany późnego renesansu nazywanej stylem dekoracyjnym (tzw. barok rzymski). Umowny czas trwania baroku to okres od połowy XVI do połowy XVIII wieku. Węgiel brunatny – skała osadowa pochodzenia organicznego roślinnego powstała w neogenie, w erze kenozoicznej ze szczątków roślin obumarłych bez dostępu powietrza. Zawartość węgla 62-75%. Często stosowany jako paliwo. Jego wartość opałowa waha się od 7,5 do 21 MJ/kg. Węgiel brunatny jest nieodnawialnym źródłem energii.

    W XV wieku miasto należało do rodu Šlików. Ród ten wzbogacił się dzięki kopalniom srebra w pobliskim Jachymowie. W Ostrowie wybudowano pałac Šlików (Šlikovský zámek), który został zniszczony w wyniku pożaru. Po Bitwie na Białej Górze majątek rodu skonfiskowano, a państwo ostrowskie trafiło we władanie Juliusza Henryka, księcia Saksonii-Lauenburga. Chcąc uczynić z Ostrowa swoją rezydencję, książę kazał przebudować pałac Šlików i założył park pałacowy. W tym czasie założone zostało również gimnazjum i klasztor pijarów. Syn księcia, Juliusz Franciszek, kontynuował rozbudowę kompleksu. Wybudował letnią rezydencję (Letohrádek) i dokończył budowę parku zgodnie z wcześniejszymi założeniami. Letnia rezydencja jest wczesnobarokową budowlą z lat 1674-83, zaprojektowaną przez Abrahama Leuthnera. Obecnie jest siedzibą filli muzeum sztuki w Karlowych Warach. Po ślubie ostatniej księżnej Saksonii-Lauenburga Franciszki Sybilli Augusty (1675 – 1733) z Ludwikiem Wilhelmem Badeńskim (margrabią badeńskim) w 1690 roku, państwo zostało przyłączone do jego ziem. Ród ten miał swą siedzibę w Rastatt. Właśnie dzięki tym powiązaniom Ostrowa z Rastattem (jak również dzięki podobieństwom architektury), to niemieckie miasto stało się w 1991 roku partnerskim miastem Ostrowa. Ten okres w historii Ostrowa zamyka budowa Pałacu Książąt (Palác princů) oraz Białej Bramy (Bílá brána).

    Diament – minerał z gromady pierwiastków rodzimych. Nazwa pochodzi od stgr. ἀδάμας adamas (dopełniacz ἀδάμαντος adamantos, łac. diamentum) = "niepokonany, niezniszczalny" i nawiązuje do wyjątkowej twardości tego minerału. Jest najtwardszą znaną substancją z występujących w przyrodzie.Nawa – składowa część kościoła położona pomiędzy prezbiterium a kruchtą, przeznaczona dla wiernych. Oprócz świątyń jednonawowych występują dwu-, trzy-, pięcio- oraz siedmionawowe.

    W XIX wieku Ostrov należał do jednej z gałęzi rodu Habsburgów. W tym czasie miasto uzyskało dzisiejszy kształt, zbudowano liczne kamienice mieszczańskie, a Stary Ratusz (Stará radnice), budowla pierwotnie renesansowa, został przebudowany w stylu neogotyckim. Rozwój miasta przyspieszyła budowa kolei. Wokół dworca, oddalonego o około 1 km od centrum, zaczęły powstawać zakłady przemysłowe – fabryka porcelany PULS i huta Eleonora, później też fabryka kartonu Theerag. W latach 1938-39, kiedy ludność miasta stanowili w większości Niemcy, ludność czeska została wysiedlona, a w pałacu urządzono obóz koncentracyjny. O tych wydarzeniach przypomina umieszczona na pałacu tablica pamiątkowa. W latach powojennych ponownie w mieście osiedlili się Czesi, zbudowano nowe osiedla dla pracowników kopalni uranu w Jáchymowie i później dla fabryki Škoda Ostrov.

    Kapitel (głowica) – najwyższa, wieńcząca część kolumny, filaru lub pilastra, będąca pośrednim członem konstrukcyjnym między podporą (np. trzonem kolumny) - od której jest szersza, co zapewnia bardziej stabilną konstrukcję całości - oraz elementami dźwiganymi (np. belkowaniem). Ze względu na swoje usytuowanie głowica pełni także funkcje dekoracyjne.Zakon pijarów – potoczna nazwa Zakonu Kleryków Regularnych Ubogich Matki Bożej Szkół Pobożnych (Ordo Clericorum Regularium Pauperum Matris Dei Scholarum Piarum) czyli Zakonu Szkół Pobożnych – zakon ustanowiony przez papieża Grzegorza XV 18 listopada 1621 r. (regułę zatwierdzono rok później). Korzenie swe wywodzi jednak od roku 1597, kiedy to św. Józef Kalasancjusz otworzył pierwszą bezpłatną i powszechną szkołę podstawową w Europie.

    Zabytki[ | edytuj kod]

    Kościół św. | edytuj kod]

    Kościół jest romańską budowlą z lat 1224-1226 z jedną nawą i prostokątnym prezbiterium. Dwuspadowy dach jest wyższy nad nawą, gdzie znajduje się sygnaturka, nad prezbiterium jest niższy. Główną fasadą, skierowaną zapewne w stronę dawnej osady, była fasada północna. Umieszczono w niej romański portal, stanowiący wejście do nawy. Archiwolta. wykonana z bloku kamienia, wspiera się na filarach i wzmocnieniach wykonanych z bloków piaskowca. Prezbiterium posiada wczesnogotyckie sklepienie krzyżowe, nawa natomiast ma strop płaski. W prezbiterium odkryto wczesnogotyckie malowidła, a w nawie malowidła renesansowe i wczesnobarokowe. Pierwotnie parafialny, a obecnie cmentarny, kościół św. Jakuba Większego zaliczany jest do północno-zachodniej grupy czeskich kościołów późnoromańskich.

    Habsburgowie – dynastia niemiecka (von Habsburg). Założycielem dynastii był Guntram Bogaty (X wiek). Nazwa rodziny wywodzi się od pierwszej posiadłości rodu, zamku Habsburg (od staro-wysoko-niemieckiego hab lub haw – przejście, przeprawa przez rzekę; legendarna etymologia od niem. Habichtsburg – Jastrzębi Zamek) położonego w kantonie Aargau w Szwajcarii. Przedstawiciele dynastii panowali m.in. w krajach niemieckich i włoskich, Świętym Cesarstwie Rzymskim, Czechach, Hiszpanii, Portugalii, Burgundii, na Węgrzech (a co za tym idzie także w Chorwacji) i w Siedmiogrodzie, w Niderlandach, na Śląsku oraz hiszpańskich i portugalskich koloniach w Azji i obu Amerykach. Dynastia w linii męskiej wygasła w 1740. Ostatnia z rodu Maria Teresa Habsburg wraz z mężem cesarzem Franciszkiem I Lotaryńskim założyła nową dynastię Habsbursko-Lotaryńską.Tympanon (lub tympan) – w architekturze klasycznej (starożytna Grecja, starożytny Rzym) wewnętrzne trójkątne pole frontonu, gładkie lub wypełnione rzeźbą, stanowiące charakterystyczny element monumentalnych budowli Grecji i Rzymu oraz monumentalnych budynków nowożytnych kształtowanych pod wpływem architektury antycznej (klasycyzm i eklektyzm historyczny). W architekturze romańskiej i gotyckiej półkoliste lub ostrołukowe pole wypełniające przestrzeń między nadprożem a łukiem (archiwoltą) portalu, wypełnione najczęściej płaskorzeźbą.

    Pałac (Zámek)[ | edytuj kod]

    Rozległy kompleks, zbudowany na bazie starszej budowli nieznanego pochodzenia, został przebudowany (prawdopodobnie przez Kašpara Šlika) na przełomie XV i XVI wieku na pałac renesansowy – rodową rezydencję ostrowskiej linii Šlików. W latach 30. i 40. XVII wieku pałac został rozbudowany przez Juliusza Henryka, księcia Saksonii-Lauenburga. W latach 1685 – 1690 kolejny książę Saksonii-Lauenburga wybudował przed pałacem Šlików nowy pałac (tzw. Lauenburský). W budowie pałacu mieli udział m.in. Abrahám Leuthner, Kryštof Dientzenhofer i Giulio Broggio. Po pożarze, który miał miejsce w 1691 roku, przebudowano pałac Šlików, zmieniając go w pałacowe skrzydło. Obecny kształt kompleksu jest wynikiem przebudów dokonywanych przez władców Toskanii w XIX i XX wieku. Znak cesarskiego orła w kartuszu, umieszczony nad głównym wejściem, pochodzi z czasów, gdy właścicielami kompleksu byli władcy Toskanii. Portal natomiast pochodzi z 1690 roku i jest dziełem ostrowskiego rzeźbiarza Martina Möckela.

    Boží Dar (niem. Gottesgab) – miasto w północno-zachodnich Czechach, w kraju karlowarskim, przy granicy z Niemcami, znany górski ośrodek turystyczny i sportowy. Jest najwyżej położonym miastem Czech – leży na wysokości 1028 m n.p.m..Miasta partnerskie – forma partnerstwa między miastami w różnych krajach, która ma na celu wymianę kulturalną, gospodarczą i informacyjną. W Europie formę tę powszechnie określa się terminami: miasta bliźniacze, miasta przyjacielskie (miasta zaprzyjaźnione) lub miasta partnerskie. Poza Europą (szczególnie w krajach anglosaskich) współpracę między miastami określa się pojęciem miasta siostrzane (ang.: Sister City; l. mn.: Sister Cities) lub bliźniacze (ang.: Twin Towns albo Twinning Towns); w krajach socjalistycznych - miasta braterskie.

    Pałac Książąt (Palác princů)[ | edytuj kod]

    Został wybudowany w latach 1693-1696 przez dworskiego budowniczego Johanna Sockha w miejscu, gdzie wcześniej znajdował się folwark, zwany Bílý dvůr. Forma trzyskrzydłowego pałacu z trzema kwadratowymi wieżami, wyższymi o piętro, umieszczonymi w narożnikach, odpowiada zalożeniom barokowego pałacu reprezentacyjnego. Wewnątrz południowego skrzydła, które ma reprezentacyjną fasadę ze schodami, znajdował się skomplikowany technicznie i artystycznie zbiornik wodny. Po pożarze w 1795 roku zlikwidowano zachodnie skrzydło Pałacu Książąt, łączące dotychczas Pałac Książąt z pałacem (zámkiem). W ten sposób dziedziniec połączył się z pałacowym parkiem. Podobnie, jak pałac, również budynek Pałacu Książąt jest wykorzystywany przez Średnią Szkołę Przemysłowo-Maszynową (Střední průmyslová škola strojní).

    Latarnia – cylinder umieszczony na górnym pierścieniu kopuły z otworami doświetlającymi pomieszczenie przekryte kopułą. Latarnia zazwyczaj przykrywana była hełmem. Rozwiązanie często stosowane w renesansie i baroku. W Polsce ze znanych kopuł z latarnią należy wymienić przykrycie Kaplicy Zygmuntowskiej na Wawelu.Sklepienie krzyżowe – sklepienie zbudowane na planie kwadratu z dwóch, przenikających się sklepień kolebkowych, z których pozostawiono górne części sklepień. Podparte jest na czterech filarach lub słupach usytuowanych w wierzchołkach kwadratu (planu pomieszczenia). Podpory znajdują się pod przekątnymi powstającymi przez przecięcie się kolebek. Wzdłuż nich przenoszone są obciążenia. Sklepienie stosowane znacznie częściej niż klasztorne, pozwalało na swobodniejsze kształtowanie wnętrza.

    Park (Zámecký park)[ | edytuj kod]

    Rycina Ostrowa z Topographia Bohemiae, Moraviae et Silesiae (1650) Matthäusa Meriana

    Po 1625 roku ówczesny właściciel ostrowskiego majątku, Juliusz Henryk, książę Saksonii-Lauenburga, założył ogrody pałacowe. Na ich kształt wpłynęły renesansowe, manierystyczne i wczesnobarokowe rozwiązania stosowane we włoskich ogrodach. Ważnym elementem była obecność wody, w postaci wodotrysków oraz zbiorników wodnych z bogatą dekoracją rzeźbiarską. W latach 1665-1689, gdy właścicielem dóbr był Juliusz Franciszek, książę Saksonii-Lauenburga, kontynuowano prace nad ogrodami, jednak w zgodzie z założeniami barokowego ogrodu reprezentacyjnego. Trzeci etap rozbudowy miał miejsce w latach 1690-1715, kiedy to właścicielami Ostrowa byli Ludwik Wilhelm Badeński (margrabia badeński) i jego żona Franciszka Sybilla Augusta (księżna Saksonii-Lauenburga). Po tej przebudowie ogród stał się jednym z pierwszych przykładów realizacji zasad Le Nôtre'a na ziemiach czeskich. Czwarty etap, przebiegający od końca XVIII wieku, to stopniowa przemiana ogrodu francuskiego w park krajobrazowy. Usunięto znaczną część obiektów architektonicznych, instalacje wodne opuszczono, a elementy dekoracyjne bądź to sprzedano, bądź uległy zniszczeniu. Współczesny wygląd parku jest zbliżony do tego z II połowy XIX wieku.

    Księstwo Saksonii-Lauenburga – księstwo powstałe z podziału ziem dynastii askańskiej (położone w południowej części obecnego Szlezwiku-Holsztynu). Stolicą do 1619 roku był gród Lauenburg/Elbe; później Ratzeburg.Attyka (franc. (étage) attique, z grec. Attikos) – górny element budynku w postaci ścianki, balustrady lub rzędu sterczyn osłaniający dach. Pełni dwojaką funkcję: estetyczną jako architektoniczny element dekoracyjny oraz użytkowo-konstrukcyjną jako zabezpieczenie sąsiednich budynków przed przeniesieniem się ognia w przypadku pożaru. Attyka stanowi mur ogniowy, jeśli jest wykonana z materiału niepalnego o wytrzymałości ogniowej min 1 godzina i grubości min 25 cm, np. z pełnej cegły ceramicznej, silikatu, czy też bloczków betonowych.

    Letnia rezydencja (Letohrádek)[ | edytuj kod]

    Letohrádek

    W miejscu starszej, drewnianej rezydencji letniej Juliusza Henryka (księcia Saksonii-Lauenburga), w latach 1673 – 1679 Juliusz Franciszek (książę Saksonii-Lauenburga) wybudował nowy obiekt, według projektu Abraháma Leuthnera. Przebudowę wnętrz zakończono w 1683 roku. Samodzielna budowla ma podstawę kwadratu i posiada altanową nadbudówkę (która stanowi drugie piętro budynku). Każda z czterech ścian posiada portal wejściowy. Okna są oddzielone pilastrami, na parterze boniowanymi, a na piętrze gładkimi, zwieńczonymi głowicami toskańskimi. Pod gzymsem przebiega fryz z tryglifami. W przestrzeni nad oknami umieszczono prostokąty z motywem diamentu. W środku obiektu znajduje się sala, sięgająca piętra z malowidłami iluzjonistycznymi i alegorycznymi postaciami. Na parterze sala ma kształt ośmioboku z wnękami w kształcie grot z sadzawkami. Na piętrze znajdują się balkony z balustradami, prowadzące do poszczególnych pomieszczeń. Wnętrze przebudował w 1692 roku Domenico Egidio Rossi. Pomieszczenia mają sklepienie nieckowe i stiukową dekorację. Rezydencja jest własnością Państwa, mieści się w niej Galeria Sztuki (Galerie umění).

    Herb (nazwa przyjęta z niem. Erbe "dziedzictwo") – znak rozpoznawczo-bojowy, wywodzący się z symboliki heroicznej lub znaków własnościowych, od XII w. ustalany według ścisłych reguł heraldycznych, pełniący funkcję wyróżnika osoby stanu rycerskiego, później szlacheckiego, także rodziny, rodu, organizacji kościelnej, mieszczańskiej bądź cechu rzemieślniczego, korporacji, miasta, jednostki podziału terytorialnego lub państwa.Prezbiterium, arch. chór kapłański – przestrzeń kościoła przeznaczona dla duchowieństwa oraz służby liturgicznej (m.in. ministrantów). Zwykle jest wydzielone od reszty świątyni podwyższeniem, balustradą lub łukiem tęczowym i wyodrębniające się wizualnie z bryły kościoła. Nazwa pochodzi od słowa prezbiter - ksiądz.

    Kościół św. Michała (Kostel sv. Michaela)[ | edytuj kod]

    Wnętrze kościoła św. Michała

    Kościół parafialny św. Mikołaja, później poświęcony św. Michałowi, pochodzi z II poł. XIII wieku. Z tego okresu zachował się tympanon w portalu ze ślepymi łukami i krzyżowe sklepienie dzisiejszej zakrystii. Po pożarze był przebudowany w latach 1567-1572. Do bocznej nawy przylega czworoboczna wieża (jej górna część jest ośmioboczna). Trójnawowe wnętrze przykryte jest sklepieniem sieciowym, prezbiteriumsklepieniem gwiaździstym, w kaplicy chrzcielnej jest natomiast sklepienie kryształowe. Kolejne przebudowy kościoła miały miejsce w latach 1607-1609 i 1636. W kościele zachowały się renesansowe płyty nagrobne, z których najcenniejsze jest šlikowskie epitafium z 1521 roku. Wyposażenie jest barokowe, pochodzi z lat 1751-1756. W latach 1989-1991 kościół poddano gruntownej renowacji.

    Balustrada – ażurowe lub pełne zabezpieczenie (ogrodzenie) schodów, tarasów, balkonów, dachów, wiaduktów, mostów itp., montowane zazwyczaj na krawędzi zabezpieczanego elementu i pełniące jednocześnie funkcję ozdobną. Balustrada może być również ażurową przegrodą pomiędzy pomieszczeniami (np. w kościołach oddziela prezbiterium od nawy).Fryz – środkowy, poziomy człon belkowania z reguły leżący między architrawem i gzymsem. Bardzo często zdobiony płaskorzeźbami, był jednym z najbardziej ozdobnych elementów antycznych świątyń.

    Klasztor[ | edytuj kod]

    Klasztor pijarów powstał z inicjatywy Anny Magdaleny, wdowy po Juliuszu Henryku, księciu Saksonii-Lauenburga (6 maja 1666). Budową kierował w latach 1666-1671 praski budowniczy bawarskiego pochodzenia Martin Reiner. W latach 1672-1674 prowadzono prace wykończeniowe. Centrum założenia klasztornego stanowi kościół Zwiastowania Marii Panny, jednonawowa budowla z prosto zakończonym prezbiterium. Nawa posiada sklepienie kolebkowe, przerywane trzema parami trójkątnych wcięć, rozpoczynających się przy masywnych pilastrach. Jednonawowe prezbiterium jest podobnie sklepione i również posiada parę trójkątnych wcięć. Między pilastrami umieszczono wąskie boczne empory. Zadaszony korytarz bezpośrednio łączył nawę kościoła z kaplicą pogrzebową. Obok zakrystii wybudowano wielokątną dzwonnicę z cebulastym dachem i latarnią. Od północy do kościoła przylegają trzy skrzydła jednopiętrowego klasztoru z korytarzem o sklepieniu krzyżowym, otaczające dziedziniec. Dekoracja fasady jest ascetyczna: podzielono ją przy pomocy elementów pionowych oraz gzymsów. Z przerwami do 1897 roku w klasztorze funkcjonowało gimnazjum pijarów, natomiast od 1897 roku mieścił się tu żeński pensjonat Sióstr Bożej Miłości. Od lat 50. XX wieku klasztor był wykorzystywany przez wojsko. Obecny stan jest wynikiem niedawnej kosztownej rekonstrukcji.

    Porządek toskański – jeden z klasycznych porządków w architekturze. Wykształcił się na terenie Italii z porządku doryckiego. Podstawowe różnice to:Karlowe Wary (czes. Karlovy Vary, niem. Karlsbad) – miasto statutarne w zachodnich Czechach, stolica kraju karlowarskiego. Leży w Zagłębiu Sokołowskim, u podnóża szczytów Lasu Sławkowskiego, u zbiegu rzek Ochrzy i Ciepłej.

    Kaplica Panny Marii z | edytuj kod]

    Została wybudowana prawdopodobnie przez J. M. Sockha jako kopia kaplicy pielgrzymkowej w szwajcarskiej miejscowości Einsiedeln. Podobną kaplicę wybudował J. M. L. Rohrer w 1715 roku w Rastatt, dokąd przeprowadzili się z Ostrowa margrabiowie badeńscy. Prostokątna kaplica, z prosto zakończonym prezbiterium, posiada bogato zdobioną fasadę wejściową, skierowaną w stronę miasta. Fasada jest podzielona dwoma kolumnami z głowicami w porządku kompozytowym oraz bocznymi pilastrami (również z kompozytowymi głowicami). Wejście jest obramowane kanelowanymi pilastrami, podtrzymującymi przerwany fronton z herbami właścicieli: z lewej margrabiów badeńskich, z prawej – książąt Saksonii-Lauenburga. Budowla zwieńczona jest wysokim szczytem z motywem Zaśnięcia Marii Panny. Na szczycie fasady umieszczono płaskorzeźbę Marii Panny, po bokach natomiast dwie figury świętych.

    Chomutov (niem. Komotau) - miasto w Czechach, w kraju usteckim. Według danych z 31 grudnia 2003 powierzchnia miasta wynosiła 2 926 ha, a liczba jego mieszkańców 50 251 osób.Portal – architektoniczne, ozdobne obramienie drzwi wejściowych w kościołach, pałacach, ratuszach, bogatszych kamienicach, czasami także drzwi wewnętrznych.

    Dom Kultury (Dům kultury)[ | edytuj kod]

    Dom kultury stanowi dominantę placu Pokoju (Mírové náměstí) i nowej części miasta. Wybudowano go w latach 1954-1955 według projektu Jaroslawa Krauza i Josefa Sedláčka. Dwupiętrowa budowla na planie prostokąta została podzielona ryzalitami na środkową część wejściową i boczne "skrzydła" z narożnymi ryzalitami. Monumentalny charakter nadaje budowli portyk z loggią kolumnową. Fasady są podzielone rzędami pilastrów. Niski dach jest zasłonięty attyką, ryzality są zwieńczone szczytami ozdobionymi stiukiem. Środkowy szczyt zdobi dekoracja rzeźbiarska, natomiast boczne przedstawiają artystycznie przetworzone herby miasta i wstęgi z napisami. Na parterze znajduje się sala teatralna, która służy również jako stałe kino. Z hali wejściowej wiodą też dwie klatki schodowe na pierwsze piętro, gdzie znajduje się foyer z loggią, a po obu stronach znajduje się duża i mała sala. Na piętrze, nad wejściami do sal, umieszczono namalowane na szkle motywy związane z pracą jachymowskich górników. Ich autorami są Václav Lokvenc i Jarmila Kalašova. Dom Kultury jest przykładem klasycyzującej tendencji w architekturze lat 50. XX wieku.

    Barok (z por. barocco – "perła o nieregularnym kształcie" lub z fr. baroque – "bogactwo ozdób") – główny kierunek w kulturze środkowo i zachodnioeuropejskiej, którego trwanie datuje się na zakres czasowy od końca XVI wieku do XVIII wieku. Uznany za oficjalny styl Kościoła katolickiego czasów potrydenckich, stąd pojawiające się jeszcze w połowie XX wieku zamienne określenia: "sztuka jezuicka" czy "sztuka kontrreformacyjna". W odróżnieniu od humanizmu antropocentrycznego doby renesansu, barok reprezentował humanizm teocentryczny. W znaczeniu węższym, barok to jeden z nurtów literackich XVII wieku, koegzystujący z klasycyzmem i manieryzmem; od niego XX-wieczni literaturoznawcy wyprowadzili jednak nazwę dla całej epoki.Sklepienie nieckowe to sklepienie utworzone ze sklepienia walcowego przez zastąpienie w nim czołowych części kolebami sklepienia klasztornego, służące do przykrycia przestrzeni między ścianami o rzucie poziomym w kształcie wydłużonego prostokąta.

    Plac Pokoju (Mírové náměstí)[ | edytuj kod]

    Plac Pokoju: Dům kultury i wschodnia fontanna

    Mírové náměstí (plac Pokoju) jest największym placem w Ostrowie. W północnej części placy znajduje się Dům kultury, wybudowany w 1955 roku w stylu socrealizmu, według projektu architekta Jaroslava Krauze i inżyniera architekta Josefa Sedláčka. Znajdują się w nim dwa kina, sala teatralna i Centrum Informacji Miejskiej. W zachodniej i wschodniej części placu znajdują się fontanny. W 2004 roku plac przeszedł gruntowny remont, a od 2009 roku teren placu jest monitorowany.

    Stiuk – materiał zdobniczy w postaci tynku szlachetnego, mieszanina gipsu, wapienia i drobnego piasku lub pyłu marmurowego, łatwa do formowania, szybko twardniejąca. Często barwiona na różne kolory, nakładana na podłoże (ściany i elementy architektoniczne), gładzona i polerowana po wyschnięciu. Używana najczęściej we wnętrzach budowli.Dzwonnica – budynek lub wydzielone pomieszczenie, w którym zawieszono dzwony, mający charakter sakralny lub świecki (np. beffroi przy ratuszu). Najczęściej w postaci wieży.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5]




    Warto wiedzieć że... beta

    Obóz koncentracyjny – miejsce przetrzymywania, zwykle bez wyroku sądu, dużej liczby osób uznawanych z różnych powodów za niewygodne dla władz. Służyć może różnym celom: od miejsca czasowego odosobnienia osób, wobec których zostaną podjęte później inne decyzje, poprzez obóz pracy przymusowej, czyli de facto niewolniczej, aż po miejsce fizycznej eksterminacji.
    Socrealizm (realizm socjalistyczny) – kierunek w sztuce, określany jako metoda twórcza, istniejący od 1934 w sztuce radzieckiej, a następnie w pozostałych krajach socjalistycznych. Miał tam oficjalny status podstawowej i jedynej metody twórczości artystycznej i był ideowym oraz propagandowym narzędziem partii komunistycznych.
    Neogotyk – styl w architekturze, a także rzemiośle artystycznym, nawiązujący formalnie do gotyku, powstały około połowy XVIII wieku w Anglii i trwający do początku XX wieku, zaliczany do historyzmu.
    Bitwa na Białej Górze (czes. Bitva na Bílé hoře) – starcie zbrojne między siłami czeskich protestantów a wojskami koalicyjnymi katolickich Habsburgów, które rozegrało się 8 listopada 1620 r. Była to największa klęska w historii Czech i decydująca bitwa, która zmieniła losy kraju. Miejscem bitwy było niewielkie wzniesienie (382 m n.p.m.), które obecnie znajduje się na południowo-zachodnich przedmieściach Pragi.
    Manieryzm – termin, jakim określa się zjawiska w sztuce europejskiej XVI wieku. Dyskusyjny pozostaje zarówno sam termin, jak i jego zakres oraz geneza zjawiska nim określanego. Najogólniej poprzez pojęcie to rozumie się styl, występujący w okresie od ok. 1520 do końca XVI wieku i charakteryzujący się dążeniem do doskonałości formalnej i technicznej dzieła, a także wysubtelnieniem, wyrafinowaniem, wykwintnością i swobodą form.
    André Le Nôtre (ur. 12 marca 1613 w Paryżu, zm. 15 września 1700) – projektant ogrodów, twórca barokowej szkoły ogrodu francuskiego. Pracował dla króla Francji, Ludwika XIV, w okresie od 1645 do 1700.
    Wunsiedel – miasto powiatowe w Niemczech, w kraju związkowym Bawaria, w rejencji Górna Frankonia, w regionie Oberfranken-Ost, siedziba powiatu Wunsiedel im Fichtelgebirge. Leży w Smreczanach, przy drodze B303 i linii kolejowej Rzym – Sztokholm.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.072 sek.